ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ που το γράφω, εμφανίζονται στα reels του Facebook (και όχι μόνο, φυσικά) σκηνές που δείχνουν πολίτες στην Αμερική – από δασκάλες μέχρι κληρικούς – να εκδιώκουν οργισμένοι τους πράκτορες του ICE από το σπίτι, το σχολείο τους, την εκκλησία τους, τη γειτονιά τους. Είναι ψεύτικα, προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης αλλά και ευσεβών πόθων, γι’ αυτό και τόσοι πολλοί είναι πρόθυμοι να πιστέψουν ότι είναι αληθινά.
Η δημιουργία και προώθηση ΑΙ υλικού μεταμφιεσμένου ως πραγματικότητα δεν είναι πλέον κάτι πρωτόγνωρο, ο κατακλυσμός όμως από τέτοιες κατασκευασμένες εικόνες στο διαδίκτυο – και κυρίως στα social media – μοιάζει εντελώς ανεξέλεγκτος, ειδικά από την αυγή τούτης της χρονιάς που ξεκίνησε με την επιχείρηση «σύλληψης» του Νικολάς Μαδούρο από τις αμερικανικές δυνάμεις και συνεχίστηκε με την δολοφονική επίσκεψη των ομοσπονδιακών ταγμάτων εφόδου στη Μινεάπολις και με την αιματηρή εξέγερση στο Ιράν.
Η πραγματική ζωή μπορεί να είναι συχνά πιο παράξενη και πιο αλλόκοτη από τη μυθοπλασία, όμως η μυθοπλασία είναι πάντα πιο βολική. Δείτε αυτό που δεν σας αφήνουν να δείτε. Δείτε αυτό που θέλετε να δείτε.
Ο Μαδούρο σε διάφορες πόζες και περιβάλλοντα κατά την κράτησή του. Σκηνές από μαζικούς πανηγυρισμούς στο Καράκας. Το αυτοκίνητο της Ρενέ Νικόλ Γκουντ να φαίνεται από ψηλά ότι πάει να πατήσει τον άνθρωπο που τελικά την δολοφόνησε. Η «αποκάλυψη» του ποινικού της μητρώου. Η «αποκάλυψη» του προσώπου του εκτελεστή της, χωρίς τη μάσκα. Fake, fake, fake, fake, fake.
Μόνο που μέχρι να πιστοποιηθεί η ψευδής υπόσταση αυτών των εικόνων, τις είχαν δει και τις είχαν πιστέψει εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, αρκετοί εκ των οποίων εξακολουθούν να τις πιστεύουν. Όχι μόνο επειδή δεν ξέρουν ότι είναι ψεύτικες και πειραγμένες, αλλά και επειδή δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια η οποία δεν εξυπηρετεί το δόγμα και την ατζέντα τους. Εκεί βρισκόμαστε. Η πραγματική ζωή μπορεί να είναι συχνά πιο παράξενη και πιο αλλόκοτη από τη μυθοπλασία, όμως η μυθοπλασία είναι πάντα πιο βολική. Δείτε αυτό που δεν σας αφήνουν να δείτε. Δείτε αυτό που θέλετε να δείτε.
Και η τρομακτική αίσθηση είναι ότι τα παραπάνω παραδείγματα δεν αποτελούν παρά μόνο την κορυφή ενός παγόβουνου που απειλεί να μας βουλιάξει σαν τον Τιτανικό (με την ορχήστρα να παίζει ανέμελους σκοπούς μέχρι το οριστικό φινάλε), μαζί με κάθε ιδέα περί κοινής και αντικειμενικής πραγματικότητας, καθώς το ψεύτικο περιεχόμενο ξεπερνά το αληθινό. Και όπως έχει αποδειχθεί, η δίψα για περιεχόμενο και για αντιπερισπασμούς κάθε είδους είναι ακόρεστη.
Εν τέλει, δεν έχει και τόση σημασία η εκάστοτε πηγή εικονικής αλχημείας και παραπληροφόρησης (εντεταλμένα τρολ, επιπόλαιοι influencers, ψηφιακοί ινστρούχτορες και αγκιτάτορες) από τη στιγμή που η κλίμακα είναι τόσο μεγάλη. Ο κανόνας πλέον μοιάζει να είναι ότι τα πάντα είναι ύποπτα και ότι όλοι είναι ένοχοι (δημιουργίας ή διακίνησης ψευδούς περιεχόμενου) μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Δεν είναι κατάσταση όμως αυτή, ειδικά στους καιρούς που έχουμε βρεθεί να ζούμε και στα γεωπολιτικά ναρκοπέδια που έχουμε βρεθεί να βαδίζουμε, άμοιροι και υπνωτισμένοι. Είχαν που είχαν το κακό τους χάλι τα «κοινωνικά μέσα», η τεχνητή νοημοσύνη τα αποσάρθρωσε εντελώς.
