ΟΣΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ στον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν να θυμίζουν κάτι που παραπέμπει σε κακόγουστη φάρσα και στο ΠΑΣΟΚ αναζητούν με τον επανεκλεγέντα αρχηγό (που όμως είναι ο παλιός) τα βήματα που θα τους μετατρέψουν αυτήν τη φορά σε κόμμα εξουσίας υπάρχουν κάποιοι που τρίβουν τα χέρια τους με ιδιαίτερη ικανοποίηση. Δεν βρίσκονται στην κυβέρνηση αυτοί οι ικανοποιημένοι, άλλωστε στο Μέγαρο Μαξίμου βλέπουν μια συνεχή δημοσκοπική πτώση των ποσοστών της ΝΔ, διαπιστώνουν ότι μειώνουν σταδιακά την επιρροή τους στην κοινωνία αλλά και στους δείκτες αξιοπιστίας και γνωρίζουν καλά ότι το μόνο που τους σώζει προς το παρόν είναι η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ να τους απειλήσουν ουσιαστικά και με επάρκεια. Με δυο, λόγια ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει πολλούς λόγους για να αισθάνεται ήσυχος ότι θα κυβερνήσει ανενόχλητα τα υπόλοιπα χρόνια, και δεν είναι μόνο οι δυο πρώην πρωθυπουργοί που του θυμίζουν ότι είναι προσωρινός ένοικος στη συντηρητική παράταξη. Αυτοί που τον απειλούν, εκτός από τον κακό εαυτό του, βρίσκονται πιο δεξιά από τη ΝΔ.
Η αλήθεια είναι πως η ακροδεξιά απειλή δεν αφορά μόνο τη ΝΔ (αν και κάποια στελέχη της δεν τη βλέπουν καν ως απειλή αλλά ως μια θετική, σίγουρα ενδιαφέρουσα εξέλιξη) και το ενδεχόμενο μελλοντικής αναγκαστικής(;) συνεργασίας για τον σχηματισμό κυβέρνησης, όταν η αυτοδυναμία για τη ΝΔ θα είναι μακρινό όνειρο. Δηλαδή δεν αναφερόμαστε μόνο σε ένα ενδεχόμενο που όσο κυλάει ο χρόνος μοιάζει περισσότερο από πιθανό. Αφορά όλους μας, τη δημοκρατία, μια ολόκληρη κοινωνία που βάλλεται σχεδόν καθημερινά από ακροδεξιές φωνές, λογικές και νοοτροπίες, και ένα κομμάτι της βρίσκει πειστικές απαντήσεις εκεί όπου, η αλήθεια είναι, τις αναζητούν εκατομμύρια άλλοι πολίτες της Ευρώπης, σε ακροδεξιά κόμματα και μορφώματα. Και αυτό είναι το μεγάλο θέμα της εποχής μας.
Αφορά όλους μας, τη δημοκρατία, μια ολόκληρη κοινωνία που βάλλεται σχεδόν καθημερινά από ακροδεξιές φωνές, λογικές και νοοτροπίες, και ένα κομμάτι της βρίσκει πειστικές απαντήσεις εκεί όπου, η αλήθεια είναι, τις αναζητούν εκατομμύρια άλλοι πολίτες της Ευρώπης, σε ακροδεξιά κόμματα και μορφώματα.
Μέσα στην ταραχή που προκάλεσαν σε όλα τα κόμματα τα εκλογικά αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του περασμένου καλοκαιριού και ιδιαίτερα οι κωμικοτραγικές εξελίξεις που ακολούθησαν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν δόθηκε η σημασία που έπρεπε σε δύο ανησυχητικές παραμέτρους: στο πρωτοφανές ρεκόρ αποχής, το οποίο πλησίασε το 40% και αποτελεί αποδοκιμασία όλου του πολιτικού συστήματος και στο γεγονός ότι οι ακροδεξιές ή εθνικιστικές εκφράσεις με διάφορες ονομασίες (των οποίων ηγούνται οι Βελόπουλος, Λατινοπούλου, Νατσιός και Εμφιετζόγλου) συγκέντρωσαν αθροιστικά ένα ποσοστό που βρίσκεται μια ανάσα από το 20% (για την ακρίβεια 18,12%) – πρόκειται περίπου για το ένα πέμπτο όσων πήραν μέρος στις εκλογές. Το αντίστοιχο ποσοστό των κομμάτων στα δεξιά της ΝΔ στις εθνικές εκλογές του 2023 ήταν 13,31%, δηλαδή σε περίπου έναν χρόνο αυξήθηκε σημαντικά. Και όπως καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν μετά τις εκλογές, όλα τα προαναφερθέντα κόμματα συντηρούν τις δυνάμεις που συγκέντρωσαν στην κάλπη, κάποια μάλιστα τις αύξησαν, όπως τα κόμματα Βελόπουλου και εκείνο της Λατινοπούλου. Δεν είναι τυχαίος ο ανταγωνισμός αυτών των δύο με εκατέρωθεν σκληρές αντιπαραθέσεις· διεκδικούν όσο το δυνατό μεγαλύτερο κομμάτι από την ακροδεξιά πίτα, η οποία έχει μεγαλώσει εντυπωσιακά.
Όλες οι ακροδεξιές εκφράσεις προέρχονται κατά βάση από πρώην ψηφοφόρους της ΝΔ, του πολιτικά πιο συγγενικού κόμματος· προς τα εκεί έχει τις μεγαλύτερες διαρροές ψηφοφόρων το κυβερνών κόμμα. Τον λεγόμενο «μεσαίο χώρο» (αν και αυτός δεν αποτελεί ένα ομοιογενές σώμα) τον έχει κερδίσει από το 2019 η ΝΔ και σε μεγάλο βαθμό αυτός τη στηρίζει ακόμα. Το πρόβλημά της, το οποίο, όπως προαναφέρθηκε, είναι πρόβλημα όλων μας, είναι ότι ενισχύεται η ακροδεξιά, βαδίζοντας στα χνάρια πολλών ευρωπαϊκών χωρών, όπου αντίστοιχα κόμματα έχουν κερδίσει ή διεκδικούν την εξουσία.
Τις τελευταίες ημέρες ξεκίνησε ένας πόλεμος μεταξύ κυβέρνησης και Λατινοπούλου. Μάλιστα, για πρώτη φορά το Μέγαρο Μαξίμου απάντησε με σκληρή γλώσσα στο πρώην στέλεχος της ΝΔ που εκλέχθηκε στην Ευρωβουλή, ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα της έχει αυξήσει την επιρροή του. Δεν πρόκειται για κάτι τυχαίο, αντίθετα εκφράζει την εύλογη ανησυχία της κυβέρνησης η οποία βλέπει ότι το κόμμα της Λατινοπούλου παγιώνει τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό και στερεί από την ίδια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων. Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι η μελλοντική εκλογική διάσωση της ΝΔ αλλά οι απόψεις Λατινοπούλου. Μπορεί αυτή να μην παραπέμπει εμφανισιακά και επικοινωνιακά στην αγριάδα των στελεχών της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής αλλά η βαρβαρότητα των πολιτικών μηνυμάτων που μεταφέρει δεν απέχει πολύ.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO
