Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Ο Edward Hopper στην εξοχή: Μια έκθεση με τα «παραμελημένα» έργα του

Μια μεγάλη έκθεση με τοπιογραφίες του στο Fondation Beyeler της Ελβετίας αποδεικνύει πόσο σημαντική αλλά και ταυτόχρονα πόσο λιγότερο γνωστή είναι αυτή η ενότητα έργων του Αμερικανού ζωγράφου.

Ο Edward Hopper θεωρείται παγκοσμίως ένας από τους πιο σπουδαίους και αγαπητούς εικαστικούς του 20ού αιώνα. Είναι γνωστός κυρίως για τη ζωγραφική του που απεικονίζει σκηνές της καθημερινής ζωής στις πόλεις την περίοδο 1920-1960. Μερικά από αυτά τα έργα του έχουν αγαπηθεί τόσο πολύ, που δεν υπάρχει πλέον μέτρο σύγκρισης της δημοφιλίας και της αναγνωρισιμότητάς τους.

 

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις συνθέσεις του παίζει η διαβόητη «αποξένωση» του ανθρώπου των μεγαλουπόλεων – εκείνη η βύθισή του σε μια βαθιά, ήρεμη και διαρκώς «εσωτερικευμένη», άηχη απελπισία. Κι αυτή η απελπισία προκαλείται από τις πολλές, ποικίλες, μικρές και μεγάλες αιτίες που επιβεβαιώνουν ότι η μοναξιά είναι ένα πεπρωμένο για όσους επιπλέουν στην ανωνυμία του πλήθους. Με άλλα λόγια, είναι έργα που πείθουν τον θεατή ότι δεν είναι καθόλου απίθανο η ζωή να συνεχίζεται μεν, αλλά χωρίς αυτός που τη ζει να ξαναγίνει αποδέκτης και πομπός αγάπης.

 

Επειδή ο κόσμος αγαπά τόσο πολύ αυτή την πλευρά του Hopper, αμελεί συχνά να κοιτάξει με προσοχή μια άλλη «οικογένεια» έργων του που είναι τοπιογραφίες. Αυτή είναι η αλήθεια, στην Ευρώπη τουλάχιστον. Και είναι άξιο απορίας το ότι δεν είχε υπάρξει μέχρι στιγμής κάποια έκθεση που σκοπός της θα ήταν να δικαιώσει στα μάτια του πλατύτερου κοινού τα «παραμελημένα» έργα του Hopper, που ατενίζουν με επιμονή και ένταση το αμερικανικό τοπίο.

 

Εδώ και δύο βδομάδες και μέχρι τις 17 Μαΐου o πολιτιστικός οργανισμός (ίδρυμα) Fondation Beyeler αναπληρώνει αυτό το κενό, παρουσιάζοντας μια πλούσια επιλογή τοπίων του Hopper, από τα οποία τα περισσότερα είναι λάδια σε καμβά και πλαισιώνονται με ακουαρέλες και σχέδια.

 

Όπως συμβαίνει με όλα τα έργα ζωγραφικής του Hopper, έτσι και οι τοπιογραφίες του είναι διαποτισμένες με μελαγχολία και μοναχικότητα. Συχνά μεταφέρουν μια αίσθηση παραδοξότητας και ανησυχίας που μερικές στιγμές θα μπορούσε να αγγίζει ακόμα και τα όρια του τρόμου. Επειδή όλα αυτά υπάρχουν στα έργα του, θεωρείται μείζων διαμορφωτής της έννοιας «μελαγχολική Αμερική».

 

Η ιδέα γι' αυτή την έκθεση γεννήθηκε όταν το ίδρυμα Beyeler απέκτησε, ως μόνιμο δάνειο, το έργο με τον τίτλο «Ο γρανίτης του Cape Ann» που ο Hopper ζωγράφισε το 1928. Το έργο αυτό για αρκετές δεκαετίες ανήκε στη συλλογή Ροκφέλερ και δημιουργήθηκε την εποχή που ο Hopper γνώριζε όλο και μεγαλύτερη αναγνώριση από την κριτική και τον κόσμο.

 

Το ίδρυμα Beyeler εγκαινιάστηκε το 1982 από ένα από τα διασημότερα ζευγάρια στον χώρο της εμπορίας σύγχρονης τέχνης, τον Ernst και τη Hildy Beyeler. Δημιουργήθηκε για να επιμελείται και να παρουσιάζει την εξαιρετικά αξιόλογη συλλογή τους.

 

Το 1997 το ίδρυμα απέκτησε δικό του μουσείο, το οποίο σχεδίασε ο αρχιτέκτων Renzo Piano και βρίσκεται στο χωριό Riehen που απέχει ελάχιστα από τη Βασιλεία. Εκεί εκτίθεται πλέον μόνιμα η συλλογή Beyeler και οργανώνονται κάθε χρόνο περιοδικές εκθέσεις που προσελκύουν επισκέπτες απ' όλο τον κόσμο. (Επιπλέον, είναι πολύ περήφανοι που το μουσείο τους είναι ανοικτό όλες τις μέρες της εβδομάδας. Αυτό είναι το σωστό, άλλωστε. Τα μουσεία θα έπρεπε να έχουν ωράριο όμοιο με εκείνο των σταθμών Πρώτων Βοηθειών.)

 

Edward Hopper «Η ακτή Lee», 1941, λάδι σε καμβά,
71,8 x 109,2 cm - Συλλογή Οικογένειας Middleton © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Photo Art Resource / Scala, Florence
Edward Hopper «Η ακτή Lee», 1941, λάδι σε καμβά, 71,8 x 109,2 cm - Συλλογή Οικογένειας Middleton © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Photo Art Resource / Scala, Florence

 

Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη, στην ιστορία της τέχνης ο όρος «τοπιογραφία» υποδηλώνει μια απεικόνιση της φύσης τόσο παγιωμένη ώστε να αποτελεί μια διαρκή αντιδιαστολή με την πραγματική φύση, η οποία είναι συνεχώς μεταβαλλόμενη. Και επειδή ακριβώς η μεταβλητότητα της φύσης είναι η μόνη αλήθεια της, δεν μπορεί ποτέ πραγματικά να σταθεροποιηθεί ως εικόνα. Έτσι, κάθε απεικόνιση της φύσης στη ζωγραφική, όσο κι αν αναπαριστά πιστά ένα πραγματικό τοπίο, αποτελεί πάντα μια εξιδανίκευσή του.

 

Για τον λόγο αυτό το ζητούμενο κάθε φορά σε μια τοπιογραφία είναι να σταθεί κάποιος στην εξιδανίκευση που περιέχει και η οποία οφείλει, κάθε φορά, να είναι πιο γοητευτική και ελκυστική από την πιστότητα της αναπαράστασης. Υπ' αυτό το πρίσμα ο Hopper καθιέρωσε μια ξεχωριστή, δική του προσέγγιση σε αυτό το θεματογραφικό είδος της ζωγραφικής, για το οποίο υπήρξαν περίοδοι στην ιστορία της τέχνης κατά τις οποίες μεσουρανούσε όσο κανένα άλλο.

 

Αντίθετα, λοιπόν, από την ακαδημαϊκή παράδοση της τοπιογραφίας, τα έργα του Hopper μοιάζουν σαν να μην έχουν όρια. Μπορεί να νιώθει κάποιος ότι δείχνουν κάτι το άπειρο, αλλά ταυτόχρονα δεν παύουν να μοιάζουν σαν να απεικονίζουν ένα μικρό μόνο τμήμα από κάτι που θα συνιστούσε ένα πελώριο σύμπαν. Συχνά οι τοπιογραφίες του περιλαμβάνουν και κάποιον αντίκτυπο της ανθρώπινης δραστηριότητας στη φύση. Είναι κάτι που συμβαίνει πάντα με πολύ ευαίσθητο και πολυσήμαντο τρόπο. Το πιο συνηθισμένο είναι η ανθρώπινη δραστηριότητα να αποδίδεται με αγροικίες. Αλλού πάλι εμφανίζονται σιδηροδρομικές γραμμές ή δρόμοι που ορίζουν στη σύνθεση μια ανάπτυξή της κατά τον οριζόντιο άξονα και εκφράζουν την ανθρώπινη επιδίωξη να κατακτά μεγάλες, ανοικτές εκτάσεις.

 

Τις περισσότερες φορές τον Hopper τον γοητεύει το φως μιας πολύ φωτεινής μεσημεριανής λιακάδας ή το βελούδινο φέγγος της ώρας που σβήνει το δειλινό. Οι απέραντοι ουρανοί, καθώς και οι διαφορετικές αποχρώσεις και ατμόσφαιρες που δημιουργεί το φως μεταφέρουν κι αυτά στον θεατή την αίσθηση του αχανούς που γεννά η φύση. Στις τοπιογραφίες του Hopper πολύ συχνά σχηματίζει κάποιος την εντύπωση ότι ολόκληρη η σύνθεση εμπλέκεται σε μια απροσδόκητη –ίσως και λίγο ύποπτη‒ συναλλαγή με κάτι το αόρατο για τον θεατή, το οποίο βρίσκεται εκτός του κάδρου της εικόνας.

 

Edward Hopper, «Πρωί στο Cape Code», 1950, λάδι σε καμβά, 86,7 x 102,3 cm -  Smithsonian American Art Museum, Δωρεά της Sara Roby Foundation
© Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich  Φωτο: Smithsonian American Art Museum, Gene Young
Edward Hopper, «Πρωί στο Cape Code», 1950, λάδι σε καμβά, 86,7 x 102,3 cm - Smithsonian American Art Museum, Δωρεά της Sara Roby Foundation © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτο: Smithsonian American Art Museum, Gene Young

 

Ένα παράδειγμα αποτελεί το έργο του 1950 με τίτλο «Πρωί στο Cape Code», όπου μια γυναίκα κοιτάζει έξω από το παράθυρο ενός σπιτιού. Το πρόσωπό της λούζεται από το φως του ήλιου, ενώ εκείνη κοιτάζει κάτι που ο θεατής δεν μπορεί να δει, επειδή βρίσκεται εκτός της περιοχής που αναπαριστά ο πίνακας. Τι θα μπορούσε να είναι άραγε; Αυτό είναι κάθε φορά το ερώτημα που αναδύεται. Στις τοπιογραφίες του Hopper ό,τι είναι ορατό έχει και ένα υποκειμενικό αόρατο αντίβαρο, του οποίου ο ορισμός εναπόκειται στον θεατή.

 

Όπως συμβαίνει με όλα τα έργα ζωγραφικής του Hopper, έτσι και οι τοπιογραφίες του είναι διαποτισμένες με μελαγχολία και μοναχικότητα. Συχνά μεταφέρουν μια αίσθηση παραδοξότητας και ανησυχίας που μερικές στιγμές θα μπορούσε να αγγίζει ακόμα και τα όρια του τρόμου. Επειδή όλα αυτά υπάρχουν στα έργα του, θεωρείται μείζων διαμορφωτής της έννοιας «μελαγχολική Αμερική».

 

Επίσης, η αίσθηση του τεράστιου και απεριόριστου φυσικού χώρου που πρότεινε με τις τοπιογραφίες του είχε τεράστια επίδραση στον κινηματογράφο. Τρεις πολύ γνωστές και δημοφιλείς ταινίες, που θεωρείται ότι παρουσιάζουν το φυσικό τοπίο μέσα από την αισθητική που διαμόρφωσε ο Hopper με τις τοπιογραφίες του, είναι οι εξής: «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων» του Alfred Hitchcock (1959), «Παρίσι, Τέξας» του Wim Wenders (1984) και «Χορεύοντας με τους λύκους» του Kevin Costner (1990). Η λίστα με ανάλογα παραδείγματα ταινιών θα μπορούσε να μην τελειώσει ποτέ.

 

Και επειδή είναι τόσο μεγάλη η επιρροή του Hopper στο σινεμά, το Ίδρυμα Beyeler ανάθεσε στον Wim Wenders να δημιουργήσει μια ταινία μικρού μήκους, ταξιδεύοντας στην Αμερική για να αναζητήσει το «πνεύμα των έργων του». Η ταινία έχει τίτλο «Δύο ή τρία πράγματα που γνωρίζω για τον Edward Hopper» και έχει γυριστεί με τεχνολογία 3D. Ο Wenders λέει ότι αποτελεί μια πολύ προσωπική αναφορά του στον ζωγράφο και ότι αυτή προέκυψε από «ποιητική πύκνωση βιντεοσκοπημένου υλικού».

 

Το τρέιλερ είναι πραγματικά εντυπωσιακό και επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω. Όσοι θα έχουν την τύχη να επισκεφτούν την έκθεση θα μπορέσουν να δουν εκεί και την ταινία, που προβάλλεται καθημερινά.

 

 

"Two or Three Things I Know about Edward Hopper" by Wim Wenders / Trailer

 

Ο Hopper γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου του 1882 στο Nyack, μια κωμόπολη που βρίσκεται περίπου 31 χιλιόμετρα βόρεια από το Manhattan, στην όχθη του ποταμού Hudson, και θεωρείται πλέον προάστιο της Νέας Υόρκης. Την εποχή εκείνη η οικονομία του βασιζόταν κυρίως στα τοπικά ναυπηγεία και η μεγάλη σημασία που είχαν για την πόλη έκανε τον Hopper να λέει ότι θα γίνει ναυπηγός μεγαλώνοντας.

 

Η οικογένειά του ήταν μεσοαστική και οι γονείς του μορφωμένοι. Χάρη στην παρότρυνση του πατέρα του, ο Hopper απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον για την αγγλική, γαλλική, ρωσική και γερμανική λογοτεχνία. Χάρη στην ενθάρρυνση της μητέρας του εκείνος και η μία και μοναδική αδελφή του ακολούθησαν την καλλιτεχνική τους φύση και καλλιέργησαν το ταλέντο τους. Η εντυπωσιακή ικανότητα του Hopper στο σχέδιο είχε φανεί από τότε που ήταν μόλις πέντε ετών.

 

Ωστόσο, και επειδή η ζωή ενός ζωγράφου δεν ήταν ποτέ και πουθενά εύκολη, o Hopper, τελειώνοντας το σχολείο, γράφτηκε το 1899 σε σχολή εικονογράφων με στόχο να αποκατασταθεί επαγγελματικά σε εφημερίδες και περιοδικά. Όμως, έναν χρόνο αργότερα έγινε η μετεγγραφή στη Σχολή Καλών Τεχνών της Νέας Υόρκης. Πολύ γρήγορα αναγνωρίστηκε και εκεί το ταλέντο του.

 

Edward Hopper «Τετράγωνος Βράχος, Ogunquit», 1914, 61,8 x 74,3 cm - Whitney Museum of American Art, New York,  Κληροδότημα Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich  Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala
Edward Hopper «Τετράγωνος Βράχος, Ogunquit», 1914, 61,8 x 74,3 cm - Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala

 

Παρ' όλα αυτά, από το 1905 και για 20 συναπτά έτη εργάστηκε πράγματι ως εικονογράφος για να εξασφαλίζει τα προς το ζην. Δεν τον ευχαριστούσε αυτή η δουλειά, επειδή εκτελούσε παραγγελίες άλλων και δεν σχεδίαζε ελεύθερα.

 

Τον Οκτώβριο του 1906 ταξίδεψε για πρώτη φορά στο Παρίσι και έμεινε εκεί για έναν χρόνο περίπου. Είχε την τύχη να μπορεί να συναναστραφεί όλους τους αβανγκάρντ καλλιτέχνες και διανοούμενους της εποχής. Ωστόσο, προτιμούσε να κάνει παρέα μόνο με έναν πρώην συμφοιτητή του που βρισκόταν εκεί. Παρ' όλα αυτά, παρακολουθούσε την εικαστική κίνηση στην πόλη και ζωγράφιζε σκηνές των παρισινών δρόμων, ακολουθώντας το στυλ και τη χρωματική παλέτα του ιμπρεσιονισμού.

 

Τα επόμενα χρόνια επέστρεψε άλλες δύο φορές στο Παρίσι. Τη δεύτερη φορά, το 1909, επισκέφτηκε και την εξοχή γύρω από την πόλη, όπου ανακάλυψε το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς στην τοπιογραφία ως ένα πανίσχυρο μέσο έκφρασης.


Το 1913 παρουσίασε το έργο του «Ιστιοπλοΐα» στη διεθνή έκθεση σύγχρονης τέχνης της Νέας Υόρκης που σήμερα είναι γνωστή ως «Τhe Armory Show». Απ' όλες τις εκθέσεις στις οποίες είχε συμμετάσχει μέχρι τότε, ήταν η πρώτη φορά που πουλήθηκε έργο του (ακόμα χειρότερα, δεν πούλησε κανένα άλλο έργο τη δεκαετία που ακολούθησε). Την ίδια χρονιά εγκαταστάθηκε στη Washington Square North, στο Μανχάταν, μια περιοχή γεμάτη συγγραφείς, καλλιτέχνες και διανοούμενους, αλλά και πάλι προτίμησε να ζει αποτραβηγμένος απ' όλα.


Η δεκαετία του 1920 ήταν αυτή κατά την οποία το έργο του έγινε περισσότερο γνωστό, κυρίως γιατί η επίσημη κριτική αναφερόταν σε αυτό συχνά‒ και εκθειαστικά. Το 1924, σε ηλικία 42 ετών παντρεύτηκε την Josephine Verstille Nivison, που ήταν επίσης καλλιτέχνις. Η αγαπημένη τους δραστηριότητα ήταν να πηγαίνουν εκδρομές και να ζωγραφίζουν τοπία.

 

Η δεκαετία του 1950 ήταν εκείνη της απόλυτης αποθέωσής του. Οι τίτλοι, οι τιμές και οι διακρίσεις που δέχτηκε τότε έφταναν με τόσο καταιγιστικό ρυθμό, που έδειχναν σαν να ήθελαν να αντισταθμίσουν την αδιαφορία που γνώρισε εκείνος και το έργο του στην αρχή της καριέρας του.

 

Ο Hopper πέθανε σε ηλικία 84 ετών το 1967. Όσα έργα του τού ανήκαν κληροδοτήθηκαν στο Whitney Museum of American Art, στη Νέα Υόρκη ‒ υπερέβαιναν τα 3.000. Η επιλογή του Μουσείου Whitney σχετίζεται με το ότι οι ιδρύτριες του Gertrude Vanderbilt Whitney και Juliana Force υποστήριζαν τον Hopper και συνέλεγαν έργα του ήδη από τη δεκαετία του 1910.

 

Είναι σαφές ότι η συμβολή του Whitney Museum of American Art υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία της τωρινής έκθεσης, μια και χάρη στον πλούτο της δικής του συλλογής κυρίως συγκεντρώθηκε ο διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός των 65 έργων του Hopper, της περιόδου μεταξύ 1909 και 1965, που εκτίθενται στο μουσείο του Ιδρύματος Beyeler.

 

Edward Hopper «Βενζίνη», 1940, λάδι σε καμβά, 66,7 x 102,2 cm - Συλλογή του Museum of Modern Art, New York / Mrs. Simon Guggenheim Fund
© Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich  © 2019 Digital image, The Museum of Modern Art, New York / Scala, Florence
Edward Hopper «Βενζίνη», 1940, λάδι σε καμβά, 66,7 x 102,2 cm - Συλλογή του Museum of Modern Art, New York / Mrs. Simon Guggenheim Fund © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich © 2019 Digital image, The Museum of Modern Art, New York / Scala, Florence

 

Edward Hopper, «Το σπίτι του Burly Cobb, στο South Truro», 1930-33, λάδι σε καμβά,  64,1 x 92,1 cm - Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala
Edward Hopper, «Το σπίτι του Burly Cobb, στο South Truro», 1930-33, λάδι σε καμβά, 64,1 x 92,1 cm - Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala

 

Edward Hopper, «Ο Γρανίτης του Ακρωτηρίου Cape Ann», 1928, λάδι σε καμβά, 73,5 Χ 102,3 cm – Ανήκει σε ιδιωτική συλλογή.
© Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich
Edward Hopper, «Ο Γρανίτης του Ακρωτηρίου Cape Ann», 1928, λάδι σε καμβά, 73,5 Χ 102,3 cm – Ανήκει σε ιδιωτική συλλογή. © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich

 

Edward Hopper «Οι σιταποθήκες του Cobb, South Truro», 1930–1933, λάδι σε καμβά, 87,2 x 127,2 cm – Ο Hopper νοίκιαζε κατά διαστήματα το σπίτι του Burly Cobb, στο South Truro, της Μασαχουσέτης. Του άρεσε να ζωγραφίζει τοπία της περιοχής. Οι σιταποθήκες είναι ένα θέμα που επανεμφανίζεται στις τοπιογραφίες του εκείνη την εποχή. Τα κτίσματα αυτά έφεραν τότε όλα τα σημάδια της παρακμής και της εγκατάλειψης που προκάλεσε η εποχή της Μεγάλης Ύφεσης στις αγροτικές περιοχές. Το έργο ανήκει στη συλλογή του  Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα της Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala.
Edward Hopper «Οι σιταποθήκες του Cobb, South Truro», 1930–1933, λάδι σε καμβά, 87,2 x 127,2 cm – Ο Hopper νοίκιαζε κατά διαστήματα το σπίτι του Burly Cobb, στο South Truro, της Μασαχουσέτης. Του άρεσε να ζωγραφίζει τοπία της περιοχής. Οι σιταποθήκες είναι ένα θέμα που επανεμφανίζεται στις τοπιογραφίες του εκείνη την εποχή. Τα κτίσματα αυτά έφεραν τότε όλα τα σημάδια της παρακμής και της εγκατάλειψης που προκάλεσε η εποχή της Μεγάλης Ύφεσης στις αγροτικές περιοχές. Το έργο ανήκει στη συλλογή του Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα της Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala.

 

Edward Hopper «Οι σιταποθήκες του Cobb,  South Truro» (μακρινή άποψη), 1930–1933, λάδι σε καμβά, 74 x 109,5 cm - Ανήκει στη συλλογή του  Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα της Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala.
Edward Hopper «Οι σιταποθήκες του Cobb, South Truro» (μακρινή άποψη), 1930–1933, λάδι σε καμβά, 74 x 109,5 cm - Ανήκει στη συλλογή του Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα της Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala.

 

Edward Hopper «Ο λόφος του φάρου», 1927, λάδι σε καμβά, 73,8 x 102,2 cm - Dallas Museum of Art, Δωρεά των κου & κας Maurice Purnell / © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich  Φωτό: Dallas Museum of Art, Photo by Brad Flowers
Edward Hopper «Ο λόφος του φάρου», 1927, λάδι σε καμβά, 73,8 x 102,2 cm - Dallas Museum of Art, Δωρεά των κου & κας Maurice Purnell / © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: Dallas Museum of Art, Photo by Brad Flowers

 

Edward Hopper «Άποψη της Ορλεάνης», 1950, λάδι σε καμβά, 66 x 101,6 cm. Ο Hopper και η σύζυγός του Josephine (που την φώναζε Jo) πήγαιναν τακτικά στην Ορλεάνη, της Μασαχουσέτης, «αναζητώντας τον σωστό ουρανό για το έργο». Μία φορά, χωρίς να έχει μεγάλη όρεξη να το κάνει, άφησε τη σύζυγό του να οδηγήσει. Στην επιστροφή εκείνη έκανε μια στραβοτιμονιά για να αποφύγει ένα αυτοκίνητο και τότε ο Hopper, κατατρομαγμένος, της άρπαξε το τιμόνι από τα χέρια και εξαιτίας της φούριας της στιγμής κατέληξαν να πέσουν πάνω σε ένα στύλο. Το τρακάρισμα δεν ήταν τόσο τραγικό, όμως ο Hopper έβγαλε με νεύρα την Jo από το αυτοκίνητο, την απόθεσε στο έδαφος και ενώπιον όσων είχαν μαζευτεί τργύρω άρχισε να την χτυπά. Τελικά, στο έργο αυτό, που δείχνει ήρεμο εκ πρώτης μόνο όψεως, εξαιτίας του περιστατικού αυτού, δεν χρησιμοποίησε κανέναν «ουρανό» από τις σπουδές που είχε συγκεντρώσει κατά τα ταξίδια του με την Jo εκεί. Δημιούργησε έναν ο ίδιος. - Συγλλογή των Fine Arts Museums of San Francisco, δωρεά των Jerrold και June Kingsley © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: Randy Dodson, The Fine Arts Museums of San Francisco.
Edward Hopper «Άποψη της Ορλεάνης», 1950, λάδι σε καμβά, 66 x 101,6 cm. Ο Hopper και η σύζυγός του Josephine (που την φώναζε Jo) πήγαιναν τακτικά στην Ορλεάνη, της Μασαχουσέτης, «αναζητώντας τον σωστό ουρανό για το έργο». Μία φορά, χωρίς να έχει μεγάλη όρεξη να το κάνει, άφησε τη σύζυγό του να οδηγήσει. Στην επιστροφή εκείνη έκανε μια στραβοτιμονιά για να αποφύγει ένα αυτοκίνητο και τότε ο Hopper, κατατρομαγμένος, της άρπαξε το τιμόνι από τα χέρια και εξαιτίας της φούριας της στιγμής κατέληξαν να πέσουν πάνω σε ένα στύλο. Το τρακάρισμα δεν ήταν τόσο τραγικό, όμως ο Hopper έβγαλε με νεύρα την Jo από το αυτοκίνητο, την απόθεσε στο έδαφος και ενώπιον όσων είχαν μαζευτεί τργύρω άρχισε να την χτυπά. Τελικά, στο έργο αυτό, που δείχνει ήρεμο εκ πρώτης μόνο όψεως, εξαιτίας του περιστατικού αυτού, δεν χρησιμοποίησε κανέναν «ουρανό» από τις σπουδές που είχε συγκεντρώσει κατά τα ταξίδια του με την Jo εκεί. Δημιούργησε έναν ο ίδιος. - Συγλλογή των Fine Arts Museums of San Francisco, δωρεά των Jerrold και June Kingsley © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: Randy Dodson, The Fine Arts Museums of San Francisco.

 

Edward Hopper «Ηλιοβασίλεμα στην σιδηροδρομική γραμμή», 1929, λάδι σε καμβά, 74,5 x 122, 2 cm Whitney Museum of American Art, New York; Κληροδότημα Josephine N. Hopper Αριθ. μητρώου: 70.1170. © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich / Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala
Edward Hopper «Ηλιοβασίλεμα στην σιδηροδρομική γραμμή», 1929, λάδι σε καμβά, 74,5 x 122, 2 cm Whitney Museum of American Art, New York; Κληροδότημα Josephine N. Hopper Αριθ. μητρώου: 70.1170. © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich / Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala

 

Edward Hopper «Δρόμος και σπίτια στο South Truro», 1930–1933, λάδι σε καμβά, 68,4 x 109,7 cm - Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala
Edward Hopper «Δρόμος και σπίτια στο South Truro», 1930–1933, λάδι σε καμβά, 68,4 x 109,7 cm - Whitney Museum of American Art, New York, Κληροδότημα Josephine N. Hopper © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala

 

Edward Hopper «Λιακάδα δευτέρου ορόφου», 1960, λάδι σε καμβά, 102,1 x 127,3 cm - Whitney Museum of American Art, New York. Το έργο αγοράστηκε με χρηματοδότηση από τους Φίλους του Μουσείου (αριθ. Καταλόγου 60.54) © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala
Edward Hopper «Λιακάδα δευτέρου ορόφου», 1960, λάδι σε καμβά, 102,1 x 127,3 cm - Whitney Museum of American Art, New York. Το έργο αγοράστηκε με χρηματοδότηση από τους Φίλους του Μουσείου (αριθ. Καταλόγου 60.54) © Heirs of Josephine Hopper / 2019, ProLitteris, Zurich Φωτό: © 2019. Digital image Whitney Museum of American Art / Licensed by Scala

 

Στιγμιότυπο από την ταινία του Wim Wenders «Δύο ή τρία πράγματα που γνωρίζω για τον Edward Hopper», 2020 © Road Movies
Στιγμιότυπο από την ταινία του Wim Wenders «Δύο ή τρία πράγματα που γνωρίζω για τον Edward Hopper», 2020 © Road Movies

 

Στιγμιότυπο από την ταινία του Wim Wenders «Δύο ή τρία πράγματα που γνωρίζω για τον Edward Hopper», 2020 © Road Movies
Στιγμιότυπο από την ταινία του Wim Wenders «Δύο ή τρία πράγματα που γνωρίζω για τον Edward Hopper», 2020 © Road Movies

 

Edward Hopper

Fondation Beyeler

26 Ιανουαρίου – 17 Μαΐου 2020

www.fondationbeyeler.ch

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιολογία και Γεωλογία στη Γαλλία και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Παλαιοντολογία. Το 1992, εγκατέλειψε την επιστήμη του για να ασχοληθεί κυρίως με μεταφράσεις και επιμέλειες λογοτεχνικών κειμένων, καθώς και με την αρθρογραφία συνεργαζόμενος ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος με διάφορα έντυπα, αποκλειστικά και μόνο ποικίλης ύλης.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Christie's «νίκησε» τον Sotheby's σε εβδομάδα γιγαντιαίων δημοπρασιών -Τεράστια ποσά
Έσπασε το ρεκόρ για έργο εν ζωή ζωγράφου
Ένα αριστούργημα του Edward Hopper πωλήθηκε σε τιμή ρεκόρ στη Νέα Υόρκη
Δημοπρατήθηκε από τον οίκο Christie’s
Πώς είναι στην πραγματικότητα τα σπίτια που ζωγράφισε ο Edward Hopper
Η Gail Albert Halaban φωτογραφίζει τις κατοικίες της παραλιακής πόλης Gloucester που εμφανίστηκαν σε πίνακες του ζωγράφου

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τα σινιάλα του Takis στο MOMus - Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Η ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια του MOMus - Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, κ. Κατερίνα Σύρογλου, γράφει για το εμβληματικό έργο του γλύπτη που απεβίωσε πρόσφατα.
Ο Πικάσο τις ώρες που γινόταν υποχόνδριος
Μια πλούσια αναδρομή στο έργο και στην προσωπικότητα του σημαντικότερου εικαστικού καλλιτέχνη του 20ού αιώνα, που πέθανε σαν σήμερα, το 1973.
Το Επιτύμβιο του Γιάννη Μόραλη στην Εθνική Πινακοθήκη
Η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, κ. Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, γράφει για το εμβληματικό έργο του Έλληνα ζωγράφου.
Τα μουσεία λένε «ευχαριστώ» στους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας μέσα από ένα έργο τέχνης
Χρησιμοποιώντας το hashtag #MuseumsThankHealthHeroes, μουσεία από όλο τον κόσμο μοιράζονται έργα τέχνης από τις συλλογές τους τα οποία σχετίζονται με τους εργαζόμενους της πρώτης γραμμής που δουλεύουν με αυταπάρνηση για να σώσουν ζωές
Η «Γυναίκα που ταξιδεύει» της Λιουμπόβ Ποπόβα στο MOMus - Mουσείο Μοντέρνας Τέχνης - Συλλογή Κωστάκη
Η αν. γενική διευθύντρια του MOMus και διευθύντρια του MOMus - Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης - Συλλογή Κωστάκη, κ. Μαρία Τσαντσάνογλου, γράφει για έναν εμβληματικό πίνακα της συλλογής.
Εθνολογικό Μουσείο Θράκης: Ένα εικονοστάσι
Η πρόεδρος και διευθύντρια του μουσείου κ. Αγγέλα Γιαννακίδου γράφει για ένα πολύτιμο αντικείμενο της συλλογής
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: ο ζωγράφος που ο Πικάσο αποκαλούσε «πατέρα»
Σαν σήμερα το 1614 πεθαίνει ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους στην ιστορία της τέχνης
Ο άδειος ουρανός της Μεσογείου
... και οι μεταφυσικές αναζητήσεις ενός αρχηγού κράτους (κόμικ)
Ραφαήλ: ο θρίαμβος της ιταλικής Αναγέννησης
18 έργα του σπουδαίου αναγεννησιακού ζωγράφου που γεννήθηκε σαν σήμερα
Τα σχέδια της Λουίζ Μπουρζουά που παρουσιάζονται σε μια μεγάλη online έκθεση είναι το ιδανικό αγχολυτικό
Η καθημερινή ζωή μου με τον Τσαρούχη. Από τον Γιώργο Ορφανό.
28 χρόνια μετά το θάνατό του, ο μεγάλος δάσκαλος παραμένει ένα γοητευτικό αίνιγμα. Σε αυτήν την σπάνια, αποκλειστική μαρτυρία που μας επέδωσε το 2000, ο πιστός φίλος και μαθητής του, Γιώργος Ορφανός, σκιαγραφεί με χαρισματική ενάργεια την καθημερινή του ζωή δίπλα στον μεγάλο στοχαστή και καλλιτέχνη
«Μέσα σ’ αυτόν τον πίνακα του Μπρέγκελ, δεν νιώθω πια κανένα φόβο»
Ο επιφανής Αμερικανός κριτικός τέχνης Τζέρι Σαλτζ περνά τις μέρες της καραντίνας «κατοικώντας μέσα στο διάσημο έργο "Ο θρίαμβος του θανάτου", το μεγαλειώδες πανοραμικό πανδαιμόνιο που ζωγράφισε ο Πίτερ Μπρέγκελ ο πρεσβύτερος πριν από πεντακόσια σχεδόν χρόνια. ― Προτιμήστε την desktop έκδοση του άρθρου.
Μία περιήγηση στους πιο εμβληματικούς πίνακες του Βαν Γκογκ στις αίθουσες του μουσείου του
Η ιστορία της ζωής του Βίνσεντ Βαν Γκογκ σε περίληψη, έτσι όπως την αφηγούνται μερικοί από τους πίνακές του.
Μαρκ Σαγκάλ: Ο ανένταχτος ποιητής της μοντέρνας τέχνης
Σαν σήμερα, στις 28 Μαρτίου 1985, πεθαίνει σε ηλικία 98 ετών ο Ρώσος ζωγράφος εβραϊκής καταγωγής Μαρκ Σαγκάλ.
Τι μας λέει για το μέλλον της τέχνης αυτό το meme με την αραχτή Μόνα Λίζα στο άδειο Λούβρο;
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή