ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟ, την ώρα που κάναμε την καθιερωμένη βόλτα της πανδημίας, αυτήν που κάνουν όλοι όσοι έχουν παιδί και πρέπει κάπου να το πάνε, πέσαμε πάνω σε ένα τσούρμο ΜΑΤ μπροστά σε μια σειρά από παρκαρισμένες κλούβες που έκλειναν την Ηρώδου Αττικού. «Κοίταξέ τους, κοίταξέ τους» μου ψιθύρισε ο Θ. και συμπλήρωσε με νόημα, κουνώντας τα φρύδια του, «μας βλέπουν με το μωρό και θεωρούν ότι είμαστε ακίνδυνοι». Συνειδητοποίησα πως στις φαντασιώσεις του Θ. τα ΜΑΤ μας κοιτούσαν με ένα μείγμα φόβου και σεβασμού, υποψιασμένοι ότι κρύβουμε μολότοφ στη θήκη για τις πάνες, μαζί με τα μασητικά του μωρού. Στο μυαλό του, αντί για δύο μεσήλικες με ένα μωρό σε καρότσι, ήμασταν δύο έξαλλα εικοσάχρονα, έτοιμα να βάλουν φωτιά στον δρόμο της εξουσίας.
Όταν επέστρεψα πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Αγγλία ήμουν είκοσι πέντε ετών. Οι συνομήλικοί μου εκεί είχαν αρχίσει ήδη να συγκατοικούν, να παντρεύονται και να παίρνουν το πρώτο τους στεγαστικό δάνειο. Τότε απαιτούσα από ανθρώπους κοντά στα σαράντα να κάνουν πράγματα που αρμόζουν στην ηλικία τους, όπως το να έχουν τουλάχιστον ένα αντιανεμικό μπουφάν, να μεγαλώνουν την πολυμελή οικογένειά τους, να συναρμολογούν παζλ και να πίνουν κακάο, φορώντας θερμαντικά καλτσάκια.
Η επιστροφή μου στην Αθήνα των αιώνιων εφήβων με ανακούφισε. Τα μπαρ ήταν γεμάτα με 35άρηδες που σέρνονταν στα πατώματα και τραγουδούσαν το «Losing my edge» των LCD Soundsystem, χωρίς ίχνος αυτοσαρκασμού: «Τα πιτσιρίκια είναι έτοιμα να με προσπεράσουν / Χάνω το προβάδισμά μου από πιτσιρίκια από τη Γαλλία και το Λονδίνο/ Αλλά ήμουν εκεί / Ήμουν εκεί το 1968 / Ήμουν εκεί στην πρώτη συναυλία των Can στην Κολωνία / Χάνω τα φυσικά μου προνόμια / Χάνω το προβάδισμά μου από πιτσιρίκια ‒ ακούω τα βήματά τους στα dj decks».
Με τα χρόνια συνειδητοποίησα πως στην Ελλάδα μπορείς να ξεχειλώσεις την εφηβεία σου όχι επειδή η κοινωνία είναι τόσο προοδευτική και χαλαρή, που σου επιτρέπει να κρεπαλιάζεις στα μπαρ ως τα βαθιά γεράματα, αλλά για τον αντίθετο ακριβώς λόγο – επειδή η κοινωνία είναι τόσο συντηρητική που παραμένεις πάντα το παιδί των γονιών σου.
Σε ένα από τα πρώτα ρεπορτάζ που έκανα ως 25χρονη συντάκτρια είχα ζητήσει από αθηναϊκές γκαλερί να μου προτείνουν νέους καλλιτέχνες. Το σχέδιο ήταν να φωτογραφηθούν όλοι μαζί σε έναν βιομηχανικό χώρο και να πουν λίγες κουβέντες ο καθένας για τη δουλειά του. Αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολο να βρω οποιονδήποτε κάτω των τριάντα, ενώ μία από τις γκαλερί με εξαπάτησε και μου είπε ότι ένας καλλιτέχνης είναι τριάντα πέντε και μου έστειλε έναν 42χρονο καραφλό κύριο. Αναγκαστήκαμε να τον φωτογραφίσουμε στο σκοτεινό βάθος της αίθουσας ‒ κάπου που να μη φαίνεται το γήρας του.
Με τα χρόνια συνειδητοποίησα πως στην Ελλάδα μπορείς να ξεχειλώσεις την εφηβεία σου όχι επειδή η κοινωνία είναι τόσο προοδευτική και χαλαρή, που σου επιτρέπει να κρεπαλιάζεις στα μπαρ ως τα βαθιά γεράματα, αλλά για τον αντίθετο ακριβώς λόγο – επειδή η κοινωνία είναι τόσο συντηρητική που παραμένεις πάντα το παιδί των γονιών σου. Η ενηλικίωση είναι σκατά, γεμάτη ευθύνες και θέλει και δουλειά, πολλή δουλειά για να γίνεις ο εαυτός σου, αλλά η εναλλακτική λύση, αυτός ο ανθρωπότυπος που υπάρχει παντού στην Ελλάδα, ο αιώνιος άντρας-παιδί ή αντίστοιχα η γυναίκα-παιδί, παραμένει κάπως χαριτωμένος στα τριάντα πέντε, αλλά βαθιά θλιβερός στα πενήντα.
Ακούω πως έχεις αγοράσει ένα synthesizer και ένα arpeggiator και πέταξες τον υπολογιστή σου έξω από το παράθυρο επειδή θέλεις να φτιάξεις κάτι «αυθεντικό» / Θέλεις να φτιάξεις ένα άλμπουμ των Yaz / Ακούω ότι εσύ και το συγκρότημά σου έχετε πουλήσει τις κιθάρες σας και έχετε αγοράσει πικάπ / Ακούω ότι εσύ και η μπάντα σου έχετε πουλήσει τα πικάπ σας και έχετε αγοράσει κιθάρες / Ακούω πως όλοι όσοι γνωρίζεις είναι πιο κουλ από όλους όσους γνωρίζω εγώ / Αλλά έχεις δει τους δίσκους μου;
Πιστεύω ακόμα πως το «Losing my edge» παραμένει το καλύτερο τραγούδι για τη σύγχρονη ενηλικίωση: μισο-πληγωμένο, μισο-σαρκαστικό και φανταστικά αστείο. Μέχρι να διαβάσει, βέβαια, κανείς τα σχόλια στο YouTube. Σταχυολογώ ενδεικτικά: «Ίσως το πιο μεσήλικο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ», «Έχω ενεργό λογαριασμό στο Hotmail», «Ο Φόρεστ Γκαμπ στον κόσμο του art rock», «Ο θρήνος του γερο-χίπστερ» και το τελειωτικό χτύπημα: «Αυτό το τραγούδι είναι σκατά. Το παίζουν στα Starbucks».
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
