Τα Χανιά της παιδικής μου ηλικίας

Τα Χανιά της παιδικής μου ηλικίας Facebook Twitter
Ήμουν πάντα ο αουτσάιντερ Ροδίτης που έπρεπε επί δεκαπέντε ημέρες κάπως να προσαρμοστεί ανάμεσα σε ξαδέρφια βέρους Κρητικούς που παραθέριζαν εκεί όλο το καλοκαίρι. Φωτο: Γιώργος Κολλιδάς
0

Επικρατεί μια αντίληψη πως οι μόνιμοι κάτοικοι των νησιών δεν έχουν ιδιαίτερη ανάγκη από διακοπές το καλοκαίρι, αφού οι διακοπές έρχονται στον τόπο τους. Ως νησιώτης, μεγαλωμένος στη Ρόδο, δηλώνω πως αυτό είναι μεγάλος μύθος.

Σαφώς και είμαστε πιο ευνοημένοι σε σχέση με τους Έλληνες που ζουν μόνιμα σε μη παραθαλάσσιες περιοχές (αν μπορούμε να πούμε πως είμαστε ευνοημένοι σε κάτι), όμως η παραμονή και το καλοκαίρι στο νησί όπου κατοικείς όλο τον χρόνο δεν «πιάνεται» ως διακοπές απλώς και μόνο επειδή έχεις εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα – κι εγώ που έχω φύγει εδώ και πολλά χρόνια από κει, ποτέ δεν θεωρώ ότι κάνω διακοπές στις ολιγοήμερες επισκέψεις μου στη Ρόδο.


Σε όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων και στη μισή τουλάχιστον εφηβεία μου ένας ήταν ο προορισμός που είχα συνδέσει με την έννοια των διακοπών: τα Χανιά. Μέχρι τα δεκαπέντε μου, επισκεπτόμασταν οικογενειακώς τον τόπο καταγωγής της μητέρας μου κάθε καλοκαίρι, για να περάσουμε περίπου δύο εβδομάδες με τους θείους της στο πατρικό του παππού μου, στους Αρμένους Αποκορώνου.

Σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων συναντάς συγκλονιστικές παραλίες, χωριά με χαρακτήρα, το μοναδικό στην Ελλάδα Φαράγγι της Σαμαριάς, που ακόμα δεν έχω αξιωθεί να διασχίσω, ορεινές εκτάσεις που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα χειμερινά θέρετρα και, κυρίως, το καλύτερο φαγητό της Ελλάδας.

Όμορφο χωριό, με δροσιά και πλούσια νερά, όπως εξάλλου και όλη η επαρχία του Αποκόρωνα, πολύ κοντά στην παραλία των Καλυβών και μόλις 21 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, ήταν και θα είναι για πάντα το ορμητήριο όλων των αναμνήσεών μου από την Κρήτη, στην οποία επέστρεψα πέρσι, ακριβώς δεκαπέντε χρόνια μετά, για να τη γνωρίσω εκ νέου και να την επαναπροσδιορίσω.

Είναι γεγονός πως αν ζητήσεις από δέκα ανθρώπους να σου γράψουν για την Κρήτη, θα διαβάσεις ενδεχομένως πράγματα που μπορεί να μην έχουν ούτε ένα κοινό στοιχείο μεταξύ τους.

Ο τόπος αυτός είναι ευλογημένος και για μένα ο Νομός Χανίων πρωτοστατεί στην ευλογία – κι ας λογίζονται συχνά οι άνθρωποί του σκληροί και απρόσιτοι. Σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων συναντάς συγκλονιστικές παραλίες, χωριά με χαρακτήρα, το μοναδικό στην Ελλάδα Φαράγγι της Σαμαριάς, που ακόμα δεν έχω αξιωθεί να διασχίσω, ορεινές εκτάσεις που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα χειμερινά θέρετρα και, κυρίως, το καλύτερο φαγητό της Ελλάδας.


Εγώ, λοιπόν, ήμουν πάντα ο αουτσάιντερ Ροδίτης που έπρεπε επί δεκαπέντε ημέρες κάπως να προσαρμοστεί ανάμεσα σε ξαδέρφια βέρους Κρητικούς που παραθέριζαν εκεί όλο το καλοκαίρι. Έτσι, για μένα τα Χανιά θα είναι πάντα η μεγάλη μουριά στο πατρικό του παππού, που τώρα χάσκει ετοιμόρροπο και όταν το είδα πέρσι με έπιασε η καρδιά μου.

Τα πολύωρα ταξίδια με την Νταλιάνα, τη Ρομίλντα, τη Δημητρούλα του Αγούδημου, που από τη Ρόδο μέχρι το Ηράκλειο έπιαναν εκατό λιμάνια σε άγριες ώρες, και αργότερα με τον Βιτσέντζο Κορνάρο που έφτανε μόνο μέχρι Άγιο Νικόλαο, και το οδικό ταξίδι που ακολουθούσε, διασχίζοντας όλο το νησί μέχρι τη δύση. Τα «πόσο μεγάλωσες, ψήλωσες, πάχυνες, αδυνάτισες».

Τα Χανιά της παιδικής μου ηλικίας Facebook Twitter
Σε όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων και στη μισή τουλάχιστον εφηβεία μου ένας ήταν ο προορισμός που είχα συνδέσει με την έννοια των διακοπών: τα Χανιά.

Το κατσικάκι-πρωταγωνιστής στην κουζίνα της θείας Ελένης, ψητό, μαγειρευτό, ακόμα και βραστό με ντοματόσουπα, πάντα για το καλωσόρισμα («μα, πώς γίνεται να μη μυρίζει ποτέ;») – και τους γονείς μου να παραπονιούνται παραδοσιακά για ανεβασμένη χοληστερίνη στην επιστροφή μας. Τα τυριά, τα καλιτσούνια, το γαμοπίλαφο, τα φραγκόσυκα. Το παγωτό από τον Βάμο, την πρωτεύουσα του Αποκόρωνα, που κάναμε αγώνα δρόμου να μη λιώσει μέχρι να το μεταφέρουμε στο δικό μας χωριό.

Τα χαρτοπαίγνια και τα οριγκάμι της θείας Ελένης, ο «στάβλος» του θείου Γιώργου. Η καθιερωμένη βόλτα στη δημοτική αγορά της πόλης, τα χρώματα και τα αρώματά της, και η κατάληξη πάντα στο παλιό λιμάνι.

Η κρητική προφορά και ντοπιολαλιά με τα «κοπέλια», το «ίντα κάνεις», το «πράμα δεν κατέω», τους «κουζουλούς», που κατά παράδοξο τρόπο υιοθετούσα και με συνόδευε στη Ρόδο, να συναγωνίζεται στο αποκαλόκαιρο τα βαριά ροδίτικα των συμμαθητών μου – ευτυχώς, απέβαλα και τα δύο αξάν μεγαλώνοντας.

Η βαρεμάρα του μεσημεριού που με έβρισκε να διαβάζω τόνους παλιών κόμικς, τα οποία προμηθευόμουν με συχνές επιδρομές σε περίπτερα-χρυσωρυχεία των Χανίων. Τα τεράστια κύματα και η ανοιχτωσιά της Γεργιούπολης, της καλύτερης κοντινής στο χωριό ακτογραμμής.

Το παιχνίδι της καταμέτρησης των αυτοκινήτων που βλέπαμε στο αντίθετο ρεύμα κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής και τα αντίστοιχα στοιχήματα με τα ξαδέρφια. Οι πινακίδες του αυτοκινητόδρομου που είχα μάθει απ' έξω – στη Ρόδο δεν είχαμε τόσο μεγάλους δρόμους.

Τα Χανιά της παιδικής μου ηλικίας Facebook Twitter
Σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων συναντάς συγκλονιστικές παραλίες, χωριά με χαρακτήρα, το μοναδικό στην Ελλάδα Φαράγγι της Σαμαριάς, που ακόμα δεν έχω αξιωθεί να διασχίσω, ορεινές εκτάσεις που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα χειμερινά θέρετρα και, κυρίως, το καλύτερο φαγητό της Ελλάδας.


Και μετά η εφηβεία και οι διαφορετικές αναζητήσεις για να σπάσει η ανία: οι διά ζώσης συναντήσεις με τον Άρη, τον φίλο δι' αλληλογραφίας με τον οποίο γνωριστήκαμε από τις αντίστοιχες αγγελίες του «Αλμανάκο» (πόσο χάρηκα όταν τον ξαναβρήκα, μετά από τόσα χρόνια, στο Facebook!). Η φορά που είδαμε το Scream του Γουές Κρέιβεν στο σπίτι του στην πόλη.

Το καλοκαίρι των δεκατριών μου, που έπεσε στα χέρια μου ο Χάνιμπαλ, το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Τόμας Χάρις που μόλις είχε εκδοθεί στα ελληνικά – δεν το άφηνα από τα χέρια μου και οι διακοπές είχαν αποκτήσει ξαφνικά ενδιαφέρον.

Η βραδιά, την αμέσως επόμενη χρονιά, που έπαιζε σε θερινό το Ρέκβιεμ για ένα όνειρο του Αρονόφσκι και δεν με άφησαν να μπω επειδή πήγα μόνος μου και ήταν αυστηρώς ακατάλληλο (το είδα μερικούς μήνες μετά, όταν το έδωσε σε DVD το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ).


Και τώρα, στα τριάντα μου, οι νέες ανακαλύψεις στις υπόλοιπες μεριές του νομού: ο Μπάλος, η Φαλάσαρνα, το Ελαφονήσι, τρεις παραλίες που όμοιές τους δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.

Εκείνο το αρνί σε πουγκί με μέλι που έφαγα στη Γραμβούσα κι ακόμα θυμάμαι κάθε σπιθαμή της γεύσης του και η έκπληξη με την αφθονία των κερασμένων φρούτων στο τέλος – πώς μπορεί να σε ενθουσιάσει κάτι τόσο απλό! Η μπουγάτσα του Ιορδάνη – ό,τι κι αν έχεις ακούσει γι' αυτήν είναι αλήθεια.

Ο ξάδερφός μου, που ρίζωσε εκεί, παντρεύτηκε Κρητικιά και απέκτησαν πριν από λίγους μήνες το πρώτο τους παιδάκι. Η υπόσχεση να επιστρέφω, τουλάχιστον ανά τριετία.

Ταξίδια
0

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μιχάλης Γιαχαλής – Καλλιόπη Παυλοπούλου

Γειτονιές της Ελλάδας / «Η φάση είναι Mountains»: Ο Μιχάλης και η Καλλιόπη άφησαν την Αθήνα για τα βουνά της Πελοποννήσου

Ο Μιχάλης Γιαχαλής και η Καλλιόπη Παυλοπούλου έχουν πια τη δική τους πεζοπορική ομάδα, κατασκηνώνουν σε μέρη με πεντακάθαρο ουρανό ή βρίσκονται σε απρόσμενα πανηγύρια με άλογα να βολτάρουν στον δρόμο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Παίρνει διαζύγιο η Ιταλία από τους τουρίστες;

Ταξίδια / Παίρνει διαζύγιο η Ιταλία από τους τουρίστες;

Σε περιορισμούς στα κρουαζιερόπλοια, στα τουριστικά λεωφορεία, ακόμα και στις selfies, και σε μια σειρά ακόμα μέτρων σε διάφορες περιοχές της έχει προχωρήσει η Ιταλία, στην προσπάθειά της να περιορίσει τον υπερτουρισμό.
THE LIFO TEAM
Ένα Σαββατοκύριακο στο Ζαγόρι με τα «Τα Ψηλά Βουνά»

Γειτονιές της Ελλάδας / «Τα Ψηλά Βουνά»: Μια ομάδα νέων κάνει πράξη την επανακατοίκηση των ορεινών περιοχών

Ένα Σαββατοκύριακο στο Ζαγόρι με την ομάδα που προσπαθεί να δημιουργήσει τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια αξιοβίωτη ζωή στις ορεινές κοινότητες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Το σπάνιο, Παγκόσμιο Γεωπάρκο της Λέσβου- και οι θησαυροί του

Ταξίδια / Το σπάνιο Παγκόσμιο Γεωπάρκο της Λέσβου και οι θησαυροί του

Ένα μοναδικό ταξίδι στη Λέσβο μάς έφερε σε επαφή με αποκαλύψεις 20 εκατομμυρίων ετών, με τα θαύματα της φύσης ενός εκπληκτικού Γεωπάρκου, με ένα σπάνιο, αποτεφρωμένο δάσος και απανωτές εκπλήξεις.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Μια οικογένεια, τρεις πιλότοι: Η τελευταία ημέρα ενός κυβερνήτη μετά από 21.000 ώρες στον αέρα

Ταξίδια / Μια οικογένεια, τρεις πιλότοι: Η τελευταία ημέρα ενός κυβερνήτη μετά από 21.000 ώρες στον αέρα

Το 1989, ο Τηλέμαχος Σινιόρος πέρασε τις εξετάσεις για να γίνει πιλότος στην τότε  Ολυμπιακή. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, η AEGEAN τού επιφύλασσε μια ξεχωριστή έκπληξη για τη συνταξιοδότησή του, ενώ πλέον μπορεί να καμαρώνει τον γιο του ως κυβερνήτη της εταιρείας.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Ινδία, Νεπάλ, Μπουτάν: Καταγράφοντας τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, την τεχνητή νοημοσύνη και όσα πρεσβεύει η «γκουρού» Βαντάνα Σίβα

Οθόνες / Δύο Έλληνες κινηματογραφιστές ψάχνουν στην Ινδία μια απάντηση για το μέλλον του πλανήτη

Ο Χρόνης Πεχλιβανίδης και η Μαρία Γιαννούλη ξεκίνησαν μια έρευνα σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη και την «έξυπνη γεωργία», ταξίδεψαν σε Ινδία, Νεπάλ και Μπουτάν και συζήτησαν με τη διάσημη περιβαλλοντική ακτιβίστρια, Βαντάνα Σίβα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης: Ο τόπος μου, οι Σέρρες

Γειτονιές της Ελλάδας / Τρία πράγματα οφείλεις να δοκιμάσεις στις Σέρρες: Μπουγάτσα, σουβλάκι και ακανέ

Ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης μένει στις Σέρρες από τότε που γεννήθηκε, με ένα μικρό διάλειμμα για σπουδές, και περιγράφει τα θετικά και τα αρνητικά της περιοχής.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Πώς η ανάβαση στο Έβερεστ κατέληξε από ηρωικό κατόρθωμα σε μαζική μπίζνα

Ταξίδια / Πώς η ανάβαση στο Έβερεστ κατέληξε από ηρωικό κατόρθωμα σε μαζική μπίζνα

Η συντριπτική πλειονότητα των αναβατών είναι πελάτες που πληρώνουν εξαψήφια ποσά και μεταξύ αυτών που ανέβηκαν πρόσφατα στην «κορυφή του κόσμου» ήταν κάποιοι τυφλοί, δύο 13χρονοι, αρκετοί εβδομηντάρηδες, ακόμη και άτομα που είχαν υποστεί διπλό ακρωτηριασμό.
THE LIFO TEAM