Ο Superman είναι η ταινία στην οποία η Warner έχει στηρίξει την (νιοστή) επανεκκίνηση του διευρυμένου υπερηρωικού σύμπαντός της.
Αν πετύχει εισπρακτικά, απλώνεται πεδίον δόξης λαμπρόν για τον Τζέιμς Γκαν, τον ύπατο αρμοστή αυτού του reboot. Αν αποτύχει, η εταιρεία θα κάνει στροφή σε μεμονωμένες, αυτοτελείς ταινίες που σηκώνουν μόνο «παραδοσιακά» σίκουελ, όπως ο Batman του Ματ Ριβς – καθόλου άσχημη εξέλιξη, αν μας ρωτάτε.
To Βalconettes της Νοεμί Μερλάν, με τον ευφάνταστο ελληνικό τίτλο «Οι Μπαλκονάτες», ξεκινάει με την ορμητικότητα (ή την υστερία) των πρώτων ταινιών του Αλμοδόβαρ, στη συνέχεια μεταπηδά άτσαλα από είδος σε είδος, για να κλείσει με μια hardcore ρεβανσιστική κατακλείδα. Εν ολίγοις, θα διχάσει. To Dangerous Animals του Σον Μπερν παντρεύει τους καρχαρίες με τους serial killer σε έναν μεταμεσονύκτιο χαβαλέ που ξεμένει από καύσιμα μετά την πρώτη ώρα. Το On Swift Horses επιχειρεί μια αναβίωση του κλασικού αμερικανικού ρομαντικού δράματος, στηρίζοντας πολλά στην πρωταγωνιστική τριπλέτα των Ντέζι Έντγκαρ-Τζόουνς, Τζέικομπ Ελόρντι και Γουίλ Πούλτερ. Το Μonsieur Aznavour είναι μια μουσική βιογραφία αυτού του επιφανούς εκπροσώπου του γαλλικού chanson με τον Ταχάρ Ραχίμ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Στο μέτωπο των επανεκδόσεων, έχουμε το χιτσκοκικό Spellbound, από τις πρώτες απόπειρες του σινεμά να ασχοληθεί με την ψυχανάλυση και ευλογημένο με μια ονειρική σεκάνς δια χειρός Σαλβαδόρ Νταλί, και την Ώρα του Λύκου, έναν σουρεαλιστικό εφιάλτη από τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.
