Στη νέα του δουλειά ο Στέφανος Ρόκος ζωγραφίζει συναντήσεις και πάρτι με περίεργους πρωταγωνιστές που δεν είναι και τόσο ανέμελα όσο φαίνονται με την πρώτη ματιά. Έχουν ένα πιο σκοτεινό χαρακτήρα και μια υπόγεια επιθετικότητα. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα είναι το 'Σταθμοί Ι', ένα δυστοπικό μοτίβο που από την μια μεριά απεικονίζει ανθρώπους με γυρισμένα κεφάλια να περιμένουν σε μια ουρά, έτοιμοι για να φύγουν. «Άκουγα πολύ το Hollow Ponds από το άλμπουμ Everyday Robots του Damon Albarn», λέει. Η μουσική, εξάλλου, πάντοτε υπάρχει μέσα στο έργο του.
Ό,τι μου συμβαίνει, υπάρχει μέσα σε αυτά που κάνω. Είναι πολύ προσωπικά τα έργα μου. Απλώς πάντα είναι καμουφλαρισμένα και δεν έχουν ποτέ συνειδητά ένα πολιτικό ή κοινωνικό μήνυμα. Θέλω να είναι όλα φιλτραρισμένα από την δικιά μου ματιά, οτιδήποτε συμβαίνει και για οτιδήποτε ενημερώνομαι και βιώνω.
—Τι αφορά η νέα σου έκθεση;
Αυτή η έκθεση λέγεται 'Στην Εποχή του Ηλεκτρισμού'. Τη δουλεύω από το 2013, σχεδόν δυόμιση χρόνια. Ηλεκτρισμός για μένα είναι η ένταση που υπάρχει τα τελευταία 5 χρόνια και εδώ και γενικά σε όλο τον κόσμο. Εννοώ την κοινωνική και πολιτική ένταση που μεταφέρεται σε διαπροσωπικό επίπεδο σε σχέσεις, σε οικογένειες, σε επαγγελματικές συνεργασίες, σε οτιδήποτε μπορεί να υπάρξει μια ένταση που διοχετεύεται από όλα αυτά τα πράγματα τα κοινωνικοπολιτικά και εκδηλώνεται σε χώρους προσωπικούς.
—Πώς την εμπνεύστηκες;
Γενικά δουλεύω καθημερινά πάντα χωρίς να έχω στο μυαλό μου ότι θα κάνω μια έκθεση και όταν δω ότι κάπως διαμορφώνεται στο μυαλό μου μια θεματολογία στην καινούργια μου ενότητα. Τότε αρχίζω και καταλαβαίνω τους τίτλους των έργων και σκέφτομαι και τον τίτλο της έκθεσης. Αυτό το θέμα το κοινωνικοπολιτικό το είχα υπόψη μου και έβγαινε στην ζωγραφική μου αβίαστα. Δεν ήξερα πώς να το μεταφέρω σε λέξεις. Η «έμπνευση» έγινε όταν είδα τυχαία δίπλα στην Τήνο έναν εργάτη της ΔΕΗ που ήταν σκαρφαλωμένος ένα στύλο και έφτιαχνε το ηλεκτρικό ρεύμα και η εικόνα αυτή κάποιου που επισκευάζει το ηλεκτρισμό μου φάνηκε σαν καλή ιδέα του για να αποδώσω την ένταση με άλλη λέξη.
—Τα περισσότερα έργα απεικονίζουν πάρτι ή συναντήσεις; Πώς και έτσι;
Είναι λίγο ειρωνικός ο τίτλος το πάρτι. Το ονομάζω πάρτι, αλλά δεν είναι ένα χαρούμενο πάρτι με αισιόδοξο vibe. Προσπαθώ να πετύχω μια ισορροπία ανάμεσα στο χαρούμενο και στο θλιβερό. Γενικά σε όλα μου τα έργα υπάρχει αυτό, όχι μόνο σε αυτήν την έκθεση. Όταν δει κάποιος τον τίτλο πάρτι και δει στην αρχή μια εικόνα με έντονα χρώματα, θα νομίσει ότι υπάρχει μεγάλη ευφορία και χαρά, αλλά αν προσέξει πιο προσεκτικά τις λεπτομέρειες, τι άνθρωποι είναι αυτοί, π.χ. και τι συμβαίνει εκεί πέρα, αρχίζει και γειώνεται όλη αυτή η κατάσταση και γίνεται πιο ρεαλιστική και κυνική.
—Πόσο διαφέρει αυτή η δουλειά σου από προηγούμενες;
Διαφέρει αρκετά. Κάθε ενότητα έργων μου είναι κάθε 3 με 4 χρόνια. Συγκεκριμένα η προηγούμενη μεγάλη έκθεση που είχα κάνει ήταν το 2010. Ήταν το «Τρόμος και Ρομάντζο σε Έναν Άλλον Πλανήτη». Μεσολάβησε το 2013, το «Η Επιστροφή στην Αποδιοργάνωση» που ήταν ο συνδετικός κρίκος με την προηγούμενη έκθεση. Νομίζω ότι μέσα στην πενταετία αυτή, έχω αποβάλλει πολλά χαρακτηριστικά που ωραιοποιούσαν κάπως την δουλειά μου. Τα θέματα μου δεν είναι τόσο ποπ. Η θεματολογία μου είναι ακόμη πιο συγκεκριμένη, αλλά με πιο πολλές ερμηνείες και επίσης δεν είναι τόσο επικεντρωμένη στο πρόσωπο αλλά στην σύνθεση και στις λεπτομέρειες. Υπάρχουν μερικά μοτίβα που επαναλαμβάνονται σε αυτή την έκθεση όπως οι κορμοί των δέντρων που άλλοι είναι κομμένοι και άλλοι πολύ ψηλοί και δυνατοί. Υπάρχουν κάποια περίεργα σχήματα που μοιάζουν με βότσαλα ή απολιθώματα σε κάποια έργα – προσωπικά τα ονομάζω απολιθώματα - άλλοι λένε ότι είναι σαν κρανία, σκάφανδρα, σαν φωλιές. Και το άλλο πολύ κοινό μοτίβο που επαναλαμβάνεται, είναι πολύ μεγάλες έντονες γραμμές γεωμετρικές με πολύ έντονα χρώματα που σπάνε ή διαιρούν την σύνθεση ή μπαίνουν κάπως βίαια και ταράζουν την θεματολογία του έργου. Είναι σαν στοιχεία αυτού που ονομάζω ηλεκτρισμό και εισβάλλουν μέσα στην καθημερινότητα.
—Πόσο σε έχουν επηρεάσει όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια;
Πάρα πολύ. Ό,τι μου συμβαίνει, υπάρχει μέσα σε αυτά που κάνω. Είναι πολύ προσωπικά τα έργα μου. Απλώς πάντα είναι καμουφλαρισμένα και δεν έχουν ποτέ συνειδητά ένα πολιτικό ή κοινωνικό μήνυμα. Θέλω να είναι όλα φιλτραρισμένα από την δικιά μου ματιά, οτιδήποτε συμβαίνει και για οτιδήποτε ενημερώνομαι και βιώνω. Να βγαίνουν δηλαδή σαν παραβολές, να μην είναι στρέιτ, να υπάρχει ένας πιο λαβυρινθώδης τρόπος να αποτυπώνω αυτό που βιώνω. Γενικά προσέχω πολύ την λεπτομέρεια και μου αρέσει πολύ ο άλλος να βλέπει την ίδια σύνθεση από μακριά και να μπορεί να αντιληφθεί το θέμα και τα βασικά στοιχεία. Θέλω όμως όσο προχωράει πιο κοντά, να διεισδύει πιο μέσα στο έργο και να βλέπει όλες αυτές τις λεπτομέρειες που η καθεμιά προσθέτει κάτι κάθε φορά και ολοκληρώνει ένα παζλ που είναι το κάθε έργο.
—Πώς βλέπεις τον χώρο της τέχνης στην Ελλάδα σήμερα;
Είναι πολύ θετικό επειδή βλέπω από πολλούς νέους όχι μόνο εικαστικούς αλλά και μουσικούς και θεατρικές ομάδες ότι δεν έχουν εγκαταλείψει αυτό που αγαπάνε και εκφράζονται μέσα από την τέχνη ακόμη και αν δεν αποδίδει οικονομικά, στην ζωή τους. Δεν έχει εγκαταλείψει κανένας αυτό που θέλει πραγματικά να κάνει και υπάρχουν συνέχεια ομάδες που ανθίζουν και συνεχίζουν με ένα μόνο σκοπό την έκφραση και όχι μόνο το οικονομικό όφελος. Και πιστεύω ότι βγαίνουν από εκεί πολύ καλά πράγματα που σε πολλά χρόνια από τώρα, αν κοιτάξει κανείς πίσω και μακριά, όταν έχουν ξεπεραστεί τα προβλήματα, θα δούμε τι συνέβη τη δεκαετία ή την πενταετία από το 2010 ή το 2020 π.χ. Δεν ξέρω μέχρι πότε θα φτάσει.
—Τι σχέση έχουν αυτά που κάνεις με την μουσική;
Από τα πρώτα μου έργα προσπαθούσα να συνδυάσω την μουσική με την ζωγραφική. Το πρώτο μου μεγάλο εγχείρημα ήταν το 2005 που λεγόταν 'Θόρυβος και Χρήσιμα αντικείμενα' και το συγκρότημα Interstellar Overdrive είχαν γράψει ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε μαζί με τον κατάλογο. Επίσης, μαζί με τον αδερφό μου έχουμε την ομάδα Κορμοράνος και έχουμε πολύ στενές συνεργασίες και φιλίες με μουσικούς που φέρνουμε στην Ελλάδα. Γεννήθηκε η συλλογή "Horror & Romance on Another Planet" όπου 18 καλλιτέχνες έγραψαν πρωτότυπα τραγούδια για την έκθεση που είχα κάνει τότε. Και σχεδόν πάντα στα εγκαίνια με τιμάει ένας καλλιτέχνης με μια live περφόρμανς που να έχει σχέση με την έκθεση. Τώρα δεν έγινε, συνειδητά, επειδή ήξερα ότι θα είχε πολύ κόσμο, αλλά κάναμε ένα event λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια με αφορμή την έκθεση.
—Τι ακούς αυτή την περίοδο;
Αυτήν την περίοδο ακούω το Believe I'm Goin Down του Kurt Vile, το ομώνυμο των Taxi Wars, το Blackstar του David Bowie, το Nothing That is Everything των Zita Swoon, το New View της Eleanor Friedberger, το Consortium In Amato των Παιδιών της Παλαιότητας, την Καλλιθέα του Φοίβου Δεληβοριά, το Zenith της Molly Nilsson και το The Magic Whip των Blur.
Το τοπ 5 των αγαπημένων μου μουσικών/συγκροτημάτων:
- Nick Cave. Είναι ο καλλιτέχνης που διαμόρφωσε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την αισθητική μου, τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, την ποιότητα της γραφής μου και την φιλοσοφία μου για τη ζωή, τον έρωτα και την τέχνη.
- Peter Gabriel. Με το ένα πόδι στο παρελθόν και το άλλο στο μακρινό μέλλον, ο Peter Gabriel, πάντα πρωτοποριακός και απρόβλεπτος, με οδηγούσε με τη μουσική και τις παραστάσεις του κάθε φορά ένα βήμα παραπέρα σε οτιδήποτε νόμιζα ότι γνωρίζω ή κατέχω.
- Leonard Cohen. Η επιτομή του κλασικού, του στέρεου, του βαθιά ριζωμένου. Σοφία, ωριμότητα, ποίηση· η αξία της απλότητας και της εμμονής, χωρίς εντυπωσιασμούς και αγωνίες για νεωτερισμούς και πρωτοτυπίες.
- dEUS. Το συγκρότημα που έζησα από την στιγμή που δημιουργήθηκε και που μεγαλώνω μαζί του, αισθανόμενος ότι είμαι μέλος του. Η πολυπλοκότητα, η ένταση και η ευαισθησία του ήχου των dEUS καθόρισε τον μινιμαλιστικό πλουραλισμό της ζωγραφικής μου.
- David Bowie. Έκανε σε όλη του την ζωή αυτά που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει. Ο απόλυτος καλλιτέχνης, μια προσωπικότητα ταυτόσημη με την έννοια Τέχνη. Με τον τελευταίο του δίσκο αποχώρησε αφήνοντας ένα από τα σπουδαιότερα έργα στην ιστορία της μουσικής σε όλα τα επίπεδα, ενώ ο ίδιος θα εμπνέει για πάντα τις επόμενες γενιές.
Info:
Στέφανος Ρόκος «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού»
Διάρκεια έκθεσης: 8 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 2016
Πέμ-Παρ: 11:00 – 19:00 Σάβ: 11:00 – 15:00
Πινακοθήκη Γ. Βογιατζόγλου
Ελ. Βενιζέλου 63, Νέα Ιωνία, 14231, Αθήνα
τηλ: 210 2710472
σχόλια