Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο 6χρονος Στέλιος Κερασίδης παίζει ιδιοφυώς Μπαχ και ετοιμάζεται για συναυλία στο Carnegie Hall

Ένα πρωινό με το «παιδί - θαύμα» που έχει σαρώσει παγκόσμια και πανελλήνια βραβεία στη μουσική

Ο Στέλιος Κερασίδης είναι ένα παιδί-θαύμα. Σε ηλικία μόλις έξι ετών έχει κατακτήσει επτά παγκόσμια και πανελλήνια βραβεία, έχει παίξει στα μεγαλύτερα θέατρα σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενώ στις 31 Οκτώβρη ετοιμάζεται να καταπλήξει το αμερικανικό κοινό ως ο μικρότερος ηλικιακά Έλληνας που θα παίξει πιάνο στο Carnegie Hall. Τον συναντώ ένα ηλιόλουστο πρωινό στο σπίτι του, σε μια ήσυχη γειτονιά της Νέας Μάκρης, όπου μας περιμένει μαζί με τους γονείς του, Φώτη και Κωνστάντσια. Ο Στέλιος γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2012 και είναι το δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας – έχει δύο αδερφές, τη Βερόνικα και την Αναστασία.

 

Μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου η μουσική είναι το κυρίαρχο στοιχείο, αφού ο πατέρας του είναι καθηγητής και σολίστ του πιάνου. Δίπλα μου ο Στέλιος παρακολουθεί και με ένα αθώο βλέμμα απαντάει, όταν τον ρωτάω ποια ήταν η πρώτη φορά που κάθισε στο πιάνο: «Νομίζω, κάθισα στο πιάνο όταν ήμουν πολύ μωρό. Μου άρεσε να πατάω τα πλήκτρα και να ακούω τους ήχους».


Λίγα λεπτά αργότερα, για να μας ευχαριστήσει, φέρνει ο ίδιος χυμούς και κρουασάν. Την προσοχή μου τραβάνε τα βραβεία και οι φωτογραφίες του στα μεγαλύτερα θέατρα, που είναι κρεμασμένα στον τοίχο. Δειλά-δειλά στην παρέα μας καταφθάνει και η μικρή του αδελφή Αναστασία, η οποία είναι μόλις ενός έτους, αλλά και η Ida, η σκυλίτσα της οικογένειας.

 

Ο Στέλιος είναι ευγενικός, εξωστρεφής και αρκετά επικοινωνιακός. Όμως, όταν πηγαίνει στο πιάνο, μοιάζει εξαιρετικά με επαγγελματία. Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συνθέτες; «Μου αρέσει πολύ ο Μπαχ, ο Σοπέν, ο Μπετόβεν. Πιο πολύ απ' όλους, όμως, αγαπώ τον Μπαχ» λέει με χαμόγελο.


Ο Στέλιος είναι ευγενικός, εξωστρεφής και αρκετά επικοινωνιακός. Όμως, όταν πηγαίνει στο πιάνο, μοιάζει εξαιρετικά με επαγγελματία. Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συνθέτες; «Μου αρέσει πολύ ο Μπαχ, ο Σοπέν, ο Μπετόβεν. Πιο πολύ απ' όλους, όμως, αγαπώ τον Μπαχ» λέει με χαμόγελο.


Στη συνέχεια ρωτώ τον Φώτη πώς ανακάλυψαν το ταλέντο του και εκείνος μου απαντά χωρίς δισταγμό: «Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδάκια αυτής της ηλικίας που χρησιμοποιούν το πιάνο, και κάθε μουσικό όργανο, ως ένα παιχνίδι που σε μερικά λεπτά θα το παρατήσουν, ο Στέλιος επιδείκνυε μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του. Αφιέρωνε παραπάνω χρόνο στα πλήκτρα, πειραματιζόταν με τους ήχους, έκανε ερωτήσεις για τη λειτουργία του, άκουγε μουσική μόνος του και κατέκτησε από πολύ μικρός το "απόλυτο αυτί", ένα εξαιρετικά ισχυρό και ιδιαίτερα σπάνιο όπλο για κάθε μουσικό».


Στην καθημερινότητά του ο Στέλιος είναι ένα ζωηρό, ενεργητικό και απόλυτα κανονικό παιδί. Η μητέρα του τονίζει ότι «κάνει όσα και τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, με τη διαφορά ότι μελετά λίγο παραπάνω πιάνο. Θα παίξει, θα τρέξει, θα γελάσει, θα πάει τη βόλτα του. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να θυσιάσουμε την παιδικότητά του».

 

Η οικογένεια Κερασίδη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO
Η οικογένεια Κερασίδη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO


Όση ώρα ο Στέλιος δεν συμμετέχει στη συζήτηση, ασχολείται ήσυχα με τα Lego. Τον ρωτώ τι λένε οι φίλοι του όταν τον βλέπουν στην τηλεόραση ή όταν μαθαίνουν για τις επιτυχίες του. «Πάντα μου λένε "μπράβο" και πόσο πολύ τους αρέσει όταν παίζω πιάνο. Α, και με ρωτάνε για τα ταξίδια μου με το αεροπλάνο».


Στην ιδιαίτερα επιτυχημένη και ξεχωριστή διαδρομή του, στην οποία τον έχει βοηθήσει σημαντικά η παγκοσμίου φήμης σολίστ Αγαθή Λεμονή, ο Στέλιος έχει κάνει ταξίδια σε σημαντικές χώρες, ρεσιτάλ σε αίθουσες όπως το Royal Albert Hall στο Λονδίνο, αλλά και εμφανίσεις στο Musikverein στη Βιέννη, στο Palazzo Leti στην Ιταλία αλλά και το κονσέρτο με την Ορχήστρα Sinfonietta των Αθηνών σε ηλικία μόλις πέντε ετών.


Εκείνη τη στιγμή ρωτάω τον Στέλιο πώς αντιμετωπίζει τα φώτα της δημοσιότητας και εκείνος αποκρίνεται γελώντας «τι είναι αυτό; Τι είναι τα φώτα της δημοσιότητας;». Τότε παρεμβαίνει ο πατέρας του: «Έχει συνηθίσει, είναι άνετος γενικά με όλο αυτό. Δεν καταλαβαίνει και πάρα πολλά, νομίζω, άλλωστε. Πάντως, ούτε τηλεόραση βλέπει ούτε στο Διαδίκτυο μπαίνει, όπως εμείς. Έχουμε λίγο χρόνο ακόμη γι' αυτά».

 

 

Ο Στέλιος παίζει μια δική του σύνθεση στο πιάνο

 

Το αγαπημένο μάθημα του Στέλιου είναι τα Μαθηματικά. «Γενικά, μου αρέσει να κάνω ποδήλατο, να φτιάχνω Lego, να πηγαίνω σινεμά, να παίζω τρελά παιχνίδια με τον πατέρα μου και να κάνω τραμπολίνο» προσθέτει και έρχεται γεμάτος χαρά να μου δείξει τα Lego που έχει φτιάξει μόνος του με σπουδαία μνημεία του Λονδίνου.

 

Τι σημαίνει για ένα παιδί να χαρακτηρίζεται «φαινόμενο»; Οι γονείς με περηφάνια υποστηρίζουν: «Για να είμαστε ειλικρινείς, προσπαθούμε όσο το δυνατόν να αποφεύγουμε όλες αυτές τις βαρυσήμαντες λέξεις. Ούτε θαύμα ούτε φαινόμενο. Είναι ένα ιδιαίτερα ταλαντούχο παιδί που έχει εργαστεί σκληρά προς τη σωστή κατεύθυνση. Κατανοούμε ασφαλώς ότι δεν είναι απλό να πετύχει ο καθένας κάτι αντίστοιχο με αυτά που έχει επιτύχει ο Στέλιος, ειδικά σε τέτοια ηλικία, αλλά θα μας επιτρέψετε να κρατάμε χαμηλούς τόνους. Δεν είναι ένας δρόμος ταχύτητας αλλά αντοχής».


Ένα παιδί όπως ο Στέλιος, όμως, δεν χάνει μέρος της αθωότητας της ηλικίας του, με την έννοια ότι μεγαλώνει πιο γρήγορα; «Τι να πει κανείς; Θα ήταν ψέμα να πούμε πως το παιδί, με όλο αυτό που συμβαίνει, δεν έχει στερηθεί ίσως κάποια πράγματα. Γενικά, όμως, θεωρώ πως στη ζωή δεν υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα χωρίς θυσίες, στο οτιδήποτε. Από κει και πέρα, εμείς παλεύουμε με κάθε τρόπο ώστε ο Στέλιος να παραμένει παιδί. Και, πιστέψτε με –το βλέπετε, άλλωστε–, έως τώρα είναι ένα απόλυτα χαρούμενο παιδί. Ε, αυτό είναι κάτι που δεν σκοπεύουμε να το θυσιάσουμε για κανέναν λόγο και για καμία καριέρα».

 

 «Γενικά, μου αρέσει να κάνω ποδήλατο, να φτιάχνω Lego, να πηγαίνω σινεμά, να παίζω τρελά παιχνίδια με τον πατέρα μου και να κάνω τραμπολίνο». Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO
«Γενικά, μου αρέσει να κάνω ποδήλατο, να φτιάχνω Lego, να πηγαίνω σινεμά, να παίζω τρελά παιχνίδια με τον πατέρα μου και να κάνω τραμπολίνο». Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO
Στην καθημερινότητά του ο Στέλιος είναι ένα ζωηρό, ενεργητικό και απόλυτα κανονικό παιδί. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO
Στην καθημερινότητά του ο Στέλιος είναι ένα ζωηρό, ενεργητικό και απόλυτα κανονικό παιδί. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO


Ο Στέλιος μας φωνάζει να πάμε στον κήπο και να παίξουμε μπάλα. Γελάει δυνατά, μας φωτογραφίζει, είναι αεικίνητος και όταν του λέω τι είναι το πιάνο για εκείνον, λέει αυθόρμητα «όλη μου η ζωή». Και τότε πάμε όλοι στο πιάνο για να μας παίξει μια νέα, δική του συνθετική δημιουργία. Τον παρατηρώ πώς το χειρίζεται, με θάρρος και αγνότητα, με ισορροπία αλλά και αυτοπεποίθηση. Στο σπίτι επικρατεί απόλυτη αρμονία. Πράγματι, είναι ένα υπέροχο μουσικό κομμάτι που αποπνέει μια παιδικότητα και γεμίζει τον χώρο με πολυάριθμα συναισθήματα.


Ο Στέλιος είναι τυχερός, αφού ανακάλυψε από μικρή ηλικία αυτό που αγαπάει. Το μέλλον τού ανήκει κι έχει καταφέρει να θεωρείται πρότυπο για τα υπόλοιπα παιδιά. Τι όνειρα κάνει; «Δεν κάνω πολλά όνειρα. Αυτό που θέλω περισσότερο είναι να γίνω μεγάλος πιανίστας και να γράφω τα δικά μου κομμάτια» απαντά, ενώ έχει ήδη μεσημεριάσει. Καθώς φεύγουμε, έρχεται με φόρα πάνω μας για να μας αγκαλιάσει και να μας ευχαριστήσει.


Τότε θυμήθηκα κάτι που είχε πει ο διάσημος τενόρος Χοσέ Καρέρας και ταιριάζει απόλυτα στον ταλαντούχο Στέλιο: «Ταλέντο σημαίνει να έχεις προδιάθεση, να διαθέτεις ένα πολύ συγκεκριμένο ένστικτο, να μπορείς με κάποιον τρόπο να εκφράζεις αυτό που έχεις μέσα σου. Από κει και πέρα, όμως, πρέπει κανείς να προσπαθεί να βελτιώσει αυτό που του χάρισε η φύση, να δουλεύει πολύ πάνω σε αυτό. Επίσης, πολύ σημαντικό σε όλους τους τομείς της τέχνης είναι το να έχεις μέσα σου αυτήν τη δύναμη της επικοινωνίας. Η δύναμη της επικοινωνίας είναι μέρος του ταλέντου. Τι να την κάνεις την ικανότητά σου να παίζεις εξαιρετικό πιάνο στα έξι σου, αν δεν μπορείς να μαγέψεις τον κόσμο παίζοντας πιάνο; Το ταλέντο δεν είναι δεξιοτεχνία, είναι μαγεία και νομίζω ότι με αυτό γεννιέται κανείς».

 

Γελάει δυνατά, μας φωτογραφίζει, είναι αεικίνητος και όταν του λέω τι είναι το πιάνο για εκείνον, λέει αυθόρμητα «όλη μου η ζωή». Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO
Γελάει δυνατά, μας φωτογραφίζει, είναι αεικίνητος και όταν του λέω τι είναι το πιάνο για εκείνον, λέει αυθόρμητα «όλη μου η ζωή». Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO

 

Info:

Facebook: Stelios-Kerasidis

Instagram:@stelios_kerasidis

www.youtube.com

 

 

Δημοσιογράφος. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστήμιου ([email protected])

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αυτό το αγόρι είναι μόλις 8 ετών και ετοιμάζεται να ξεκινήσει σπουδές στο πανεπιστήμιο
Ο Laurent Simons ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε μόλις ενάμιση χρόνο, έχοντας για συμμαθητές 18χρονους
Glenn Gould: Ο μεγάλος πιανίστας που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1932
Εκκεντρικός, ιδιοφυής, αγοραφοβικός... ο μεγάλος Καναδός πιανίστας και συνθέτης δεν ανεχόταν κανέναν διευθυντή ορχήστρας και φορούσε πάντα γάντια για να προστατεύει τα χέρια του – ακόμα και όταν κολυμπούσε το καλοκαίρι.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια χαλαρή συνέντευξη με τον ράπερ Ταφ Λάθος
«Το new school ραπ στην Ελλάδα; Ωραίος ήχος, σκουπίδια λόγια»
Για πρώτη φορά σε βινύλιο 5 έξοχα σάουντρακ του Μίμη Πλέσσα από τα '60s
Noir-jazz, latin-jazz, cha-cha, striptease-jazz, blues και λοιπές groovy μουσικές, διαχρονικά αγαπημένες και πάντοτε σε ζήτηση, από τις ταινίες «Έγκλημα στα Παρασκήνια», «Εφιάλτης», «Ίλιγγος», «Εγωισμός» και «Ιστορία μιας Ζωής»
Η θριαμβευτική επιστροφή της Μαντόνα με το «Madame X»
Το «Madame X» είναι ακριβώς το άλμπουμ που έπρεπε να φτιάξει για αποδείξει ότι είναι ακόμα στην πρώτη γραμμή. Και τα κατάφερε.
«Κάπου ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι και εκτός χρόνου»: 40 χρόνια από το ντεμπούτο των Joy Division
Σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Unknown Pleasures”, η επίδραση του πρώτου από τα δύο μυθικά άλμπουμ του συγκροτήματος από το Μάντσεστερ, βρίσκεται έντονη παντού: στη μουσική, στην εικόνα, στο λόγο, στα εικαστικά, στη σύγχρονη αισθητική
 «Κύριε, δεν είμαι κελεπουράκι, είμαι για τον εαυτό μου»: η Σωτηρίου Μπέλλου με δυο λόγια περιγράφει πώς έγινε τραγουδίστρια
Η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια περιγράφει στον Ηλία Πετρόπουλο τη σημαδιακή εκείνη μέρα του '45 που κατέβηκε στενοχωρημένη σε ένα ταβερνάκι στα Εξάρχεια και έγινε τραγουδίστρια αυτοστιγμεί.
Οι New Order στην Αθήνα - Φωτογραφίες
Η Ινώ Μέη φωτογράφισε το θρυλικό βρετανικό γκρουπ που εμφανίστηκε την Κυριακή στο Release Athens
Η Βillie Holiday είχε τον καλύτερο σκύλο του κόσμου
Η ιστορία αγάπης και αφοσίωσης της Lady και για τον Μister, μέσα από 9 φωτογραφίες.
10 πράγματα που πρέπει να ξέρετε για τον Michael Klein
Στην αρχή της καριέρας του ο ανερχόμενος techno artist έπαιζε trance, όμως όλα άλλαξαν το βράδυ που πάτησε το πόδι του στο Cocoon Club του Sven Vath
To νέο άλμπουμ της Madonna αποδεικνύει γιατί δεν πρέπει να «σκοτώνουμε τα γέρικα άλογα»
Κι ενώ όλοι την είχαν ξεγράψει, το εξαιρετικό Madame X πήγε Νο1 σε 60 χώρες και πήρε τις καλύτερες κριτικές της 15ετίας!
Ένας οδηγός για να περάσεις ένα χαλαρό και δημιουργικό καλοκαίρι στην Αθήνα!
Oι συναυλίες, τα πάρτι, οι εκθέσεις, τα φεστιβάλ που θα μας απασχολήσουν τους επόμενους μήνες
Ο Γιάννης Καστανάκης και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου
7 τραγούδια που αξίζει να ακούσετε αυτό το Σαββατοκύριακο.
Melentini: «Είμαι βαθιά αναρχική και βρίσκω το "απολιτίκ" πολύ επικίνδυνο»
Μία κουβέντα με την ιδιοσυγκρασιακή μουσικό, λίγο πριν από την εμφάνισή της στο Yupiyaya Festival στη Δονούσα
«Σε απολύω από μάνα μου!»: Η απίστευτα τοξική σχέση του Έλτον Τζον με τη μητέρα του
Το “Rocketman” παρουσιάζει ένα μέρος μόνο από την αγρίως δυσλειτουργική σχέση μάνας και γιου που έληξε οριστικά πρόπερσι με τον θάνατο της μητέρας του Έλτον Τζον στα 92 της
Demetrio Stratos: 40 χρόνια από τον θάνατο του μεγαλύτερου avant-garde τραγουδιστή του 20ού αιώνα
Ο ελληνικής καταγωγής μουσικός που ξεκίνησε σαν ποπ-σταρ στην Ιταλία των σίξτις, για να ξεπεράσει τα πλέον ακραία όρια της φωνής λίγα χρόνια αργότερα
Απόψε κάνει πρεμιέρα στο Netflix το ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την πιο θρυλική περιοδεία του Μπομπ Ντύλαν
Ο διευθυντής του New Yorker Ντέιβιντ Ρέμνικ καταγράφει τις δικές του αναμνήσεις από τη συναυλία του 1975 με την ονομασία Rolling Thunder Revue, που τον σημάδεψε όσο καμία άλλη στη ζωή του .
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή