Ο νέος δίσκος του Σαμόλη λέγεται Ένα Σύμπαν Στα Μέτρα Σου και θα κυκλοφορήσει την παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου. Είχα την ευκαιρία να ακούσω πρώτος το άλμπουμ. 

Ήδη απ' το Fortune Cookie, την μεγάλη του επιτυχία που ήταν στα αγγλικά, είχα εκτιμήσει τη λοξή ματιά του, τις αναφορές στην ποπ κουλτούρα, το χιούμορ. Όμως η μετάβαση απ' τα αγγλικά στα ελληνικά ξένισε αρχικά πολλούς. Καταλαβαίνω γιατί όσοοι επιχείρησαν να κρίνουν ορθολογικά τους ελληνικούς στίχους, πχ. στο Ατάρι, μπερδεύτηκαν ή ξενέρωσαν, όμως ταυτόχρονα ο τρόπος που ο Σαμόλης μπλέκει στιχουργικά το σουρεαλισμό με την καθημερινότητα είναι αυτό που τον κάνει ξεχωριστό. 

 

 

Τρία πράγματα είναι κυρίαρχα στο δίσκο: Το όνειρο, η συντροφικότητα κι η περιπέτεια. Και είναι όλα εκεί στο κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ, ένα τραγούδι που δεν υπάρχει ονλάιν άρα θα πρέπει να ακούσετε απ' το δίσκο όταν βγει.

 

Λέγεται Αερόστατο κι αυτοί είναι οι στίχοι του:

 

Μέναµε στην Ακρόπολη δυο χρόνια και µετά
Πήγαµε στα Εξάρχεια για να' ναι πιο φτηνά
Μα ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι κι έπιασε φασαρία
Κι αποφασίσαµε να φύγουµε στην επαρχία

Μετακοµίσαµε στην Τούµπα στη Θεσσαλονίκη
Και στους δικούς µου στα Χανιά να µη δίνουµε νοίκι
Μα όπου κι αν πηγαίναµε µας έλειπε η θέα
Ώσπου ένα βράδυ µια ταινία µας έδωσε ιδέα

 

Να φτιάξουµε ένα αερόστατο από µπαλόνια

Και να ζήσουµε ευτυχισµένοι εκεί για χρόνια

Να πληρώνουµε φόρους στον ουρανό
Δυο σύννεφα το τετραγωνικό
Να µην έχουµε έννοια καµιά, ούτε καν τον καιρό
Να περνάµε τα σύνορα από ψηλά
Χωρίς πατρίδα - σηµαία καµιά
Κι όταν όλα θα µοιάζουν µικρά
Θ' ανοιχτούµε για κόσµους όπου όλα είναι δυνατά

 

Αφού είδαµε κι απόειδαµε µε τα της επαρχίας
Πήραµε σβάρνα τα χωριά της νότιας Γαλλίας
Σειρά πήρε το Άµστερνταµ, το Γιορκ, το Βερολίνο
Πήγαµε και στη Τζο που σπούδαζε στο Καµερίνο

Μα ο ήλιος µας ξανάφερε στα πάτρια εδάφη
Και το καλοκαίρι πήγαµε στο Ρούκουνα Ανάφη
Μα ακόµα και εκεί ήταν σαν κάτι να µας λείπει
Και µόνο εκείνη η ιδέα θα µας έδιωχνε τη λύπη

 

 

 

Η ταινία είναι φυσικά το Up (Ψηλά στον Ουρανό), και η γλυκόπικρη αλλά ελπιδοφόρα αίσθηση του κομματιού κυριαρχεί σε όλο το άλμπουμ. Στο αυτοβιογραφικό 'Η Μούσα μου Είναι Αμερικάνα' ο Σαμόλης αφηγείται με μπόλικο αυτοσαρκασμό τα όνειρά του για καριέρα στην Αμερική και τα αποτυχημένα του σχέδια να μετακομίσει στις ΗΠΑ, χωρίς να εγκαταλείπει όμως την προσπάθεια, σίγουρος ότι κάποτε θα τα καταφέρει. 

 

Στην τρυφερή μπαλάντα Το Βιογραφικό Μου αντί για τα πτυχία και την προϋπηρεσία του αρχίζει να μιλά για το μεγάλο του έρωτα, πώς πρωτοσυναντήθηκαν, τα ταξίδια που έκαναν - αυτό είναι, λέει το πραγματικό του βιογραφικό., ενώ στο Λέων με Κριό ένα ζευγάρι που φαινομενικά δεν ταιριάζει κατορθώνει το ακατόρθωτο.

 

 

Η ενορχήστρωση συχνά αλλάζει από τραγούδι σε τραγούδι. Το δε Οι Θεοί Των Παιδιών ξεφεύγει εντελώς απ' το συνηθισμένο του ύφος και την προσωπική θεματολογία του, φτιάχνοντας ένα ευαίσθητο αλλά δυνατό παραμύθι για όσα γίνονται γύρω μας.

 

 

Η γλυκόπικρη νοσταλγία είναι παρούσα σε ένα απ' τα πιο κολλητικά τραγούδια του δίσκου το Πορτοκαλί Μουστάκι («που σου μείνε από τον πρωινό χυμό») και μας γυρνά στην παιδική ηλικία, τότε που η γραμμή μεταξύ φιλίας και έρωτα ήταν λεπτή - κι εμείς δεν ξέραμε τι ακριβώς μας γινόταν. 

 

Η πιο όμορφη μελωδία του δίσκου κατά τη γνώμη μου είναι το Φυσιολογικό, στο οποίο με πικρή ειρωνεία ο Σαμόλης απαντά στο αγωνιώδες ερώτημα της αγάπης του αν το να είναι μαζί είναι "φυσιολογικό" με τον πιο ανέλπιστο τρόπο - που σκοπό έχει να δείξει το πόσο άκυρη είναι η ερώτηση (και το πώς δυσκολεύουμε τις ζωές μας) 

 

 

Όταν έψαξα τον Σαμόλη για να του πω ότι μου άρεσε πολύ το άλμπουμ μου έγραψε το εξής:

«Εν τω μεταξυ το αλμπουμ βγαινει Δευτερα 13 Φλεβαρη οπου ειναι:

Παγκοσμια ημερα Ραδιοφωνου
Παγκοσμια ημερα Κινηματογραφου
Παγκοσμια ημερα προφυλακτικου
Παραμονη Αγιου Βαλεντινου
Και ημερα που γεννηθηκε ο Robbie Williams...
Τι άλλo να ζητήσω από το Σύμπαν
Πραγματικά ένα σύμπαν στα μέτρα μου»

 

 

 

Facebook Page: Δημήτρης Σαμόλης