Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ας πιούμε στη μνήμη του σπουδαίου Πίτερ Ο' Τουλ

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος ανατρέχει στην άνιση καριέρα του μεγάλου Βρετανού ηθοποιού που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1932.
Ο Πίτερ Ο' Τουλ ήταν όμορφος αλλά όχι κλασσικά ανδροπρεπής.

Είναι γνωστό πως ανήκε στη γενιά των μεγάλων Βρετανών ηθοποιών, που ήταν και τα πιο γερά ποτήρια στον καιρό τους - μαζί με τον Ρίτσαρντ Μπέρτον και τον Ρίτσαρντ Χάρις (δύο Ιρλανδοί και ένας Ουαλός, ποιος θα τους τιθάσευε;), είχαν χαλάσει τον κόσμο με τις τρελές βραδιές και τα υπέροχα καπρίτσια τους. Ο Πίτερ Ο' Τουλ άντεξε περισσότερο, αφού ξεπέρασε και έναν καρκίνο πριν από 40 χρόνια. Και δεν σταμάτησε να εντυπωσιάζει με την σπάνια εκφορά του λόγου, την ένταση του καταγάλανου βλέμματος, τη γνώση των χαρακτήρων, τη διεισδυτικότητα και τη χαρά που είχε, ακόμη και σε ρόλους που στα χαρτιά δεν είχαν ζουμί.

 

Μα, τι ταλέντο. Και τι ντεμπούτο! Στον Λόρενς της Αραβίας. Μια από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Διότι ο Λόρενς του Ντέιβιντ Λιν διατηρούσε ανέπαφη την αμφιβολία ενός αμφιλεγόμενου άνδρα, μέσα στο χαμό του θεάματος, του έπους, του ιστορικού δράματος, της τεράστιας παραγωγής. Και ο Λόρενς του Ο' Τουλ άστραφτε και βόγγαγε. Θόλωνε από φιλοδοξία όταν διέταζε να μη μείνουν αιχμάλωτοι κι όταν επαναλάμβανε την Άκαμπα ως μάντρα, και σάστισε (από ηδονή ή ντροπή;) όταν ο Χοσέ Φερέρ ικανοποιούσε τα σαδιστικά του ένστικτα πάνω του. Η περιπέτεια στο σινεμά ενηλικιώθηκε σε αυτήν την ταινία, που γυρίστηκε πριν από 51 χρόνια.

 

Ο Πίτερ Ο' Τουλ παρέμεινε πολύπλοκος και συναρπαστικός. Έπαιξε δυο φορές τον Ριχάρδο τον Δεύτερο στο σινεμά, στο ακαδημαϊκό Μπέκετ και το ρεβιζιονιστικό και εντελώς κωμικό, αν το δείτε σωστά, Λιοντάρι το Χειμώνα, δίπλα στην Κάθριν Χέμπορν, για την οποία είχε πει τότε, πως αν ήταν νεότερος, θα την έκανε δική του για πάντα.

 

Ήταν ικανός να παίζει σε άχαρες σαχλαμάρες, για το παντεσπάνι, αλλά με τουλάχιστον 10 διαχρονικά καταπληκτικές ερμηνείες, το επιχείρημα εναντίον του πάει στον κάλαθο των αχρήστων. Διότι ο Πίτερ Ο' Τουλ, ενώ δεν ήταν φυσικός ηθοποιός, σε καθήλωνε με την προσέγγιση και την ανατρεπτική ματιά του στους ρόλους του.

 

Ήταν αμήχανος, σχεδόν σβησμένος, σε κομψευόμενους ρόλους, όπως στο Πώς να Κλέψετε ένα Εκατομμύριο και το What's New Pussycat, αλλά πολύ συγκινητικός στο Αντίο Κύριε Τσιπς (μιλάμε για πολύ κλάμα στην τελευταία σκηνή), πολύ αστείος στην εντελώς φευγάτη Άρχουσα Τάξη αλλά και στο High Spirits, πονηρός και παραβατικός στον Άνθρωπο της Μάντσα, εξαιρετικά επιδέξιος στο ρετρό My Favorite Year, δυναμικός και ορμητικός στον Λόρδο Τζιμ, κοροϊδευτικά υπεράνω στον αλλοπρόσαλλο Καλιγούλα, επιβλητικός και απόκοσμος στο ένοχα αγαπημένο μου Wings of Fame, η φωνή της λογικής και ολύμπια ψύχραιμος στον Τελευταίο Αυτοκράτορα του Μπερτολούτσι.

 

Η φωνή του ήταν μοναδική, κελαριστή, μουσική, παραμυθένια, και όποτε χρειαζόταν σκληρή σαν πέτρα. Η μισή επιτυχία του Ρατατούη βασίζεται στον κριτικό γεύσης Άντον Ίγκο, που εκείνος έπλασε. Στην τελευταία του μεγάλη ερμηνεία, στο Venus, ήταν, απλά, συγκλονιστικός. Πρέπει να το δείτε - δεν παίχθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες, δυστυχώς. Μικρή ταινία με μεγάλη καρδιά.

 

Mε τη Ρόμι Σνάιντερ στο «What's new pussycat?»
Mε τη Ρόμι Σνάιντερ στο «What's new pussycat?»
Mε την Όντρεϊ Χέπμπορν στο «Πώς να Κλέψετε ένα Εκατομμύριο».
Mε την Όντρεϊ Χέπμπορν στο «Πώς να Κλέψετε ένα Εκατομμύριο».

 

Τον θυμάμαι ακόμη και σε στιγμές από ταινίες που δεν έχουν περπατήσει πουθενά, όπως στην τηλεταινία του 1983 Svengali, να καθοδηγεί, ως αλαζόνας Πυγμαλίων, την Τζόντι Φόστερ, με παραινέσεις του στιλ, «from the tukas, from the tukas», που σημαίνει «απ' τον κώλο», να βγαίνει η ερμηνεία της. Γελοία ατάκα, με πάθος ειπωμένη από τον Ο' Τουλ. Διέθετε ένα ακαταμάχητο κοντράστ: διαπεραστικό βλέμμα αλλά αβρές κινήσεις. Το πρόσωπο του δεν ξεπερνιόταν εύκολα (Η Νύχτα των Στρατηγών, μαζί με τον Λόρενς είναι τα παραδείγματα), αλλά η συνολική εντύπωση ήταν ενός απαλού ανθρώπου με εκρήξεις. Ένας πρωταγωνιστής-καρατερίστας, σα μπιμπελό.

 

Υποψήφιος 8 φορές (αρνητικό ρεκόρ) για Όσκαρ α΄ανδρικού ρόλου, δεν το πήρε ποτέ - η ήττα του στον Λόρενς λογίζεται ως ένα από τα ηχηρά σκάνδαλα, αλλά βρέθηκε μπροστά στην φιλελεύθερη, αμερικάνικα προοδευτική περίπτωση του Άττικους Φιντς/Γκρέγκορι Πεκ, από το Σκιές και Σιωπή. Πήρε ένα τιμητικό της παρηγοριάς και πολύ σωστά είχε αρχικά διστάσει να το αποδεχθεί, λέγοντας πως δεν θεωρεί τον εαυτό του πρόωρα παλαίμαχο. Ακόμη κι όταν είχε ανακοινωθεί ότι αποσύρεται επίσημα, για λίγο είχε αναθεωρήσει, λαμβάνοντας μέρος σε μια τηλεοπτική σειρά με θέμα την αρχαία Ρώμη. Το λόγιο και το αρχαΐζον του πήγαινε πολύ. Αλλά δεν έμελλε να έχει συνέχεια.

 

Με τον Ομάρ Σαρίφ στην ταινία «Ο Λόρενς της Αραβίας».
Με τον Ομάρ Σαρίφ στην ταινία «Ο Λόρενς της Αραβίας».

 

Είχα την τύχη να τον δω στο θέατρο στο Λονδίνο, στο έργο Our Song, που είχε ανεβάσει χωρίς καμία επιτυχία ένα χρόνο μετά και ο Κώστας Καρράς στο Μουσούρη. Ήταν αρχές των 90ς και ο Πίτερ Ο' Τουλ είχε κόψει το ποτό, γιατί αλλιώς θα πέθαινε. Ωστόσο έπαιζε τον μεθυσμένο στο έργο. Στην εντέλεια. Μπήκα στον πειρασμό να δω αν «το παίζει» ή αν είναι τύφλα στην πραγματικότητα και μας δουλεύει, και στο διάλειμμα άλλαξα θέση προς τα πλάγια, για να τον κρυφοκοιτάζω όταν έμπαινε και έβγαινε από τις κουίντες. Μόλις τελείωναν οι σκηνές του, έβγαινε τρέχοντας, στρίβοντας τον διακόπτη προς τη νηφαλιότητα σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου.

 

Μερικές φορές, η θεσπέσια, θεατρογενής τεχνική του και η συνεπακόλουθη ευκολία του, σε συνδυασμό με τα αλλόκοτα χαρακτηριστικά του (ήταν όμορφος αλλά όχι κλασσικά ανδροπρεπής) έβαζε κάποιους στον πειρασμό να πιστεύουν πως δεν ένιωθε τους ρόλους του, αλλά τους διέτρεχε δεξιοτεχνικά. Ναι, ήταν ικανός να παίζει σε άχαρες σαχλαμάρες, για το παντεσπάνι, αλλά με τουλάχιστον 10 διαχρονικά καταπληκτικές ερμηνείες, το επιχείρημα εναντίον του πάει στον κάλαθο των αχρήστων.

 

Διότι ο Πίτερ Ο' Τουλ, ενώ δεν ήταν φυσικός ηθοποιός, σε καθήλωνε με την προσέγγιση και την ανατρεπτική ματιά του στους ρόλους του. Ήταν acquired taste, πύρινος και λάτρης μιας, χαμένης πλέον, σαγήνης, ένας πραγματικός λεοντόκαρδος, που σε αποζημίωνε όταν παρασυρόσουν στο ταξίδι του. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, ήταν το βρετανικό αντίστοιχο του ανύποπτου από οποιαδήποτε θεατρική παιδεία, Μάρλον Μπράντο - ο οποίος ήταν σίγουρος για το ρόλο του Λόρενς της Αραβίας, αλλά τον αρνήθηκε για να κάνει την Ανταρσία στο Μπάουντι.

 

Ευτυχώς...

 

SLIDESHOW: 10 σπουδαίοι ρόλοι του Πίτερ Ο' Τουλ

Στην ταινία «Λιοντάρι το Χειμώνα», δίπλα στην Κάθριν Χέμπορν, για την οποία είχε πει τότε, πως αν ήταν νεότερος, θα την έκανε δική του για πάντα,1968.
Στην ταινία «Λιοντάρι το Χειμώνα», δίπλα στην Κάθριν Χέμπορν, για την οποία είχε πει τότε, πως αν ήταν νεότερος, θα την έκανε δική του για πάντα,1968.
Στην ταινία «Αντίο Κύριε Τσιπς», 1969.
Στην ταινία «Αντίο Κύριε Τσιπς», 1969.
Στο ρόλο του Δον Κιχώτη στην ταινία «Ο Άνθρωπος της Μάντσα» με τη Σοφία Λόρεν στο ρόλο της Δουλτσινέα, 1972.
Στο ρόλο του Δον Κιχώτη στην ταινία «Ο Άνθρωπος της Μάντσα» με τη Σοφία Λόρεν στο ρόλο της Δουλτσινέα, 1972.
Με τον Μάλκολμ ΜακΝτάουελ (αριστερά) στον «Καλιγούλα», 1979.
Με τον Μάλκολμ ΜακΝτάουελ (αριστερά) στον «Καλιγούλα», 1979.
«My Favorite Year», 1982.
«My Favorite Year», 1982.
Ο Peter O'Toole και ο Tao Wu στην ταινία «Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας» του Bernardo Bertolucci, 1987
Ο Peter O'Toole και ο Tao Wu στην ταινία «Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας» του Bernardo Bertolucci, 1987
High Spirits, 1988
High Spirits, 1988
Στο «Wings of Fame» με τον Colin Firth, 1990.
Στο «Wings of Fame» με τον Colin Firth, 1990.
Στο «Venus» το 2006.
Στο «Venus» το 2006.
Δανείζοντας τη φωνή του στον Άντον Ίγκο του «Ρατατούη», 2007.
Δανείζοντας τη φωνή του στον Άντον Ίγκο του «Ρατατούη», 2007.

 

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Όταν οι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν: Κλασικές ατάκες και σκηνές από διάσημες ταινίες που δεν ήταν στο σενάριο
Μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές στην ιστορία του σινεμά ήταν εντελώς αυθόρμητες και ο σκηνοθέτης απλώς αποφάσισε να τις κρατήσει
H  Ρόμυ Σνάιντερ όμορφη και ερωτική στην «Πισίνα» που επανακυκλοφορεί
Γυρισμένο ένα ιδιαίτερα ζεστό καλοκαίρι, το φιλμ, ειδικά κατά το πρώτο του εικοσάλεπτο, είναι όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι κάθε καλοκαίρι. Καυτό, ιδρωμένο, ράθυμο, αφόρητα σεξουαλικό.
25  εμβληματικοί γκέι ρόλοι στην ιστορία του σινεμά (από στρέιτ)
Σε mainstream ταινίες για τα μεγάλα κοινά
10 ηθοποιοί που θα έπρεπε να είχαν κερδίσει Όσκαρ
OSCAR STORIES - Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι πολλές ζωές της Όλγας Καρλάτου, όπως τις αφηγείται στη LIFO
Μούσα του σπουδαίου Ελληνογάλλου σκηνοθέτη Νίκου Παπατάκη, «τα πιο όμορφα πράσινα μάτια του Μάη του '68», ηθοποιός, δικηγόρος και κοσμοπολίτισσα αφηγείται στον Χρήστο Παρίδη τη μυθιστορηματική ζωή της σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της.
Τζέρι Λιούις:  Η ζωή και το έργο ενός εκ των κορυφαίων κωμικών του 20ού αιώνα.
Σαν σήμερα πεθαίνει ένας θρύλος της κωμωδίας
To Hollywood αυτοβιογραφείται
Οι 20 σημαντικότερες ταινίες όπου το Χόλιγουντ αποφασίζει να κανιβαλίσει την ίδια την κοινότητα.
«Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά»: Μία ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη γυρισμένη στο Γαλαξίδι. Περίεργα επίκαιρη!
Μία ταινία του Κακογιάννη περίεργα επίκαιρη
Ο Άλλος Φόντα
Ο δημιουργός του Easy Rider, Πίτερ Φόντα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών, αφήνοντας ως παρακαταθήκη τον χαμένο ιδεαλισμό των 60ς και μια αίσθηση αβίαστης θετικότητας.
Ντέιβιντ Φίντσερ: Αναδρομή στη φιλμογραφία ενός ιδιοφυούς δημιουργού
Με αφορμή το δεύτερο κύκλο του συνταρακτικού Mindhunter στο Netflix ανατρέχουμε στους σημαντικότερους σταθμούς της καριέρας του σκηνοθέτη που μας χάρισε ταινίες όπως το Seven, το Zodiac και το Fight Club
Μικρή επανεκτίμηση της κινηματογραφικής Μελίνας στα 25 χρόνια από τον θάνατό της
Μετά την συγκλονιστική της εμφάνιση της στη «Στέλλα», γνώρισε τον Ζυλ Ντασέν. Και πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς - ως θεατές - μάλλον χειρότερα.
11 ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου με υπέροχες αυγουστιάτικες εικόνες
Ο Αύγουστος έχει αποδοθεί ποικιλοτρόπως στη μεγάλη οθόνη
Η ιστορία πίσω από το «Ένα πρωινό» του Ξαρχάκου: την πιο όμορφη μπαλάντα του ελληνικού καλοκαιριού
Με τα «Κορίτσια στον ήλιο» ο Σταύρος Ξαρχάκος μάς παρέδωσε ένα από τα απολαυστικότερα soundtracks του ελληνικού κινηματογράφου για τον έρωτα μιας γερμανίδας τουρίστριας για έναν αγροίκο (και σέξι) βοσκό.
24 ταινίες με πρωταγωνιστές τα ελληνικά νησιά
Τα ελληνικά νησιά «γράφουν» ωραία στη μεγάλη οθόνη και πρωταγωνιστούν σε πολλές ελληνικές και ξένες παραγωγές
Πιέρο Τόζι (1927-2019): Ο ενδυματολόγoς των ονείρων
Πέθανε χθες ο καλλιτέχνης που σφράγισε με το έργο του ταινίες όπως ο «Γατόπαρδος» του Βισκόντι αλλά και η κινηματογραφική «Μήδεια» του Παζολίνι
Η «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού» παραμένει καίρια, διαχρονική και αγαπημένη
Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την πρώτη της προβολή, αλλά δεν χρειάζονται επέτειοι και αφορμές για να εξυμνηθεί το ρομαντικό της μεγαλείο
O Bασίλης Κεκάτος προβάλλει τις ταινίες του μέσα στη βίλα του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα στα Τίρανα
Σε μια χώρα όπου το σινεμά μέχρι πρότινος ήταν γνωστo μόνο ως μέσο προπαγάνδας το pop up Cine Tarkovsky έρχεται με τη φόρα της διαφορετικότητας και της ελευθερίας.
Ποιος ήταν ο Bob Behling του ελληνικού sexploitation της δεκαετίας του '70;
«Ρε, αυτός δεν είναι που έπαιζε στο “Αγκίστρι”;…»
Η «Έκτη Αίσθηση» έγινε 20 χρονών: Κυκλοφόρησε στις αίθουσες σαν σήμερα
Σαν σήμερα, πριν από 20 χρόνια, η «Έκτη Αίσθηση» άφηνε τους θεατές με το στόμα ανοιχτό
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar
Ανώνυμος/η 14.12.2017 | 14:12
H ευχαρίστηση να τον βλέπεις στον Αυτοκράτορα εφάμιλλη εκείνης να τον ακούς σε ιστορίες με Finch, Burton και Harris.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή