ΤΟ ΚΑΝΕΙ για να φτιάξει το ευρωπαϊκό προφίλ του. Κάνει hijack στην ατζέντα της Αριστεράς. Εξωθεί την ήδη ρημαγμένη εσωκομματική του αντιπολίτευση στην γραφική τρύπα της ακροδεξιάς. Πλήττει στο δοξαπατρί τον ληγμένο παποκαισαρισμό της Ιεράς Συνόδου. Και τα λοιπά και τα λοιπά.
Λένε πολλά για τον Μητσοτάκη. Για να εξηγήσουν την απόφασή του να περάσει against all odds το γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια. Μπορεί όλα να ισχύουν ― ή όχι. Αλλά η ζωή μας είναι οι πράξεις μας, όχι τα πράγματα που υποθέτουν για εμάς. Και η κοινωνία αλλάζει με τους νόμους, όχι με τις φλυαρίες στα παράθυρα της τηλεόρασης.
Αν παραμερίσω την τελευταία και έσχατη προκατάληψη (να επαινείς οτιδήποτε κάνει το κόμμα σου, ακόμα και τις πιο άθλιες πράξεις· και να μειώνεις ό,τι κάνει ο αντίπαλός σου, ακόμα και τις πιο θετικές χειρονομίες), τότε ο Μητσοτάκης κάνει κάτι όντως τολμηρό: σπρώχνει την κοινωνία να πάει παρακάτω. Και έχει την τόλμη να αντιπαρατεθεί στο πιο αντιπαθητικό κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς, η ρητορική της οποίας, παλινωδεί τις τελευταίες μέρες μεταξύ ρατσισμού και γραφικότητας.
O Μητσοτάκης κάνει κάτι όντως τολμηρό: σπρώχνει την κοινωνία να πάει παρακάτω. Και έχει την τόλμη να αντιπαρατεθεί στο πιο αντιπαθητικό κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς, η ρητορική της οποίας, παλινωδεί τις τελευταίες μέρες μεταξύ ρατσισμού και γραφικότητας.
Ομολογώ δεν το περίμενα. Στην πρώτη του συνέντευξη που δημοσιεύσαμε στη LIFO, λίγο πριν γίνει πρωθυπουργός, είχα προσωπικά διαλέξει ως άνοιγμα, μια φωτογραφία του μπροστά από ένα τοίχο με εικονίσματα. Το κεφάλι του πολιτικού, πλαισιωνόταν ανάμεσα σε ένα αρκουδάκι, μια αγία, έναν άγιο και έναν ευαγγελιστή. «Να βάλουμε αυτή» είπα, «για να φανεί το ύφος και ο χαρακτήρας του ανθρώπου». Έξι χρόνια μετά, τον άκουσα πριν λίγο στη Βουλή, να μιλά με τρόπο συγκινητικό για τους ΛΟΑΤΚΙ+ Έλληνες και να λέει: «Αναγνωρίζω απόλυτα τι έχουν περάσει, τι πέρασαν και τι περνούν στο πέρασμα πολλών γενιών. Κρυμμένοι, όταν η ίδια η φύση τους αποτελούσε ποινικό αδίκημα. Καταπιεσμένοι από την οικογένεια, το κοινωνικό περιβάλλον σε πόλεις και χωριά. Πολιορκημένοι από πικρόχολα σχόλια και στερεότυπα. Ήταν τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού».
Σε έξι χρόνια, κάτι άλλαξε λοιπόν στο εικονοστάσι του Μητσοτάκη. Όπως άλλαξε στην καθολική εκκλησία. Από υπολογισμό, ωριμότητα ή την απλή επίγνωση, ότι το θρησκευτικό αίσθημα πρέπει να ακολουθεί τον κανόνα της αγάπης και της συμπερίληψης, όχι την πικρή βέργα της εκκλησιαστικής ακαμψίας. Γιατί έχει αλλάξει η δομή της κοινωνίας, ασχέτως της σωτηριολογικής κλάψας: πολλοί άνθρωποι ζούν ήδη έξω από σχήματα, εφευρίσκοντας νέες, εναέριες δομές συμβίωσης, νέες ταυτότητες φύλου, νέες μορφές οικογένειας. Όλοι αυτοί ανήκουν στο Κράτος. Πληρώνουν φόρους. Παράγουν έργο. Συντηρούν την οικονομία. Ψηφίζουν. Έχουν λοιπόν ίσο δικαίωμα στην προστασία της πολιτείας, είτε τους ευλογεί ο Ιερώνυμος είτε όχι.
Αυτό το μέσο που διαβάζετε (και το διαβάζετε πολλοί και σας ευχαριστώ από καρδιάς), έχει υποστηρίξει το αίτημα του γάμου των ομοφύλων before it was cool. Πολύ πριν τον Μητσοτάκη. Πολύ πριν τον Τσίπρα (που και αυτός έπραξε σπουδαία, περνώντας από τη Βουλή το Σύμφωνο Συμβίωσης). Δέχτηκε τη χλεύη των αγροίκων, ορισμένοι το αντιμετώπισαν αρχικά με σκεπτικισμό― αλλά ο χρόνος το δικαίωσε. Όχι μόνο στο θέμα των LGBTQ+ θεμάτων, αλλά και στα άλλα ζητήματα δικαιωματισμού που αποτελούν την βασική πολιτική του ατζέντα.
Λίγες ώρες πριν την ψήφιση ενός νόμου που είναι πραγματικά τολμηρός, θα ήταν μικροψυχία να μην αποδώσουμε τον δέοντα έπαινο στο Μητσοτάκη. Αυτό που κάνει είναι σπουδαίο. Μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες ανοιχτόμυαλες κινήσεις. Για τους μετανάστες και πρόσφυγες. Για τις διακρίσεις του φύλου. Για την Τρίτη ηλικία. Για τους φτωχούς ανθρώπους που η ακρίβεια τους έχει φτάσει στα όριά τους.
Ο έπαινος πάει και σε όσους ξεπερνούν τα στεγανά των κομμάτων και συνδράμουν αυτή τη χειρονομία. Τον Κασσελάκη επίσης. Τον Πατέλη. Μεμονωμένα πρόσωπα που μιλούν στη Βουλή χθες και σήμερα με γνώση και σύγχρονο πνεύμα.
Οι καιροί αλλάζουν δίχως να αναχαιτίζονται από την υποκριτική μούχλα του ΚΚΕ, τον φασισμό του Στίγκα ή τους εξορκισμούς των ρασοφόρων.
Αύριο, μια μερίδα αόρατων μέχρι σήμερα ανθρώπων θα νιώσει ότι η Ελλάδα τους δέχτηκε επιτέλους. Τα υπόλοιπα είναι σκόνη και σιωπή.
