Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗΣ ΔΕΛΤΑ, σύμφωνα με πολλούς Έλληνες και ξένους αναλυτές, έκανε απαγορευτική για την ώρα όποια σκέψη μπορεί να υπήρχε για πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο.

 

Η κυβέρνηση προσπαθεί να περιορίσει την εξάπλωση χωρίς νέα αυστηρά μέτρα, αλλά η επιτήρηση των ήδη υφιστάμενων αποδεικνύεται στην πράξη αρκετά προβληματική, είτε επειδή οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια, είτε επειδή αδυνατούν να επιβάλουν το νόμο.

 

Τα παραδείγματα σε κάθε περιοχή είναι πολλά και γνωστά. Ο εμβολιασμός, στον οποίο η κυβέρνηση προσπαθεί με δυσκολία πλέον να ανεβάσει τους ρυθμούς για να πιάσει τον στόχο της ανοσίας, αποτελεί το νέο πεδίο (και) της πολιτικής αντιπαράθεσης. 

 

Η χώρα κατάφερε να διχαστεί και σε αυτό το θέμα, ειδικά μετά τις μαζικές συγκεντρώσεις των αντιεμβολιαστών που έγιναν μέσα στον Ιούλιο. Ο διχασμός αυτός ξεκίνησε από τη βάση, αλλά βρίσκει έκφραση και στην κορυφή, καθώς κάθε πολιτική δύναμη τοποθετείται στο ζήτημα αυτό με κριτήριο και το αν ωφελείται. 

 

Η Νέα Δημοκρατία και το ΚΙΝΑΛ είναι ξεκάθαρα υπέρ των εμβολιασμών. Ο ΣΥΡΙΖΑ επισήμως, με αρκετή καθυστέρηση και όχι ιδιαίτερο ζήλο είναι κι αυτός υπέρ, συνεχίζοντας όμως να κλείνει το μάτι στους αντιεμβολιαστές κι επιτρέποντας σε στελέχη του να συμπορεύονται δημόσια με ηγετικά πρόσωπα του αντιεμβολιαστικού. 

 

Ξεκάθαρα με τους αντιεμβολιαστές είναι μόνο ο Κυριάκος Βελόπουλος, που κατηγόρησε κόμματα της αντιπολίτευσης ότι τώρα τον αντιγράφουν και μετακινούνται κι άλλοι κοντά στις θέσεις του. Παρόλα αυτά αντιεμβολιαστές υπάρχουν οριζόντια σε όλα τα κόμματα, πολύ λιγότεροι όμως σε ΝΔ και ΚΙΝΑΛ και περισσότεροι στο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και στο ΜέΡΑ25. 

 

Σε αυτήν τη λογική, του «ναι μεν αλλά», ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισε και την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στις τρεις επαγγελματικές κατηγορίες (υγειονομικές δομές, μονάδες ΑμεΑ, γηροκομεία), σε αντίθεση με το ΚΙΝΑΛ που είχε την πιο ξεκάθαρη θέση υπέρ και έκανε μάλιστα και δική του καμπάνια υπέρ του εμβολιασμού την περασμένη εβδομάδα. 

 

Ξεκάθαρα με τους αντιεμβολιαστές είναι μόνο ο Κυριάκος Βελόπουλος, που κατηγόρησε κόμματα της αντιπολίτευσης ότι τώρα τον αντιγράφουν και μετακινούνται κι άλλοι κοντά στις θέσεις του. Παρόλα αυτά αντιεμβολιαστές υπάρχουν οριζόντια σε όλα τα κόμματα, πολύ λιγότεροι όμως σε ΝΔ και ΚΙΝΑΛ και περισσότεροι στο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και στο ΜέΡΑ25. 

 

Κυριάκος Βελόπουλος
Ξεκάθαρα με τους αντιεμβολιαστές είναι μόνο ο Κυριάκος Βελόπουλος, που κατηγόρησε κόμματα της αντιπολίτευσης ότι τώρα τον αντιγράφουν και μετακινούνται κι άλλοι κοντά στις θέσεις του. Φωτ.: Eurokinissi

 

Κάποιος θα μπορούσε να παρατηρήσει μια μερική αναφορά στη διαίρεση της περιόδου του δημοψηφίσματος, ανάμεσα σε αντιμνημονιακούς και «μενουμευρώπηδες», αλλά όχι με πλήρη αντιστοιχία φυσικά. Μία υποδιαίρεση όσων είπαν «όχι» στο δημοψήφισμα φαίνεται ότι λέει και σήμερα «όχι» στο εμβόλιο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του «ναι» στο δημοψήφισμα, φαίνεται να λέει και «ναι» στο εμβόλιο.

 

Στην πρόσφατη επίσκεψή του Αλέξη Τσίπρα στη Μύκονο, τον προσέγγισε μία γυναίκα, υποστηρίκτρια του κόμματός του και αντίθετη στον εμβολιασμό, η οποία τον ρώτησε γιατί δεν παίρνει μια ξεκάθαρη θέση στο θέμα αυτό, κάνοντας σαφές ότι ήταν στη γραμμή Πολάκη, αλλά ο Τσίπρας απέφυγε να της απαντήσει. 

 

Την πιο σαφή θέση υπέρ των εμβολιασμών και της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού κάποιων επαγγελματικών ομάδων την έχει το ΚΙΝΑΛ. Ο βουλευτής Επικρατείας Γιώργος Καμίνης ανέφερε στην Ολομέλεια της Βουλής ότι μπορεί να έχουν τις ενστάσεις τους για το πώς η κυβέρνηση έχει διαχειριστεί γενικότερα το θέμα της πανδημίας, «για τις παλινωδίες της, τις αντιφάσεις της, την πολυγλωσσία της, την τάση της να ικανοποιεί τους πάντες, στο θέμα όμως αυτό της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών δεν πρέπει να κάνουμε πίσω» είπε.

 

«… Το μοναδικό μέσο ανάσχεσης της πανδημίας αυτήν τη στιγμή είναι οι εμβολιασμοί. Δεν χωρούν λοιπόν ούτε μισόλογα ούτε αντιφατικά μηνύματα» τόνισε στην ομιλία του, στην οποία σχολίασε και τη συγκέντρωση των αντιεμβολιαστών που είχε πραγματοποιηθεί την προηγούμενη μέρα στο Σύνταγμα. «Όσοι διαδήλωσαν χθες υποστηρίζουν ένα δικαίωμα που συνταγματικά είναι ανύπαρκτο. Με βάση το άρθρο 5 του Συντάγματος, η ζωή απολαμβάνει απόλυτης προστασίας. Δικαίωμα που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τις ζωές των άλλων, δεν είναι νοητό στην έννομη τάξη μας».

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντιθέτως, διαφώνησε με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό σε δομές υγείας και γηροκομεία, είπε ότι η κυβέρνηση επέλεξε τη «γραμμή» του αυταρχισμού και του διχασμού και όχι της πειθούς και της κοινωνικής συνοχής. Προκάλεσε, δε, μεγάλη έκπληξη ότι με τη θέση αυτή συντάχθηκε (ή μάλλον υποχρεώθηκε να συνταχθεί, σύμφωνα με πληροφορίες) και ο πρώην υπουργός Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρέας Ξανθός, γεγονός που συνιστά σαφή υποχώρηση από τις θέσεις που εξέφραζε το προηγούμενο διάστημα.

 

Μητσοτάκης
Η κυβέρνηση δεν τόλμησε ωστόσο να αποφασίσει την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και των εκπαιδευτικών. Φωτ.: Eurokinissi

 

Η κυβέρνηση, δεν τόλμησε, ωστόσο, να αποφασίσει την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και των εκπαιδευτικών. «Μας απασχόλησε το ενδεχόμενο του υποχρεωτικού εμβολιασμού εκπαιδευτικών, αλλά αποφάσισα πως αυτή δεν θα ήταν στην παρούσα συγκυρία η ενδεδειγμένη λύση» είπε ο πρωθυπουργός στη Βουλή με τη ΝΔ να υποστηρίζει ότι προέβη σε ρυθμίσεις για υποχρεωτικό εμβολιασμό μόνο για τις κατηγορίες των εργαζομένων που έχουν άμεση σύνδεση με τους πιο ευάλωτους πολίτες και είναι μελετημένες και μετριοπαθείς. 

 

Αρκετά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας τις προηγούμενες μέρες μιλούσαν για δύο μέτωπα που έχουν διαμορφωθεί, το ένα στην πλευρά της επιστήμης και το άλλο στην πλευρά της συνωμοσιολογίας. Στην κυβέρνηση μιλούν επίσης για «τα εκατομμύρια των πολιτών που εμβολιάστηκαν και δικαιούνται να πάρουν τη ζωή τους πίσω», τα οποία ενδιαφέρονται προφανώς να εκφράσουν πολιτικά (αλλά και το ΚΙΝΑΛ σε αυτούς απευθύνεται). 

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να κερδίσει το κοινό των εμβολιασμένων και ο Αλέξης Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι η δεξαμενή των αγανακτισμένων αντιεμβολιαστών είναι πιο προνομιακό πεδίο για εκείνον από ό,τι για τον πρωθυπουργό και για αυτό δεν τους κλείνει εντελώς την πόρτα. 

 

Δεν αποκλείεται το νέο «δίλημμα» να απασχολήσει την πολιτική σκηνή το επόμενο διάστημα ή ακόμα και να σχεδιαστούν πολιτικές στρατηγικές γύρω από αυτό.