Ο ΠΡΕΣΒΗΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ παρέθεσε αποχαιρετιστήριο δείπνο σε ένα μπουζουξίδικο δεύτερης διαλογής, όπου τραγούδαγαν καψουροτράγουδα και έσπαγαν πιάτα. Τραγουδούσε ο Ρέμος, ο οποίος μεγαλώνει μελαγχολικά, και οι εικόνες του, θαμμένος στα γαρύφαλλα με μάτι βασιλεμένο, είναι ένα σύμβολο της μοντέρνας παρακμής που ονομάζεται καλοπέραση. Κι από κοντά, ο Αργυρός, ζεστός ακόμη από τα φιλιά και τις αγκαλιές του Μπέου ― πώς ένας νέος άνθρωπος βιάζεται τόσο να πάρει το σκήπτρο της παραλυσίας, λες και η μια γενιά βιάζεται να χαλάσει την επόμενη;
Θα μου πεις, βλέπεις τον μυν κι όχι το όρος. Οι μπουζουξήδες πάντα από τους μεθυσμένους ζούσαν. Μπορεί να μην ήταν στο χαμαιτυπείο της επαρχίας με την κονσομασιόν, αλλά ακόμη κι ο μέγας Ζαμπέτας κι η μεγάλη Πάνου, είδαν μπροστά τους ανθρώπους να σηκώνουν τραπέζια με τα δόντια, να σπάνε πιάτα και να ξεσπάνε ― σα να κλαίνε προς τα μέσα. Αλλά δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Το λιώμα εκείνο είχε μια φλόγα σοβαρή, εσωτερική, το ζεϊμπέκικο ένα ψήλωμα υπερβατικό ― σα να τσίμπαγε απ’ τους ώμους κάτι ανώτερο τους άντρες. Και τα τραγούδια βέβαια, δεν ήτανε σα γρυλισμός χαπακωμένου. Τώρα λεφτάδες αμφιβόλου πλούτου με το πούρο στο στόμα πετάνε κεσεδάκια με γαρύφαλλα τάφων και τα έχουν κάνει όλα χοιρινά.
Ή περιφρονείς το ρόλο σου, ή νομίζεις ότι αυτό είναι bon pour l’ Orient, ότι αυτό είναι συμπερασματικά η Ελλάδα: μια χώρα με φατνώματα από νοβοπάν, όπου μεθάς με ουίσκια, κόκες κι ίνσταγκραμ. Σίγουρα πάντως αγνοείς, ότι το κάθε αξίωμα ενέχει πάντα έναν παραδειγματικό συμβολισμό. Γι’ αυτό και ονομάζεται αξίωμα.
Το θέμα όμως δεν είναι τα μπουζούκια, αλλά ο πρέσβης της Αμερικής. Εκπροσωπείς μια μεγάλη χώρα, τοποθετήθηκες από τον Μπάιντεν, ολοκληρώνεις τη θητεία σου και επιλέγεις ένα μπουζουξίδικο σπάζοντας πιάτα για να κουνήσεις το μαντίλι; Ή περιφρονείς το ρόλο σου, ή νομίζεις ότι αυτό είναι bon pour l’ Orient, ότι αυτό είναι συμπερασματικά η Ελλάδα: μια χώρα με φατνώματα από νοβοπάν, όπου μεθάς με ουίσκια, κόκες κι ίνσταγκραμ. Σίγουρα πάντως αγνοείς, ότι το κάθε αξίωμα ενέχει πάντα έναν παραδειγματικό συμβολισμό. Γι’ αυτό και ονομάζεται αξίωμα. Στα ιδιωτικά μας, μπορούμε να είμαστε (και περιστασιακά, όλοι είμαστε) και φτηνοί και χυδαίοι και κακόγουστοι· το ρόλο μας όμως πρέπει να τον τιμούμε. Δεν είσαι μετρ στον Μαζωνάκη φίλε (άλλο κάζο κι αυτός), είσαι ο πρέσβης της Αμερικής.
Δεν περίμενε βέβαια κανείς από τον πρέσβη Τσούνη να διοργανώνει βραδιές με Κασσαβέτη, Μπερνστάιν ή Κέντρικ Λαμάρ, ούτε να συνδιαλέγεται με πολλά πρόσωπα που υπάρχοντας δίνουν νόημα στην ελληνοαμερικανική «φιλία». Θα αρκούσε απλώς να τηρεί τα προσχήματα που δεν αποθηριώνουν το δημόσιο γούστο και δεν υποβιβάζουν την διπλωματία στο επίπεδο του ρεψίματος.
Υπάρχει πάντως κι άλλο βάθος στο βυθό: ενώ μιλάμε, ετοιμάζει βαλίτσες για Ελλάδα, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Μια εξωφρενική, απύλωτη, ακροδεξιά περσόνα που βαρύνοντα κριτήρια για την επιλογή της ήταν ότι κοιμόταν με τον υιό Τραμπ, υπήρξε παρουσιάστρια στο Fοx και μάζευε χρήματα προεκλογικά για τον Ντόναλντ. Χαρμάνι υπέρκομψο, όχι αστεία. Στο ύφος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις δεύτερες φωνές, τα προγραμματάκια που ζεσταίνουν το κοινό στις Πύλες Αξιού. Ως σκέψη σπάει καρύδια. Δείτε την εδώ.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Τραμπ, επιλέγοντας αυτό το πρόσωπο στην κορυφή της ελληνοαμερικανικής διπλωματίας, προσβάλλει το ελληνικό έθνος― αν δεν ξέραμε πόσο χυδαίος, ψεύτης και ελεεινά κακόγουστος είναι κι ο ίδιος.
Όμως ξέρουμε.
