Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΦΑΣΕΙΣ. Η πρώτη είναι πριν από την ενηλικίωση. Θεωρούμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, η συζήτηση έχει ενδιαφέρον μόνο αν περιστρέφεται γύρω μας, και είναι καθήκον όλων να προστρέξουν στη δυσκολία μας.
Μετά έρχεται η δεύτερη φάση, η ενηλικίωση, όχι απαραίτητα με το πλήρωμα του χρόνου (μακάρι να ήταν έτσι), αλλά μέσα από τα στραπάτσα μας. Ενηλικιώνεσαι όταν καταλαβαίνεις ότι κανένας μπαμπάς ή θείος δεν πρόκειται να κάνει τη δύσκολη δουλειά για λογαριασμό σου. Πρέπει να κατέβεις μόνος στη μάχη στην οποία, επειδή πάντοτε θεωρούσες ότι πρέπει να τη δώσει κάποιος άλλος, δεν ξέρεις πού πάνε τα τέσσερα.
Είναι φυσικά επίπονη φάση, πολλές φορές ασυνάρτητη, δεν βγάζεις άκρη, και η σφαλιάρα πηγαίνει σύννεφο. Στο τέλος όμως βγαίνεις ενήλικας. Είναι επίσης η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι όσοι μέχρι τώρα θεωρούσες σούπερμαν, πατρικές φιγούρες στο πλευρό σου, είναι και εκείνοι πρώην παιδιά, πολύ απασχολημένα με τις δικές τους σφαλιάρες για να εισπράξουν και μερικές αχρείαστες για δικό σου λογαριασμό.
Υπάρχουν φυσικά και άνθρωποι που δεν ενηλικιώνονται ποτέ. Πάρα πολλοί επίσης μπαινοβγαίνουν στην ενηλικίωση, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Βέβαια η Γαλλία έχει τις δικές της σφαλιάρες από τις οποίες πρέπει να συνέλθει (έφαγε μόλις μία συγυρισμένη από την Αυστραλία, την Αμερική και την Αγγλία) ώστε να ασχολείται με ποιος απειλεί με ξύλο την Ελλάδα.
Το ίδιο ισχύει και με τα έθνη. Αυτή η ιστορία με τις γαλλικές φρεγάτες κάνει κρα ότι δεν αφορά τεχνικές προδιαγραφές και εξοπλιστικά προγράμματα στο Αιγαίο. Εμείς κάνουμε σαν να φέραμε τη θεία μας τη Γαλλία στο Αιγαίο να καθαρίσει για λογαριασμό μας με τον Τούρκο.
Νιώθουμε ότι αν τολμήσει ο Ερντογάν να ξαναβγάλει κανένα Σισμίκ ή Ορούτς Ρέις θα βρει ξαφνικά μπροστά του τον γαλλικό στόλο. Περιμένουμε να δούμε το κλασικό τρακάρισμα που ο τσαμπουκάς οδηγός βγαίνει από το αμάξι, χτυπάει το καπό του άλλου οδηγού γιατί τον έχει περάσει για τον Νίκο Ρίζο, και ξαφνικά ξεπροβάλλουν από τη μία ο Μπαντ Σπένσερ και από την άλλη o Τέρενς Χιλ.
Βέβαια η Γαλλία έχει τις δικές της σφαλιάρες από τις οποίες πρέπει να συνέλθει (έφαγε μόλις μία συγυρισμένη από την Αυστραλία, την Αμερική και την Αγγλία) ώστε να ασχολείται με ποιος απειλεί με ξύλο την Ελλάδα.
Εμείς όμως γυρίσαμε στο 1827, είμαστε έθνος εξάχρονο και συμπεριφερόμαστε σαν να ήρθαν οι Γάλλοι να δώσουν τη ναυμαχία του Ναυαρίνου για πάρτη μας, ενώ εμείς θα βλέπουμε από μακριά κουνώντας τα χέρια στον αέρα με πάθος.
Η τελευταία φορά που κάποιος ενήλικας βρέθηκε στο Αιγαίο για να καθαρίσει ήταν το 1996 με τα Ίμια. Η Αμερική δεν ήρθε να πολεμήσει στο πλευρό κανενός. Ήρθε άρον-άρον να μας αποτρέψει από το να πάμε σε πόλεμο. Ο δικός μας αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Χρήστος Λυμπέρης, σαν παιδί, «Λυμπέμπης», ζητούσε εντολή από τον Σημίτη να χτυπήσει πρώτος, και διαβεβαίωνε τον πρώην πρωθυπουργό ότι «ναι μεν δεν είχε τη νίκη στο πιάτο, αλλά η Ελλάδα είχε πλεονέκτημα».
Είδαν και απόειδαν οι Αμερικάνοι να μας μαζέψουν μαζί με τους Τούρκους, και να λέμε πάλι καλά γιατί το παιχνίδι μπορεί να τελείωνε με πόλεμο. Δεν υπήρχε καμία εθνική ανάταση, τίποτε πανηγυρικό, μόνο μία ακόμη επώδυνη στιγμή εθνικής ενηλικίωσης. Τη βιώσαμε όμως, προχωρήσαμε, και καλό είναι να τη θυμόμαστε κάθε φορά που ο πειρασμός να επιστρέψουμε στην παιδική μας ηλικία ως έθνος χτυπάει την πόρτα μας.
