Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Φριχτά αφεντικά: Μαρτυρίες από δουλειές του σήμερα και αφεντικά από την κόλαση
Κοινωνία

Φριχτά αφεντικά: Μαρτυρίες από δουλειές του σήμερα και αφεντικά από την κόλαση

Και τι πρέπει να κάνουμε, όταν το εργασιακό μας περιβάλλον απειλεί να μας «καταπιεί»

 

Όλοι έχουμε ζήσει μία «μη σου τύχει» εμπειρία από εργοδότη ή εργασιακό περιβάλλον. Κάποιοι, κάποτε παραιτηθήκαμε κλωτσώντας πόρτες (ή πιο ειρηνικά), απλώς τρέχοντας να περισώσουμε την ψυχική – και σωματική μας – ηρεμία και την επαγγελματική μας αξιοπρέπεια.

Στον 8ο – και πιο σκληρό απ’ ό,τι αποδεικνύεται – χρόνο της ελληνικής κρίσης, όπου δύσκολα παραιτείται κανείς από μία δουλειά – συνήθως κακοπληρωμένη, πολύ συχνά «τοξική» - οι σχέσεις με το αφεντικό ή το προϊστάμενο έχουν υποστεί, συν τοις άλλοις και μία ηθική αλλαγή, που κάνει την εργασιακή εμπειρία, αβάσταχτη.

 

Βέβαια, - και αυτό είναι το ωραίο – ασχέτως αν δεν απασχολεί τον εργοδότη το πώς τα περνάμε στη δουλειά, αυτό είναι και το κλειδί της επιτυχίας ή της κατρακύλας της επιχείρησης του. Οι μαρτυρίες από διαφορετικούς εργασιακούς χώρους και η τοποθέτηση ενός ειδικού στο HR – αυτό το σημαντικό για τις επιχειρήσεις πόστο που στα ελληνικά αποδίδουμε με τον λιγότερο απρόσωπο όρο «διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού – έχουν πολλά να πουν γι’ αυτό.

 

Νίκος, 36 ετών, προϊστάμενος πωλήσεων

«Όταν ξεκίνησα να δουλεύω στη συγκεκριμένη εταιρεία πωλήσεων, ήμουν ήδη 6 μήνες άνεργος και διατεθειμένος να ρίξω το επίπεδο, για να κρατήσω τη δουλειά. Είχα διδακτορικό, μιλούσα άπταιστα 2 γλώσσες και προς μεγάλη μου έκπληξη – ο αδαής – με ενημέρωσαν ότι χρειάζονταν κόσμο για το τμήμα ανάπτυξης λιανικής. Ας μην τα πολυλογώ. Εκείνο που τελικά βρέθηκα να κάνω ήταν κάτι τελείως διαφορετικό: ήμουν ο άνθρωπος που εφοδίαζε τις προωθήτριες στα σούπερ μάρκετ με προϊόντα. Ήμουν υπεύθυνος για τη σωστή τοποθέτηση τους στα stands, για το φουρνάκι που χάλασε και δεν έψηνε τα δείγματα της καινούριας πίτσας για τη γευστική δοκιμή των πελατών, για το μήκος της φούστας της προωθήτριας, τη συμπεριφορά και το βάψιμο της, τη σωστή εξαργύρωση των κουπονιών στο ταμείο, τη συντήρηση του αμαξιού της εταιρείας και φυσικά είχα να καλύψω σούπερ μάρκετ σε όλο το εύρος του λεκανοπεδίου Αττικής. Όπως είπα, δεν με πείραζαν αυτά και για καιρό έκανα τα πάντα, χωρίς αντίρρηση. Ωστόσο, από τον δεύτερο μήνα είχαν αρχίσει τα υποτιμητικά σχόλια του αφεντικού. «Μην είσαι μ…κας», «τι σημαίνει ότι είναι 2 το πρωί; Θέλω τις λίστες με τα προϊόντα συμπληρωμένες τώρα», «αν δεν είναι εκεί η προωθήτρια, να κάτσεις και να κόψεις σαλάμι εσύ στους πελάτες», «να πάρεις αυτά και να τα πας στη γυναίκα μου». Τα «αυτά» μπορεί να ήταν οτιδήποτε. Δεν πήρα ποτέ λεφτά για τη βενζίνη – συνολικά γύρω στα 500 ευρώ -, άντεξα 8 μήνες, για τους οποίους πληρώθηκα στην ώρα μου, έστω και κουτσουρεμένα τους πρώτους 3, αφιέρωσα άπειρες επιπλέον εργατο-ώρες σε ανούσιες συσκέψεις με το αφεντικό να πίνει ουίσκι εξηγώντας μας το όραμα της εταιρείας και έφυγα. Έμεινα άλλους 9 μήνες άνεργος, ώσπου το 2014 έμαθα από πρώην συνάδελφο ότι η εταιρεία είχε κλείσει λόγω κακοδιαχείρισης. Βρήκα δουλειά, ως υπεύθυνος πωλήσεων σε άλλη επιχείρηση και όσο κι αν ζορίσουν τα πράγματα, αυτό το διάστημα στη ζωή μου δεν το ξεχνάω ποτέ».

 

Τότε ξεκίνησε να μου λέει ότι είχε βρει άτομα που ζητούσαν λιγότερα χρήματα από εμένα για την ίδια δουλειά. Την ημέρα της πληρωμής έκανε βεντάλια τα πενηντάρικα και τα πέταξε στο γραφείο μου. Άρχισα να τα μαζεύω από το πληκτρολόγιο και κάτω από το γραφείο. Με ξάφνιασε αυτή η κίνηση. Πίστεψα ότι έγινε κατά λάθος.

 

Δήμητρα Γ.,  34 ετών, δημοσιογράφος   

«Υπήρξα τυχερή. Γενικά. Στο σύνολο (σχεδόν) της εργασιακής μου εμπειρίας συνάντησα ανθρώπους, ακόμα και σε θέσεις – κλειδιά, πρόθυμους να βοηθήσουν, συναργάτες που μού έμαθαν τη δουλειά, συναδέλφους που έγιναν φίλοι, αδελφικοί.  Ανθρώπους, δηλαδή, που μ’ έκαναν να ξεχνώ ότι η εργοδοσία  δεν είναι επαρκής ή δίκαιη.

Ανεπαρκής, γιατί έτσι μπορώ να αντιληφθώ την αδυναμία των αφεντικών να υποστηρίξουν την επιχείρηση  τους (και το μέλλον της) με τις σωστές επιλογές ανθρώπων. Άδικη, γιατί έτσι καταλαβαίνω τη δυσαναλογία μεταξύ  κατανομής  αρμοδιοτήτων - ευθυνών και αμοιβής, αλλά και τη διαφορετική αντιμετώπιση ανάμεσα σε συναδέλφους, κοινώς «βύσματα» και λοιπούς συγγενείς).

Η δική μου περίπτωση δεν έχει, λοιπόν, να κάνει άμεσα με τους εργοδότες, αλλά με τις επιλογές τους σε προϊσταμένους. Και δεν θα περιγράψω κάτι, πιστεύω, που δεν έχουν βιώσει κι άλλοι: γυναίκα- προϊστάμενος, εργασιομανής, χωρίς προσωπική ζωή, και χωρίς κατανόηση επομένως της δικής σου, χωρίς ευαισθησίες, με απαιτήσεις για «πλήρες» ωράριο, κάποτε ακόμα και 20 ωρών (!) – χωρίς βεβαίως η περιγραφή εργασίας και ο μισθός να ανταποκρίνονται σ’ αυτό – και, φυσικά, με εμπάθεια για τη δουλειά σου. Ποτέ, τίποτα, δεν ήταν, κατά την άποψή της, “καλό”, “έξυπνο”, “ολοκληρωμένο”.

Η ζωή ξεκινούσε και τελείωνε σ’ ένα γραφείο, όπου οι συγκρούσεις, οι παράλογες αξιώσεις και οι εύθραυστες ισορροπίες ήταν η μπάλα που έπρεπε να κρατήσεις καθημερινά μακριά από την εστία του τέρματος, αλλά όσο και να μην «έτρωγες γκολ», το κλίμα ήταν τόσο βαρύ, που δεν άργησε να έρθει στιγμή που δε βαστούσε άλλο.

Η ομάδα, λοιπόν, μια ομάδα που είχε «δέσει» καλά, διαλύθηκε. Μία παραίτηση έγινε αφορμή για να ακολουθήσουν άλλες, με το «άλογο» που ηγείτο της κούρσας (μας) να συνεχίζει, με άλλους συνεργάτες, ώσπου ήρθε ένα νέο, πιο “βυσματωμένο”, και εν μία νυκτί, του πήρε τη θέση. Τόσο απλά. Και τόσο άσχημα, για τουλάχιστον 4 ανθρώπους που έμειναν άνεργοι. 

Όχι, η εργοδοσία, (υπήρχε κεφάλι πιο ψηλά, και στη δίπλα ακριβώς πόρτα), δεν την αντικατέστησε επειδή δεν ήταν ο «κατάλληλος» άνθρωπος, για προϊστάμενος έστω, αλλά γιατί στην πορεία παρουσιάστηκε ισχυρότερος λύκος στην αγέλη».

 

Ζ.Μ, 28 ετών, γραμματέας

«Συμφωνήσαμε σε ωράριο πλήρες, χωρίς ένσημα. Θα ήμουν γραμματέας σε δικηγορικό γραφείο. Θα υποδεχόμουν τους πελάτες, θα απαντούσα στα τηλέφωνα και στα emails, θα έγραφα κείμενα και θα αρχειοθετούσα. Δεν χρειάστηκε ούτε μία μέρα να καθίσω παραπάνω από το ωράριο που συμφωνήσαμε.

Δεν υπήρχε εχθρός. Ήταν μια καλή εμπειρία λίγο πριν τελειώσω τις σπουδές μου.

Ανάμεσα στην αρχειοθέτηση και τις συναντήσεις υπήρχε χρόνος να κουβεντιάζουμε. Τότε ξεκίνησε να μου λέει ότι είχε βρει άτομα που ζητούσαν λιγότερα χρήματα από εμένα για την ίδια δουλειά. Την ημέρα της πληρωμής έκανε βεντάλια τα πενηντάρικα και τα πέταξε στο γραφείο μου. Άρχισα να τα μαζεύω από το πληκτρολόγιο και κάτω από το γραφείο. Με ξάφνιασε αυτή η κίνηση.  Πίστεψα ότι έγινε κατά λάθος.

Μια από τις επόμενες ημέρες μου ζητούσε έγγραφα που δεν έβρισκα. «Δεν θέλει γνώσεις πανεπιστημίου για να κάνεις αρχειοθέτηση», μου είπε. Ένιωσα πολύ άσχημα, αλλά δεν θυμόμουν τα χαρτιά αυτά να τα είχα δει ποτέ μου. Έπειτα μου ζήτησε το διαβατήριο ενός πελάτη. Πήγα στο αρχείο σίγουρη για τη θέση που το είχα βάλει. Είχε γίνει άλλωστε μόλις δύο ημέρες πριν. Δεν ήταν εκεί. Έγινε έξαλλος. Ζήτησα να ψάξω και στο γραφείο του, αλλά αυτό τον έκανε ταύρο εν υαλοπωλείο.  Αποφάσισα ότι δεν μπορώ να ανεχτώ άλλο αυτή τη συμπεριφορά και του ανακοίνωσα πως θα φύγω. Με ρώτησε αν είχα βρει κάτι άλλο υποκρινόμενος ότι δεν είχε συμβεί τίποτε λίγα λεπτά πριν κι αν θα μπορούσα να περιμένω μέχρι να βρεθεί αντικαταστάτης. Δέχτηκα. Το βλέμμα του γαλήνεψε και η ευγένειά του τις επόμενες μέρες ήταν πέρα του συνηθισμένου… Η ιστορία με το χαμένο διαβατήριο δεν με άφηνε σε ησυχία και το έψαχνα παντού. Το βρήκα. Στο συρτάρι του γραφείου του. Όταν του το έδωσα βράζοντας από θυμό μου είπε: “Καλώς, άφησέ το έξω”. Όταν άρχισα να κοιτώ πάλι τις αγγελίες βρήκα αναρτημένη τη μέχρι πρόσφατα δική μου θέση, αλλά τώρα πια ημιαπασχόλησης. Αυτό ήταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθα για τη σχέση εργοδότη – υπαλλήλου και την εντιμότητα».

 

Εικονογράφηση: Dreyk the Pirate/ LIFO
Εικονογράφηση: Dreyk the Pirate/ LIFO

 

Φαίδρα, 35 ετών, αισθητικός – Master Of Arts

«Δούλεψα 3,5 χρόνια σε "νυχάδικο". Κάτι μεταξύ επιλογής, ανάγκης και βολέματος. Ύστερα από 14 χρόνια μέσης εκπαίδευσης και 6 χρόνια ανώτατων σπουδών, μπορώ να πω ότι αυτή η δουλειά ήταν το απόλυτο "σχολείο". Εκεί έμαθα τι σημαίνει άνθρωπος κομπλεξικός κι απαίδευτος. Δεν πήγα ζωσμένη με εμπάθεια. Στην πορεία κατάλαβα ότι το αφεντικό μου ήταν αμόρφωτος, άξεστος, μισογύνης, αγενής, υπερόπτης, φασίστας, ομοφοβικός και πολύ κομπλεξικός. Α, και μακάριος. Δεν ήξερε ότι ήταν όλα αυτά. Και οι πελάτισσες... Όποιος έχει δουλέψει με γυναίκες, θα καταλάβει. Εν τέλει, δεν κατάφερα να καταλάβω, στα χρόνια μου εκεί, αν τα πτυχία είναι προσόν ή όχι. Το αφεντικό με φθονούσε επειδή τα είχα. "Τι να κάνουμε, ρε Φαίδρα. Εμείς δεν σπουδάσαμε". Οι πελάτισσες με υποτιμούσαν επειδή θεωρούσαν ότι δεν τα είχα. Αυτό το βλέμμα της ανωτερότητας των βορειοπροαστιοτων έσπαγε κόκκαλα. Δεν κατάφερα να καταλάβω, αν το προνομιούχο οικογενειακό υπόβαθρο είναι προσόν ή όχι. "Και πισίνα;; Μπραααβο, Φαίδρα...", με ύφος χλευασμού. Από την πρώτη μέρα έπρεπε να το έχω καταλάβει. Όταν το αφεντικό μου μου ζήτησε να βγάλω το ρολόι μου (ένα rolex που έκανε δώρο η μητέρα μου όταν τέλειωσα το πανεπιστήμιο), γιατί δεν είναι "ωραίο" να το βλέπουν οι πελάτισσες. Φυσικά δεν το έβγαλα».

 

Στην πορεία κατάλαβα ότι το αφεντικό μου ήταν αμόρφωτος, άξεστος, μισογύνης, αγενής, υπερόπτης, φασίστας, ομοφοβικός και πολύ κομπλεξικός. Α, και μακάριος. Δεν ήξερε ότι ήταν όλα αυτά.

 

Δώρα, 25 ετών, πωλήτρια

«Χρειαζόμουν μια δουλειά για να τα βγάλω πέρα στην Αθήνα. Κατάγομαι από επαρχία και ήρθα κλασικά, όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Ζητούσαν κοπέλα σε κατάστημα που πουλούσε κινητά, συνδέσεις, gudgets. Έστειλα βιογραφικό, με πήραν αμέσως και από την πρώτη μέρα ξεκίνησαν τα δράματα. Έχω βαριά προφορά – είμαι βορειοελλαδίτισσα – και το αφεντικό από την πρώτη στιγμή ξεκίνησε το δούλεμα. “Βλαχάκι”, “βλαχούτσα”, “σεμνή χωριατοπούλα”, όλα μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά απολύτως σοβαρά. Και μετά ήρθε ο “στόχος”. Αυτά τα καταστήματα δουλεύουν με “στόχους”. Για τον μήνα τάδε τόσες συνδέσεις κινητής, τόσα σταθερά, τόσα προγράμματα τάδε και πάει λέγοντας. Κάθε υπάλληλος που κερδίζει το στόχο, υποτίθεται παίρνει bonus, 100 ευρώ, 50, αναλόγως, μη φανταστείς τρελά λεφτά. Τελοσπάντων, σ’ εκείνο το κατάστημα δούλεψα 11 μήνες. Από τους 11, έπιασε “στόχο” τους 9. 25 συνδέσεις; 25! 15 σταθερές; 15! Και πάει λέγοντας. Bonus, πήρα μια φορά. Γιατί κάθε μήνα κάτι άλλαζε. Πότε δεν έπιαναν στόχο οι υπόλοιποι, πότε δεν “έβγαινε” το αφεντικό, πότε κάποια σύνδεση ακυρωνόταν. Έφυγα, κατάκοπη, απογοητευμένη, τρομαγμένη, γιατί ήταν και αγριάνθρωπος και γκάριζε βρίζοντας τους πάντες για το παραμικρό. Από την αϋπνία και τις αγγαρείες, - υπήρχαν εβδομάδες που κάθε μέρα έκλαιγα- σε κάποια φάση έχασα και την εξεταστική. Και πάλι ως πωλήτρια δουλεύω, μέχρι το πτυχίο, ελπίζω, αλλά τώρα είμαι σε πιο ανθρώπινο κλίμα».

 

Χάρις, 40 ετών, creative σε διαφημιστική εταιρεία

«Θα ήμουν άδικη, ακόμη και εν μέσω κρίσης, να πω ότι έχω παράπονο. Έχω, όμως, μια ελεεινή εμπειρία από τα νιάτα μου, ως ασκούμενη δημοσιογράφος, γιατί από εκεί ξεκίνησα και από ένα περιοδικό του κιλού. Για καιρό έκανα τον καφέ του εκδότη, του αρχισυντάκτη, των εξεχόντων αρθρογράφων του περιοδικού και είχα αρχίσει να γράφω και κάποια μικρά δικά μου ρεπορταζάκια, ό,τι μου πέταγαν, εν πάση περιπτώσει. Κάποια στιγμή, ήρθε ο ίδιος ο εκδότης – οποία τιμή!-  να μου ζητήσει μία χάρη. Να γράψω τη στήλη του, “ξέρεις εσύ μωρέ, είσαι καλή, φαίνεται”, γιατί εκείνος είχε σημαντικότερες δουλειές να φέρει βόλτα. Κάθε μήνα έγραφα εγώ και υπέγραφε εκείνος. Κάποτε μίλησε και στην τηλεόραση για κάτι που είχα γράψει για έναν υπουργό εμπλεκόμενο σε σκάνδαλο. Δεν άντεξα πολύ, έφυγα – απλήρωτη και τσακωμένη, εννοείται -  ξανά στο εξωτερικό για σπουδές, γύρισα και βρήκα δουλειά στη διαφήμιση. Το περιοδικό έκλεισε, κάτι που μπορούσε να το προβλέψει ακόμη και ο θυρωρός του κτηρίου που στεγαζόταν κι από τότε μου ‘χε μείνει η απορία πώς κάποιοι κατορθώνουν να κρατάνε επιχειρήσεις με τέτοιες συμπεριφορές. Αμ, δεν τις κρατάνε».

 

Τι είναι αυτό, λοιπόν, που μπορεί να δει και κάποιος περαστικός, ως παθογένεια μιας επιχείρησης και αδυνατεί ο ιδιοκτήτης της; Η Αλεξάνδρα Γ. Ευθυμιάδου,  PhD Human Resources Developer και Global NLP Trainer, επιχειρεί να ρίξει λίγο φως στο εργασιακό σκοτάδι.  

 

«Τι σημαίνει καλός ή κακός εργοδότης; Ας ξεκινήσουμε από μία βασική παραδοχή: Ο καθένας από εμάς κάνει πράγματα στην προσπάθεια του να διαχειριστεί το εργασιακό περιβάλλον - και βάσει του πώς αντιλαμβάνεται αυτό το περιβάλλον -  πατώντας πάνω σε  εμπειρίες του, αλλά και στον κόσμο των πεποιθήσεών του και των αξιών του.  Η άλλη πλευρά – οι υπάλληλοι, υφιστάμενοι, κ.λπ -  που εισπράττει τέτοιες συμπεριφορές τις εκλαμβάνει και τις συγκρίνει σύμφωνα με το τι έχει βιώσει και με τις δικές του αξίες και πεποιθήσεις. Παρ’ όλα αυτά έχουν επικρατήσει κάποιες κοινές παραδοχές για τις συμπεριφορές που δεν αρέσουν, και έχουν σχέση με αξίες. Ας τις δούμε:

  • Ανισότητα  και ακαμψία στους  χειρισμούς των ανθρώπων
  • Συγκεντρωτισμός
  • Αδιαφορία για τον παράγοντα άνθρωπο,  δηλαδή μη εκτίμηση  και προσπάθεια κατανόησης της διαφορετικότητας που τείνουν και επηρεάζουν την συμπεριφορά και την αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα ενός στελέχους.  
  • Αδιαφάνεια
  • Θέματα εμπιστοσύνης

Σε όλα αυτά και στο θέμα “διαχείρισης” υπάρχει δυναμικά ο ανθρώπινος παράγοντας. Κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να επιδράσει στη συμπεριφορά κάποιου άλλου, ασκεί μια μορφή “επικοινωνίας και ηγεσίας”.   Σ’ αυτή τη μορφή επικοινωνίας – ηγεσίας δεν έχουμε μόνο  “business to business”, αλλά και “human to human”».

 

Όπως χαρακτηριστικά λέει η κυρία Ευθυμιάδου, δεν αρκούν μόνο οι «εργασιακοί παράγοντες», όπως προσόντα, δράσεις παρακίνησης, λήψη πρωτοβουλιών, ανάθεση ρόλων για την  ενθάρρυνση της απόδοσης και της ανάπτυξης ενός εργαζομένου στην επιχείρηση.

 

«Πολλές φορές ακούμε για ανθρώπους που "άφησαν εποχή" με τις ηγετικές τους ικανότητες, ότι "έβαλαν τη σφραγίδα τους στην επαγγελματική πορεία ανθρώπων τους". Τι κάνουν σωστά αυτοί οι managers, λοιπόν;  

  • Δημιουργούν περιβάλλον αποδοχής από τους συνεργάτες, υφισταμένους και προϊσταμένους
  • Τους διακρίνει διάθεση να ασχοληθούν  με τους ανθρώπους τους 
  • Επιδεικνύουν ευελιξία στις προσεγγίσεις, η οποία βασίζεται στην αναγνώριση της και στον σεβασμό της διαφορετικότητας των ανθρώπων. Καταλήγουμε, λοιπόν, στο ότι χρειάζεται έμφαση στους προσωπικούς παράγοντες».

 

Φυσικά, υπάρχει και η παράμετρος που λέγεται «δύσκολες καταστάσεις / κρίσεις στον εργασιακό χώρο» και εκεί κάπως πρέπει και ο εργαζόμενος να αμυνθεί.

 

«Και πάλι μπροστά μας βρίσκουμε τον τρόπο που προσεγγίζει ο εργαζόμενος πρόσωπα, προϊσταμένους,  θέματα και καταστάσεις.

Τι πρέπει να ξέρει αυτός ο άνθρωπος;

  • Να χειρίζεται προκλήσεις
  • Να στηρίζει τις θέσεις του
  • Να γνωρίζει πώς να προσεγγίζει και να επικοινωνεί με προϊσταμένους και συναδέλφους με αφοπλιστική κομψότητα
  • Να διαθέτει ευελιξία σκέψης στη λήψη αποφάσεων
  • Να διαθέτει ετοιμότητα λόγου, όπου χρειάζεται και να παρουσιάζει με δημιουργική σκέψη μια άλλη προοπτική σε ένα θέμα».

 

Παρά την ακλόνητη (και ελληνική) πίστη στο «διαίρει και βασίλευε», στην ειρωνεία, το κλίμα φόβου, στις ψυχροπολεμικές τακτικές μέσα στον εργασιακό χώρο, στις διακρίσεις και τα ρουσφέτια, στα εγχειρίδια των καλών managers του εξωτερικού η λίστα είναι απλή (και εύκολη στην αποστήθιση για κάθε ενδιαφερόμενο.

 

Ο καλός manager / εργοδότης, λοιπόν (σύμφωνα και με τους managerial οδηγούς κορυφαίων επιχειρηματικών διαδικτυακών μέσων, όπως το Business Insider και το Inc)

 

- Δεν ζητά από τον εργαζόμενο να κάνει πράγματα εκτός αντικειμένου.

- Δεν τον βάζει στη διαδικασία να αμφιβάλλει συνεχώς για την απόδοση του.

- Δεν τον αναγκάζει σε «με το ζόρι» φιλικές σχέσεις και team bonding με συναδέλφους, με τους οποίους δεν βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος.

- Επιβραβεύει, έστω και προφορικά, μία σωστή και επιτυχημένη προσπάθεια (ομαδική ή μεμονωμένη).

- Επικρίνει ιδιωτικώς και ποτέ δημοσίως με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς

- Δεν επιτρέπει στους προϊσταμένους του συμπεριφορές που μειώνουν την προσωπικότητα και εμποδίζουν την απόδοση των υπόλοιπων υπαλλήλων.  

- Καταστέλλει τα «καψώνια» εν τη γενέσει τους.

 

Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 1998. Απόφοιτος του Ιστορικού, γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, έχει εργαστεί σε θέσεις ευθύνης πολλών σημαντικών Μέσων (Ελευθεροτυπία, ΑΝΤ1 Radio, περιοδικό NEMECIS, κ.λπ). Στη LIFO αρθρογραφεί από το 2012 και από το 2016 είναι επικεφαλής του τμήματος των Social Media του LIFO.gr.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια αυτάρκης οικο-κοινότητα ζει σε ένα μαγικό κτήμα στην Ανάβυσσο
Στο Evolving Cycles μια «πράσινη» κοινότητα ανθρώπων συμβιώνει μαζί με Σκυριανά αλογάκια και μια κατσίκα― τη Βανίλια.
Τι έμαθα φροντίζοντας μια 91χρονη με άνοια σε ένα χωριό της Αγγλίας
Η 24χρονη Άννα Κόκκορη, ψάχνοντας δουλειά στο εξωτερικό, βρέθηκε να δουλεύει σε ένα απομακρυσμένο αγγλικό χωριό, ως εποχιακή αποκλειστική νοσοκόμα μιας δύστροπης ηλικιωμένης με άνοια. Δεν φανταζόταν όμως την εξέλιξη.
Δεν είναι ντροπή το σεξ με ανθρώπους με αναπηρία. Είναι απολαυστικό και είναι δικαίωμα.
«Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι ουδέτερα όντα». Ο Γιώργος Σαββόπουλος μιλάει ανοιχτά για το ρατσισμό της σεξουαλικότητας του αναπήρου
 Οι εξομολογήσεις μιας freelance ψυχής
Πριν ξεκινήσετε να ονειροπολείτε πως αν γίνεται ελεύθερος επαγγελματίας θα είστε το αφεντικό του εαυτού σας, διαβάστε τι έχει να σας πει ένα κορίτσι που έχει φάει το freelancing με το κουτάλι
H κατάρα του να έχεις δικό σου εξοχικό
Μόλις καταφέρεις και τα φέρεις όλα βόλτα, την επόμενη στιγμή φτιάχνεις τις βαλίτσες της επιστροφής
Ένας Έλληνας που λιποτάκτησε από τη Λεγεώνα των Ξένων και κατέληξε στους Βιέτ μινχ αφηγείται την ιστορία του στο LIFO.gr
O Kώστας Σαραντίδης διηγείται στον Μ. Ηulot μια ζωή μυθιστορηματική, που περνάει από σημαντικές στιγμές της παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας.
"Αόρατη" εργατική τάξη. Στο κλωστήριο Μιχαηλίδη -μία "προβληματική" του 1990.
Τελευταίες μέρες στο εργοστάσιο της Θήβας πριν το κλείσει ο Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων.
Τελικά, ποια είναι η διαφορά έρωτα, αγάπης και σεξ; ♥
Μια πολύ κατατοπιστική συζήτηση για κάθε πτυχή του έρωτα με τον ψυχαναλυτή Δημήτρι Βεργέτη που θα σου λύσει όλες τις απορίες.
Aληθινά εγκλήματα που έγιναν υλικό τέχνης
Με αφορμή την απίστευτη υπόθεση του Κινέζου συγγραφέα-δολοφόνου που δημοσίευσε στοιχεία για τα εγκλήματα του, να μερικές ακόμα ανατριχιαστικές υποθέσεις που μπλέχτηκαν με τη λογοτεχνία
Συγκλονιστικές μαρτυρίες για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης
Οι μαρτυρίες των Ισαάκ Ματαράσσο και Μαρσέλ Νατζαρή κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια
Συνέντευξη με έναν ασθενή με άνοια
Μερικές επισκέψεις σε ένα εξειδικευμένο κέντρο για το Αλτσχάιμερ ήταν αρκετές για να μας διαφωτίσουν κάπως για την ασθένεια που εξελίσσεται σε επιδημία.
«Κάτι έχει γίνει, μυρίζει μπαρούτι η ατμόσφαιρα»: Ένα χρονικό βίας στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2008
Όσα συνέβησαν τις δύο εβδομάδες που θα μείνουν στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας ως τα «σύγχρονα Δεκεμβριανά»
Σχολεία κάτω απ΄τα δέντρα: η εκπαίδευση μπορεί και οφείλει να γίνει εναλλακτική
Αν και η «Δημοκρατική Παιδεία», ως παιδαγωγική προσέγγιση, δεν εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας, ωστόσο έχει αρχίσει να συζητιέται και να προβληματίζει
Θεραπεύεται η ομοφυλοφιλία; Πώς δύο ταινίες φέρνουν ξανά στο προσκήνιο ένα απαράδεκτο ζήτημα
Καθώς δύο νέες ταινίες τοποθετούνται σε ιδρύματα «αναμόρφωσης» ΛΟΑΤΚΙ εφήβων, ανοίγει ξανά η συζήτηση για τον κίνδυνο αναβίωσης φρικαλέων πρακτικών του παρελθόντος
«Οργή και θλίψη, ο Ζακ θα μας λείψει»
Το τεράστιο σοκ από το βίντεο-ντοκουμέντο με το θανάσιμο λιντσάρισμα ενός "τζάνκι" και "κλεφτρονιού" στην Κάνιγγος, με μια κοινωνία ολόκληρη να είναι υπόλογη γι' αυτό το αίσχος.
17 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Takis 7.3.2016 | 11:05
Έχοντας εργαστεί επί χρόνια στον ιδιωτικό τομέα αλλά και ως εκπαιδευτής σε ΙΕΚ, όπου μεταξύ άλλων έχω διδάξει και Διοίκηση Επιχειρήσεων, διερωτώμαι μερικές φορές σε πόσες ελληνικές επιχειρήσεις έχουν εφαρμογή αυτά που διδάσκω στους μαθητές μου. Δηλαδή στοιχεία που αφορούν την επιβράβευση των εργαζομένων, το σωστό εργασιακό περιβάλλον, τη σωστή διοίκηση των επιχειρήσεων.
Στη χώρας μας η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων ανήκουν στην κατηγορία των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, δηλαδή επιχειρήσεις που έχουν μέχρι 10 εργαζόμενους. Δυστυχώς ο κάθε επιχειρηματίας θεωρεί την επιχείρηση τσιφλίκι του, τον εαυτό του αυθεντία στα πάντα και τους εργαζόμενους υποτακτικούς του. Πιστεύει ότι μόνο αυτός γνωρίζει καλύτερα τα πάντα, ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν προσωπική ζωή και ότι ευχαρίστως θα δουλέψουν πολλές παραπάνω ώρες, χωρίς επιπλέον ανταμοιβή, ότι ένας εργαζόμενος μπορεί να είναι γενικών καθηκόντων, από το να του ψήσει καφέ και να κάνει ψώνια μέχρι να ασχοληθεί με άκρως εξειδικευμένα θέματα και ότι οι φωνές και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί σε έναν εργαζόμενο θα τον παρακινήσει να δουλέψει περισσότερο και καλύτερα.
Ευτυχώς βέβαια αυτά σταδιακά αλλάζουν, αλλά δυστυχώς υπάρχουν πάντα κακοί επιχειρηματίες και προϊστάμενοι.
avatar atman 7.3.2016 | 13:35
"Δυστυχώς ο κάθε επιχειρηματίας θεωρεί την επιχείρηση τσιφλίκι του Πηγή: www.lifo.gr" ακριβες, αλλά να προσθέσω και ο κάθε διευθυντης δημοσιας υπηρεσίας ή οργανισμου. Ειναι εκπληκτικο ποσοι δημοσιοι φορεις λειτουργουν κατα κυριο λογο ως σκευη αναδειξης των φιλοδοξιων των διεθυντων τους. Και αν αυτο ειναι θεμιτο και υγιες οταν αποτελει ενα απο τους σκοπους γινεται τοξικο οταν αποτελει τον ενα και μονοαδικο...
Exist Exist 7.3.2016 | 11:31
Πραγματικά λυπάμαι όταν διαβάζω ιστορίες σαν αυτή της Ζ.Ν.

Δε θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό άνθρωπο, αλλά στο θέμα δουλειά νομίζω υπήρξα τυχερός.

Εδώ και 12 χρόνια που δουλεύω (από τα 17 μου)είχα την τύχη να πέφτω σε ανθρώπους...ανθρώπους. Όχι σε τέρατα.

Ιδιαίτερα η πρώτη μου δουλειά, που δεδομένης της σημερινής κατάστασης στη χώρα μοιάζει λες και ήταν σε άλλη χώρα, μια άλλη εποχή αλλά ήταν σε αυτή τη χώρα μόνο μία δεκαετία σχεδόν πριν, ήταν εξαιρετική.

Ήμουν ένας 18χρονος που αν και ο "μικρός" είχα γνώμη και οι υπεύθυνοί μου με σέβονταν και ένιωθα ότι "ακούγομαι". Βέβαια, δεν υπήρξα ποτέ τεμπέλης, δούλευα (και συνεχίζω να δουλεύω) έξω από τη πίστη μου. Αλλά όπως ξέρουμε όλοι, αυτό δε σημαίνει πάντα πως το αφεντικό σου θα το εκτιμά.

Το πιο τραγικό με αυτές τις ιστορίες δεν είναι οι ίδιες οι δουλειές. Οι δουλειές έρχονται και φεύγουν και μαζί και τα καλά ή κακά αφεντικά.

Το πιο τραγικό ίδιαίτερα με τις πρώτες δουλειές είναι ότι αποτελούν το πρότυπο βάσει του οποίου "μετριούνται" όλες οι επόμενες και διαμορφώνουν σε μεγάλο ποσοστό το πώς βλέπεις τη δουλειά.
avatar atman 7.3.2016 | 11:41
Περιμενω το σχόλιο κάποιου οτι "μονο στο δημοσιο σε σεβονται" FYI να το προκαταλαβω οτι αυτο ειναι τελείως ψευδες. 17 χρονια δουλεια, κατα κυριο λογο σε αυτο που λεμε ευρυτερο δημοσιο, και σε περιβαλλοντα με ανθρωπους ανωτερης και ανώτατης μορφωσης(suprise suprise) και τα πιο τοξικα περιβαλλοντα που εχω δει ειναι:
- "ευρυτερο δημοσιο" - Α θέση με διαφορα. Ανθρωποι σε νευρικο κλονισμο, παρανοια, bullying κλπ κλπ κλπ. Φυσικα κατα κυριο λογο σε συμβασιουχους απο μονιμους. Κατασταση ψυχοπαθολογικη. Φυσικα το συνδικαλιστικο σωμα δεν εκανε τιποτα. Προτιμουν αντι να ανοιξουν πολεμο να μπορουν να φευγουν στο 6.30ωρο.
- "ανωτερη εκπαιδευση". ΟΚ εκει επαιζε ο "κ. καθηγητης" αλλά το bullying πηγαινε συνεφο. Φυσικα ο συγκεκριμενος κ. καθηγητης ανηκε στον ευρυτερο "χωρο".
Αποδειξη οτι οι πολιτικες πεποιηθησεις και το επιπεδο μορφωσης δεν εχει σχεση με τη μορφωση.
Τωρα ειμαι στον ιδιωτικο τομεα, και suprise suprise, με διαφορα υπαρχουν οι λιγοτερες τριβες το λιγοτερο bullying η λιγοτερο εξουσιομανια.
Το δικο μου το συμπερασμα εχοντας δει γυρω μου δειγματα ακραιου εργασιακου εκφοβισμου (μεχρι και απειλης φυσικης βιας - ναι στο πρωτο περιβαλλον) ειναι οτι η μοναδικη λυση για πολιτισμενες συνθηκες εργασιες, περα απο το να αλλαξουν τα μυαλα των ελληνων ομαδικα, ειναι η μειωση της ανεργιας: οταν μπορεις να αλλαξεις δουλεια μπορεις παντα να πεις go fuck yourselves. Αυτη ειναι η μονη και τελική λύση... Και ξανα περναει μεσα απο τον ιδιωτικο τομεα και οχι απο περισσοτερο κρατος.
ημίθεος ημίθεος 7.3.2016 | 16:13
ναι, μάς έπεισες - όλοι το ξέρουν ότι όποιον και να ρωτήσεις θα σού πει ότι προτιμά να δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα παρά στο δημόσιο...
avatar atman 7.3.2016 | 19:18
εγω αναφερω την προσωπικη μου, απολυτα αληθη, εμπειρια.

υποψη οτι υπαρχουν και παρα πολυ ανθρωποι που απλα δεν τους αρεσει η δουλεια, ε αυτοι μπορουν να υποφερουν το bullying αρκει να μην δουλευουν.

αυτο αναφερεται σε μεγαλο ποσοστο υπαλληλων του φορεα Νο. Α.

Απο εκει και περα οπως γραφω ιδιωτικος τομεα, δημοσιος τομεας, το καλυτερο ειναι να εχεις επιλογη να φυγεις. Sociopaths θα υπαρχουν και στα δυο, ανθρωποι με τους οποιους δεν μπορεις να δουλεψεις αντιστοιχα θα υπαρχουν και στα δυο. Αν εισαι κολλημενος εκει ... μαυρο φιδι. οπως ειναι γνωστο τους sociopaths δεν τους αντιμετωπιζεις, τους αποφευγεις.
Ashton Heston III Ashton Heston III 9.3.2016 | 05:15
"...οταν μπορεις να αλλαξεις δουλεια μπορεις παντα να πεις go fuck yourselves..."

Πράγμα το οποίο δυστυχώς αν είσαι Έλληνας πανεπιστημιακός δεν μπορείς να κάνεις (εκτός και αν αποφασίσεις να αλλάξεις καριέρα, και να γίνεις εκπαιδευτής παπαγάλων σε φροντιστήριο), και το οποίο συμβάλλει άμεσα στην φρικτή μιζέρια που λέγεται ελληνικό πανεπιστήμιο.
avatar Vasvas 7.3.2016 | 11:53
αν κανετε αρθρο "Καλα αφεντικά, φριχτοί υπαλληλοι" εχω πολλα περιστατικά να σας πω...
dokpan dokpan 7.3.2016 | 15:20
Κι εγώ το ίδιο. Ειχα τέσσερις υπαλλήλους ως τώρα. Με τους δύο ολα κομπλέ. Ο ένας είναι ενεργός ακόμα και ο αλλος αποχώρησε οικειοθελώς.
Τι γίνεται όμως όταν οι αλλοι δύο υπαλληλοι σου κάνουν καταγγελία στο ΙΚΑ γιατί δεν τους απελυσες για να παρουν ταμείο ανεργίας ???
Φυσικά δεν ειχα να φοβηθω τίποτα αλλά η απαιτηση αυτη (παράκληση στην αρχη απαιτηση στη συνέχεια αν εισαι αρνητικός)είναι πολυ συχνη.
ημίθεος ημίθεος 7.3.2016 | 16:18
αν αποχώρησαν αποχώρησαν - αν τους έδιωξες να τους απολύσεις. Εξήγησέ μου πόσοι εργοδότες δίνουν και στον εργαζόμενο αντίτυπο της σύμβασής του την στιγμή που υπογράφει, πόσοι εργοδότες πληρώνουν στην ώρα τους για εργασία που έχει ΗΔΗ παρασχεθεί και πόσοι εργοδότες δίνουν στις κοπέλες όταν προσλαμβάνονται μια υπεύθυνη δήλωση με κενή ημερομηνία στην οποία αναγράφεται ότι αποχωρούν οικοιοθελώς λόγω εγκυμοσύνης; Βάλε μέσα στα υπόλοοιπα τη σεξουαλική παρενόχληση, τις καλλυμμένες ή απροκάλυπτες απειλές, τα μειωτικά σχόλια στους άνδρες υπαλλήλους, την απροκάλυπτη ομοφοβία και τις άχρηστες (δεν εξετάζω τους λόγους) αρχές όπως το ΙΚΑ και την Επιθεώρηση Εργασίας και ο μεσαίωνας αποκτά ξαφνικά τα πιο γνώριμα χαρακτηριστικά..
avatar atman 7.3.2016 | 19:19
παντως το δημοσιο, ιδιως οταν αναφερεται σε συμβασιουχους, δεν ειναι σιγουρα ενας απο αυτους τους εργοδοτες...
dokpan dokpan 8.3.2016 | 15:20
Ήμουν κι εγω υπάλληλος για 6 χρόνια. Κι όταν έφτασα 28 χρονών ολοι με ρωτούσαν αν εχω σχέδια για γάμο... Σαν εργοδότης θελω να πω πως οταν εισαι οπως πρέπει συχνα την πατας..Υπάρχουν πολλοι υπαλληλοι που δεν φέρονται σωστά.
avatar still_dreaming 9.3.2016 | 00:14
Έτσι πάει.Οι καλοί εργοδότες στα κακά αφεντικά και στα καλά οι κακοί..
avatar
Ανώνυμος/η 7.3.2016 | 15:43
Οποιος εχει εργαστεί για Ελληνα εστιατορα στο εξωτερικο(το περιφημο πακετο διαμονη/διατροφή/ασφαλεια),εχει να σας πει ιστοριες που αμφιβαλλω κι αν θα τις πιστεψετε.
avatar
Ανώνυμος/η 8.3.2016 | 18:44
Απλά άγριες καταστάσεις.
Albert Pierrepoint Albert Pierrepoint 7.3.2016 | 16:04
Το άρθρο αποτυπώνει με ρεαλισμό, δυσάρεστες εργασιακές εμπειρίες που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει ή ακούσει στο φιλικό μας κύκλο.
Ως λίγο παλιότερος, έχω προλάβει ακόμη και χειροδικίες αφεντικών σε νέους εργάτες σε εργοστάσια. Έτσι, για "εκπαίδευση".
Ή συζύγους πλουσίων εργοδοτών με "φιλόπτωχη" δράση που "συμβουλεύανε" παλιούς εργάτες, να μη ζητάνε αυξήσεις γιατί "στην Κίνα ο εργάτης δουλεύει για ένα πιάτο ρύζι".
Ανεπρόκοπα παιδιά πλουσίων που δουλεύαν από χόμπι και τα οποία είχαν το θράσος να σου δηλώνουν ότι κι αυτοί "έχουν περάσει από τη δική σου φάση και σε καταλαβαίνουν" και "κάνε λίγο υπομονή μέχρι να πάρεις την αύξησή σου".
Ακόμη χειρότεροι οι μεταπτυχιακοί και διδακτορικοί εργοδότες, οι οποίοι, όταν μετά από 10 χρόνια σπουδών διαπιστώσουν ότι οι γνώσεις τους είναι παντελώς άχρηστες στην Ελληνική αγορά, μετατρέπονται σε ζώα.

Πολύ ενδιαφέρουσες οι διαπιστώσεις του Taki για το προφίλ του εργοδότη.
Στον ιδιωτικό τομέα, οι πιθανότητες επιτυχίας ενός εργοδότη να αντέξει 10 χρόνια "στην πιάτσα" σε ένα αντικείμενο είναι λιγότερες από 10%.
Όσοι αντέξουν, είναι εξαγριωμένοι από τις απάτες, τα φέσια, την εφορία και γενικά το επίπεδο πολιτισμού και την κουλτούρα που διέπει τον έλληνα στο ελεύθερο εμπόριο.
Το μόνο που τους χαροποιεί είναι ο ρόλος του "αφεντικού" που τους δίνει την ψευδαίσθηση της εξουσίας.
Η όποια εποχιακή ευμάρεια απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι, είναι περισσότερο τυχαία και συγκυριακή και όχι προϊόν μεθοδευμένης και οργανωμένης διαχείρισης πόρων και προσωπικού.

Συμβουλή μου είναι αν μπορείς να ολοκληρώσεις μια δουλειά, τέχνη, υπηρεσία, μόνος/η σου,... τότε κάντο. Απευθείας με τον πελάτη.
pandora pandora 7.3.2016 | 20:10
Λοιπόν σε όσους πιστεύουν ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι προνομιούχοι έχω βάρους πω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις.Εγω βρέθηκα από μετάταξη από άσχετο χώρο σε νοσοκομείο στη θέση του τραυματιοφορεα.Περα από τις ανθυγιεινές συνθήκες, τα βάρβαρα ωραρια(το πρωι-νυχτα είναι ψωμοτύρι),την έλλειψη προσωπικού,τον σνομπισμός και τις ιδιοτροπίες των γιατρών την σωματική καταπόνηση λόγω της φύσης της δουλειάς έχεις να υποστείς και το bulling της διευθυνσης κάθε φορά που τολμάς ας πούμε να ζητήσεις την κανονική αδεια όταν την χρειάζεσαι ή ένα ρεπό μια συγκεκριμένη μέρα. Καλά να μην πω ότι απαγορεύεται να τολμήσεις να βελτιώσεις τον τίτλο σπουδών σου πχ να γραφτείς σε κάποια σχολή ή πανεπιστήμιο την πάτησες η διεύθυνση σαν επιβράβευση και βοήθεια θα σου βάλει τις χειρότερες βάρδιες για να τα παρατήσεις μια ώρα αρχύτερα. Εσύ εξαλλου εργάτης γεννηθηκες εργάτης θα πεθάνεις σιγά που θα σπουδάσεις παλιοπληβειε!
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή