Gabriel Orozco, Tree Bench, 1996, 40.6x50.8 cm
Gabriel Orozco, Tree Bench, 1996, 40.6x50.8 cm
 

 

— Πώς προέκυψε ο τίτλος της έκθεσης;
Ο τίτλος προέκυψε μέσα από τη φύση και την ιδέα να δημιουργηθεί ένας κήπος του οποίου τα δομικά στοιχεία θα είναι έργα τέχνης. Ο πληθυντικός αναφέρεται στις πολλαπλές εκδοχές που μπορεί να έχει ένας κήπος και αυτό γίνεται με την προσθήκη έργων τέχνης που έγιναν από διάφορα και ετερόκλητα μέσα, ενώ η εξέλιξη εισάγει την έννοια της ανάπτυξης και αντίστροφα αλλά και την έννοια του χρόνου (των εποχών), στοιχείο που επηρεάζει άμεσα την αλλαγή και τη διαμόρφωση ενός κήπου. Η φύση από μόνη της εξαπλώνεται χωρίς όριο σε έναν κήπο, το φυσικό στοιχείο μπορεί να χειραγωγηθεί και να σκηνοθετηθεί.


— Τι έργα θα συναντήσουν οι επισκέπτες;
Το έργο του Αντωνάκη, που υποδέχεται τον θεατή, τα λουλούδια του Nobuyoshi Araki και του Ross Bleckner, το τοπίο-χαλί της Αλεξάνδρας Κεχαγιόγλου, ένα λιβάδι με χρώματα του Paul Desborough, το δάσος του Julian Opie, ένα έργο-μνημείο για τον προσωπικό και συλλογικό κήπο του ΧΟΥΣ/Εμμανουήλ Χουσάκου. Ο επισκέπτης θα μπορεί να ξεκουραστεί στο γλυπτό παγκάκι του Κώστα Ρουσσάκη ή στη φωτογραφία του Gabriel Orozco, να αφουγκραστεί την κίνηση των δέντρων μέσα από το βίντεο της Ντιάνας Μαγκανιά, να παρατηρήσει το παράδοξο στη φωτογραφία του Μίλτου Μανέτα κ.ά.

Ο κήπος κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα αλλάζει και θα αναδιαμορφώνεται. Πείτε μας λίγα λόγια γι' αυτό.
Αυτός είναι ο κύριος άξονας γύρω από τον οποίο δομείται η έκθεση από την πλευρά της επιμέλειας. Στους δύο μήνες που θα διαρκέσει η έκθεση θα προστίθενται και θα αφαιρούνται έργα, άλλα θα αναπτύσσονται στον χώρο και άλλα θα παίρνουν την τελική τους μορφή, καθώς θα πλησιάζει η έκθεση στο τέλος της. Ο κήπος είναι ένας ζωντανός οργανισμός, όπως είναι και μία συλλογή έργων τέχνης, η προσέγγιση είναι αρκετά πειραματική, όπως και ο συνδυασμός όλων των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στην έκθεση.



 

Έχει ενδιαφέρον που στην Αθήνα οι κάτοικοι της πόλης «ανθίζουν» τα μπαλκόνια τους, ενώ αντίθετα η έννοια του συλλογικού κήπου έχει τελείως διαφορετική αντιμετώπιση.

 

— Πείτε μας λίγα πράγματα για το έργο με τίτλο «The Big Allotment Challenge»;

Για δύο μήνες ο Αντωνάκης θα μεταφέρει το στούντιό του στον χώρο της έκθεσης για να στήσει το έργο «The Big Allotment Challenge» που θα είναι ένας χάρτινος κήπος από λαδοπαστέλ εν εξελίξει. Ο τίτλος προέκυψε από την ομώνυμη εκπομπή διαγωνισμού κηπουρικής του BBC, το έργο θα ξεκινήσει να φυτρώνει κατά τη διάρκεια των εγκαινίων στις 11 Νοεμβρίου και θα ολοκληρώνεται σταδιακά με τη λήξη της έκθεσης τον Ιανουάριο. Πρόκειται για ένα έργο διαδραστικό, όπου ο επισκέπτης θα παρακολουθεί τον καλλιτέχνη κυριολεκτικά επί το έργον.

 

— 

Ποια τρία έργα δεν πρέπει να χάσουμε;
Τη φωτογραφία της Nan Goldin, τα δύο έργα του Κωνσταντίνου Κακανιά και το ζωγραφικό έργο της Χρυσάνθης Κουμιανάκη.

 

Στάβια Γριμάνη
Στάβια Γριμάνη

 

— 

Ποιες είναι οι παράλληλες δράσεις που θα πραγματοποιηθούν; Το κοινό μπορεί να συμμετέχει σε αυτές;


Κάθε Σάββατο, για τους επόμενους δύο μήνες, ο Αντωνάκης θα επεμβαίνει και θα εξελίσσει το ζωγραφικό του έργο κατά τη διάρκεια των ωρών λειτουργίας της έκθεσης. Μέσα στον Δεκέμβριο θα προστεθεί στην έκθεση το πείραμα-έργο του καλλιτέχνη Κοσμά Νικολάου σχετικά με τη φύτευση και την επιρροή που έχει δεχτεί από την ψυχοτρονική τεχνολογία και θα συνοδευτεί από μία παρουσίαση του πειράματος. Οι υπόλοιπες δράσεις είναι σε εξέλιξη... Θα έρθουν στο φως μέσα στους επόμενους δύο μήνες και θα ανακοινώνονται από το site και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της γκαλερί «Ρεβέκκα Καμχή».

 

— 

Εσείς θεωρείτε ότι λείπουν οι κήποι και γενικά το πράσινο από το κέντρο της Αθήνας;


Έχει ενδιαφέρον που στην Αθήνα οι κάτοικοι της πόλης «ανθίζουν» τα μπαλκόνια τους, ενώ αντίθετα η έννοια του συλλογικού κήπου έχει τελείως διαφορετική αντιμετώπιση. Οι κήποι και ο δημόσιος χώρος δεν χρήζουν της ίδιας περιποίησης και φυσικής παρουσίας. Θα ήθελα να δω τον Εθνικό Κήπο ή το Πεδίον του Άρεως να χρησιμοποιούνται περισσότερο. Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ελλάδα είναι μια μεσογειακή χώρα, οι χώροι πρασίνου που μπορούν να αναπτυχθούν έχουν και τα ανάλογα χαρακτηριστικά του μεσογειακού κλίματος, οπότε με αυτή την έννοια το μοντέλο «κήπος» που μπορεί να ισχύει σε άλλες χώρες εδώ έχει τα δικά του, ιδιότυπα χαρακτηριστικά.

 

Paul Desborough, Lair of the Still Outdoors, 2011,  ακρυλικό, 380x475 εκ. Φωτό: Κωνσταντίνος Δουμπενίδης
Paul Desborough, Lair of the Still Outdoors, 2011, ακρυλικό, 380x475 εκ. Φωτό: Κωνσταντίνος Δουμπενίδης

 

ΧΟΥΣ/ Εμμανουήλ Χουσάκος, Autophito (sine hortus)  , μάρμαρο, κόλλα, φυτά, χώμα, μεταβλητές διαστάσεις. Φωτό: Κωνσταντίνος Δουμπενίδης
ΧΟΥΣ/ Εμμανουήλ Χουσάκος, Autophito (sine hortus) , μάρμαρο, κόλλα, φυτά, χώμα, μεταβλητές διαστάσεις. Φωτό: Κωνσταντίνος Δουμπενίδης

 

Χρυσάνθη Κουμιανάκη, Βόλλευ, 2011, ακρυλικό σε μουσαμά, 40 x 81 εκ. Φωτό: Κωνσταντίνος Δουμπενίδης
Χρυσάνθη Κουμιανάκη, Βόλλευ, 2011, ακρυλικό σε μουσαμά, 40 x 81 εκ. Φωτό: Κωνσταντίνος Δουμπενίδης

 

«Κήποι σε εξέλιξη», 11/11-16/1, Τρ.-Παρ. 12:00-20:00 & Σάββατο 12:00-18:00 ή κατόπιν συνεννόησης, Aίθουσα Tέχνης «Ρεβέκκα Καμχή», Λεωνίδου 9, Μεταξουργείο, 210 5233049