Καθώς ο πλανήτης αναζητά απεγνωσμένα μεσσιανικές φιγούρες, πριν το ρολόι του κόσμου χτυπήσει μεσάνυχτα, και οι διεθνείς σχέσεις τείνουν να επιστρέψουν σε περιόδους προ παγκοσμίων πολέμων, στον θαυμαστό κόσμο της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας τα στοιχήματα είναι πολύ χαμηλότερα. Αγωνιούν π.χ. αν θα μπορέσει η μεταγραφή του Τζέιμς Γκαν από τη Marvel στη DC να αναζωογονήσει το διευρυμένο σύμπαν της δεύτερης μέσω του επιβεβλημένου, μετά τις απανωτές αποτυχίες, ρεκτιφιέ. Κι επειδή είναι άλλο να παίρνουμε τη δουλειά μας στα σοβαρά και άλλο να νομίζουμε ότι η δουλειά μας είναι τρομερά πιο σημαντική από όσο είναι στην πραγματικότητα, ο Γκαν δεν στήνει την ταινία του με τον στόμφο της Δευτέρας Παρουσίας του υπερηρωικού σινεμά, δεν προσποιείται πως κάνει «σημαντικό» σινεμά, ούτε αντιμετωπίζει την ανάθεση του σαν τη διαφύλαξη του Ιερού Δισκοπότηρου.
Με την δράση να ξεκινά in medias res, σύντομα διαπιστώνουμε ότι πρόκειται να παρακολουθήσουμε τη live-action διασκευή ενός κυριακάτικου καρτούν, με τους καλούς να κάνουν αναίσχυντη επίδειξη των δυνάμεων τους και να ανταλλάσουν περιπαιχτικές στιχομυθίες, με τους κακούς να ανακοινώνουν τα (όχι ιδιαίτερα) σύνθετα σχέδιά τους φωναχτά, τη διάθεση πάντα εύθυμη, τον ρυθμό γοργό και τις ευκαιρίες για χαριτωμενιές να μην πηγαίνουν ποτέ χαμένες: ακούμε τον ήρωα να ρωτά έξαλλος «πού είναι ο σκύλος;» σε μια σκηνή-μια φράση με την οποία θα ταυτιστούν πολλοί, αναζητώντας τον ατίθασο, τετράποδο Krypto, όταν εξαφανίζεται από την ταινία.
Aφού ο Γκαν άντλησε εμφανώς έμπνευση από τα παλιομοδίτικα κυριακάτικα καρτούν κι από τα κομιξάδικα ανάλογά τους –της «κανονικής» σειράς δηλαδή και όχι των graphic novel παραλλαγών– ίσως θα έπρεπε να αξιοποιήσει και διδαχές παλιότερων στο μέσο που υπηρετεί.
Ο κατά Τζέιμς Γκαν και Ντέιβιντ Κόρενσουετ Σούπερμαν δεν διαθέτει την κλασική αμερικανική στόφα του Κρίστοφερ Ριβ και του «κλώνου» του Μπράντον Ρουθ, ούτε αναπλάθει τη βλοσυρή παρουσία του Χένρι Καβίλ. Έχει ευγενικό παρουσιαστικό, ενδιάθετη καλοσύνη, αγανακτεί όταν οι άνθρωποι δεν φέρονται σωστά και το δείχνει, σε μια εμφανή δημιουργική απόφαση να υπογραμμιστεί ότι είναι ένας από εμάς. Στο σενάριο υπάρχουν ψήγματα μιας σύγκρουσης ανάμεσα στη βιολογική και τη θετή οικογένεια, ανάμεσα στην βιολογική και στην επίκτητη ιδιότητα του «ανθρώπου», αν θέλετε, ωστόσο ο Γκαν δεν εστιάζει εκεί. Παρά την cool διάθεση με την οποία εκτελεί τα χρέη του, προσπαθεί, ταυτόχρονα, να μην δυσαρεστήσει κανέναν εκεί έξω και ο τρόπος που διάλεξε για να το πετύχει είναι η επαναφορά (και) στις δικές του εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Ο Γκαν επιχειρεί να εφαρμόσει το μοτίβο της ομάδας παρείσακτων που διατρέχει το σύνολο της υπερηρωικής φιλμογραφίας του στον Superman του, επειδή νιώθει πιο άνετα κι επειδή είναι μια συνταγή που έχει δοκιμάσει με επιτυχία στο παρελθόν. Παράλληλα, επειδή σοφά διαπιστώνει ότι το χτίσιμο ενός διευρυμένου σύμπαντος στη μεγάλη οθόνη με τον τρόπο του MCU έχει τελειώσει, εντάσσει την ιστορία του σε ένα ήδη χτισμένο. Τα παραπάνω λειτουργούν ταυτόχρονα σαν ήλιος και σαν κρυπτονίτης για την ταινία, καθώς υπερφορτώνουν μια ίντριγκα που, σε πρώτη φάση, ίσως φάνηκε υπερβολικά απλή στον ίδιο και στους ανθρώπους του στούντιο – και ίσως δεν ήθελαν να την πατήσουν όπως πριν από δυο δεκαετίες με το (για εμάς αξιόλογο και παραγνωρισμένο) Superman Returns. Στο πλαίσιο αυτής της κακώς εννοούμενης «ενίσχυσης» προστίθεται και μια πολυ-συμπαντική υποπλοκή που κορυφώνεται με μια κακάσχημη σεκάνς δράσης, παρμένη, θαρρείς, από το σύμπαν του Minecraft – η μοναδική σοβαρή παραφωνία της ταινίας.
Κι αφού ο Γκαν άντλησε εμφανώς έμπνευση από τα παλιομοδίτικα κυριακάτικα καρτούν κι από τα κομιξάδικα ανάλογά τους –της «κανονικής» σειράς δηλαδή και όχι των graphic novel παραλλαγών– ίσως θα έπρεπε να αξιοποιήσει και διδαχές παλιότερων στο μέσο που υπηρετεί: ο καλύτερος τρόπος για να ενισχυθεί ένα σενάριο δεν είναι να το φορτώσουμε με μικροεπεισόδια και παραπάνω χαρακτήρες, αλλά να είμαστε σίγουροι για αυτό που θέλουμε να πούμε, να βρούμε έναν ενδιαφέροντα τρόπο να το πούμε, δεδομένου πως όλα έχουν (ξανα)ειπωθεί, και να βεβαιωθούμε πως, όσα κάνουμε στο μεσοδιάστημα, οδηγούν συμπερασματικά στο φινάλε.
Ίσως ο Γκαν φυλάξει αυτή την διδαχή για την επόμενη φορά, αν οι Θεοί του Box-office αποφασίσουν να επιμηκύνουν τη ζωή του reboot του. Αν, πάλι, στείλουν κι αυτόν τον Superman, μαζί με τα υπόλοιπα σχέδια για το μέλλον, πίσω στον πλανήτη Κρύπτον, θα στεναχωρηθούμε για την απώλεια των επόμενων καμωμάτων του υπερ-σκύλου, αλλά δεν θα γαβγίζουμε κιόλας. Έχουμε ήδη, άλλωστε, μυριάδες κυνοειδή που ωρύονται πίσω από τα πληκτρολόγια τους προς πάσα κατεύθυνση, υπεραμυνόμενα τα κόκκαλα των υπερηρωικών θεών τους. Και, όπως είπαμε και στην εισαγωγή, υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά ζητήματα εκεί έξω από το Snyderverse, το Gunnverse και όποιο –verse τα διαδεχτεί στο μέλλον.
Το τρέιλερ της ταινίας
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO
