Αυτή ήταν η αριστερά;

συριζα Facebook Twitter
Το πιο σημαντικό στη σχετικά μικρή ιστορική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος εξουσίας συνοψίζεται στην απορία πολλών στην ελληνική κοινωνία αν αυτό που έβλεπαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν η αριστερά. Εικονογράφηση: bianka/LIFO
0

ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΥΧΗ του ΣΥΡΙΖΑ στο άμεσο ή απώτερο μέλλον, η ιστορία θα έχει σίγουρα να γράψει εξαιρετικά πολλές σελίδες γι’ αυτό το κόμμα που εμφανίστηκε με αριστερό πρόσημο, ανέβηκε με θεαματικό τρόπο στην εξουσία, έπεσε από αυτήν και ακολούθησε μια κατρακύλα εξαιτίας της οποίας απομακρύνθηκε οριστικά από οποιονδήποτε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή. Και όλα αυτά συνέβησαν σε λιγότερο από δέκα χρόνια. Η μεγάλη ήττα στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έγκειται στα χαμηλά ποσοστά που δείχνουν οι μετρήσεις και συνεχώς κατρακυλούν με ορατό τον κίνδυνο να φτάσουν σε αριθμούς που θα προκαλούν θλίψη αλλά κυρίως στη μεγάλη απαξίωσή του, ιδίως στη διάχυτη εντύπωση που έχει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ότι το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ είναι ταυτισμένο με την αριστερά. Για όλους αυτούς η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει και ήττα της αριστεράς. Είναι όμως έτσι;

Μικρή σημασία έχει αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει ή αν έχει χάσει ήδη τη θέση του ως αξιωματική αντιπολίτευση, ακόμα μικρότερη αν θα συνεχιστούν οι διαρροές βουλευτών του, αν θα σημειωθούν κι άλλοι γεροί τριγμοί στο εσωτερικό του, αν θα εκλεγεί ο Φάμελλος, ο Πολάκης ή ακόμα και ο Γκλέτσος ως αρχηγός. Το σημαντικό στην ιστορία αυτή, που μας αφορά όλους, είναι το αποτύπωμα που άφησε το πέρασμά του από την πολιτική ζωή και την κοινωνία, οι διαψεύσεις και οι ματαιώσεις που προκάλεσε σε εκατομμύρια ανθρώπους και το περιεχόμενο του δεδομένου ηθικού πλεονεκτήματος όπως το ερμήνευσαν τα κορυφαία στελέχη του, δίνοντάς μας την απάντηση ότι δεν είναι ακριβώς αυτό που νομίζαμε· η ηθική χωράει περισσότερες από μια ερμηνείες. Εν κατακλείδι, το πιο σημαντικό στη σχετικά μικρή ιστορική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος εξουσίας συνοψίζεται στην απορία πολλών στην ελληνική κοινωνία αν αυτό που έβλεπαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν η αριστερά.

Σίγουρα, με την αριστερά δεν (θα έπρεπε να) έχουν σχέση όσα τραγελαφικά αλλά και θλιβερά συνέβησαν μία εβδομάδα πριν στον χώρο του συνεδρίου με αποκλεισμούς σταλινικού τύπου και πρωτοφανή επεισόδια που παρέπεμπαν σε γκρίζες πολιτικές σελίδες της Ιστορίας.

Μια έντιμη αλλά και αντικειμενικά σωστή απάντηση είναι πως δεν ήταν αυτό η αριστερά – εξάλλου, η αριστερά έχει πολλές διαφορετικές πολιτικές εκφράσεις, έχει μεγάλη, σημαντική ιστορία που αναδείχθηκε σε ιδιαίτερα δύσκολες χρονικές περιόδους και κυρίως πάντα τη συνόδευαν μεγάλες δόσεις πολιτικής ηθικής, η οποία άλλωστε αποτελούσε και το μεγάλο πλεονέκτημά της, ήταν η ίδια της η προίκα, το σημαντικό αξιακό φορτίο της. Όμως, αυτά δεν σημαίνουν πολλά για τον μέσο πολίτη που δεν έχει ιδιαίτερες ιδεολογικές ανησυχίες και δεν αναζητά πολύ περισσότερα από απλές απαντήσεις στη δύσκολη καθημερινότητά της εποχής μας. Αυτός είδε ένα κόμμα που όταν κέρδισε την εξουσία με το σύνθημα «πρώτη φορά αριστερά» έδειξε μέσω της ηγεσίας και των κορυφαίων στελεχών του μια συγκεκριμένη πολιτική συμπεριφορά και διαχείριση των κοινών που δεν διέφερε και πολύ από  εκείνη των δοκιμασμένων πολλές φορές κομμάτων εξουσίας. Τους έμοιαζε, και συχνά παρέπεμπε, στις χειρότερες εκδοχές τους.

Λεπτομέρειες δεν χρειάζονται για να αναδειχθούν η θεαματική απόσταση λόγων και έργων, η αλαζονεία, ο αρχηγισμός, ο λαϊκισμός, η εξουσία ως αυτοσκοπός, οι ίντριγκες, ο σταλινισμός και η δημαγωγία που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική του πορεία αλλά και μετά από αυτήν. Έχουν καταγραφεί άπειρες φορές, τα έχουμε βιώσει όλοι. Όλα αυτά δεν ήταν αριστερά, δεν προέρχονταν τουλάχιστον από την αριστερά όπως την εννοούσαν πολλοί, η πλειονότητα των οποίων με την πάροδο του χρόνου, αν δεν μετακινήθηκε σε άλλους χώρους, απογοητευμένη εκδήλωσε την παραίτησή της και ακολούθησε την ιδιώτευση. Από τον δημόσιο διάλογο που ήταν γεμάτος αρνητικές αναφορές, αλλά τουλάχιστον ήταν πλούσιος τον τελευταίο καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ, απουσίαζε η αυτοκριτική και ιδιαίτερα ένας στοιχειώδης προβληματισμός για τη θεαματική αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες. Πολλοί απ’ όσους επέλεξαν την ιδιώτευση, είχαν επενδύσει πολιτικά στο κόμμα τους.

Σίγουρα, με την αριστερά δεν (θα έπρεπε να) έχουν σχέση όσα τραγελαφικά αλλά και θλιβερά συνέβησαν μία εβδομάδα πριν στον χώρο του συνεδρίου με αποκλεισμούς σταλινικού τύπου και πρωτοφανή επεισόδια που παρέπεμπαν σε γκρίζες πολιτικές σελίδες της Ιστορίας. Εξίσου σίγουρο είναι όμως πως δεν έχει σχέση με την αριστερά ούτε ο πολιτικά ανερμάτιστος τύπος που ήρθε από την

άλλη όχθη του Ατλαντικού για να κάνει διακοπές και βρήκε ανοιχτές της πόρτες ενός κόμματος εξουσίας, το άλωσε εύκολα και μας αποκάλυψε ότι στη χώρα, και ιδιαίτερα στην αριστερά της, μπορεί, όποιος πολιτικά τυχάρπαστος βρεθεί, να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός σημαντικού κομματιού της κοινωνίας. Αρκούν μερικά καλογυρισμένα βίντεο, δεν έχουν σημασία τα υπόλοιπα, ιδιαίτερα ο πολιτικός λόγος.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO. 

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Αθήνα / Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ κεντρικής διοίκησης και Δήμου Αθηναίων βρίσκεται πλέον το θέμα της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας, μετά την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να προχωρήσει, κατά πλειοψηφία, στην επαναφορά της κυκλοφορίας οχημάτων και στη μετατροπή της σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ