Το τεσσάρι και το Κυπριακό

Το τεσσάρι και το Κυπριακό Facebook Twitter
Έθιξε ένα υπαρκτό ζήτημα η ανάρτηση του Νίκου Κοτζιά – ένα ζήτημα που, αντίθετα από το «δωδεκάρι» στην Eurovision, παραμένει ακλόνητο ταμπού.
0

ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΠΑΡΑ μόνο εντελώς λοξά και αποσπασματικά και από δεύτερο χέρι τη φετινή Eurovision –κάτι σχόλια από ‘δω, κάτι σπαράγματα τραγουδιών από ‘κει– περιμένοντας μήπως, λόγω πολέμου κ.λπ., συμβεί τίποτα κουλό και εξωφρενικό, όχι τόσο σε «καλλιτεχνικό» ή πολιτισμικό, αλλά σε γεωπολιτικό επίπεδο.

Σοκαρίστηκα πάντως, είναι η αλήθεια, όταν έμαθα ότι «δώσαμε» (η επιτροπή τέλος πάντων) τεσσάρι στην Κύπρο. Τεσσάρι! Ούτε καν δεκάρι ή κάτι διακριτικά επικριτικό. Ήταν σα να κατέπεσε εκ βάθρων ένα διαχρονικό ταμπού.

Προεκτείνοντας λίγο το γνωστό αμερικανικό ρητό, θα λέγαμε ότι τα μόνα βέβαια πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι ο θάνατος, οι φόροι και το «12αρι» της Ελλάδας στην Κύπρο. Όχι πια. Ήταν σα να κλονίστηκε μια βεβαιότητα που βαστούσε εδώ και τέσσερις δεκαετίες.

Προεκτείνοντας λίγο το γνωστό αμερικανικό ρητό, θα λέγαμε ότι τα μόνα βέβαια πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι ο θάνατος, οι φόροι και το «12αρι» της Ελλάδας στην Κύπρο. Όχι πια.

Πέρα από κάποιο ανασήκωμα φρυδιών όμως, δεν είδα και τόσους πολλούς να αναστατώνονται. Μόνο ο Νίκος Κοτζιάς φάνηκε να συγκλονίζεται πραγματικά από το γεγονός, χαρακτηρίζοντάς το με ξέσπασμά του στο Twitter ως «ένα ακόμα δείγμα της προσπάθειας που κάνουν πολλές πλευρές του κυρίαρχου συστήματος να αποξενωθεί η ελληνική κοινωνία από τη Μεγαλόνησο και το Κυπριακό, ώστε να προωθηθούν τα απορριπτέα σχέδια τους».

Επακολούθησε χλευασμός ο οποίος υποχρέωσε τον πρώην υπουργό Εξωτερικών να επανέλθει με δευτερολογία στο ίδιο μέσο, σαν «γέρος που φωνάζει στο σύννεφο» όπως επίσης λένε στην Αμερική: «Κάνω ένα σχόλιο για την αυξανόμενη αποξένωση της επίσημης Ελλάδας από την Κύπρο με αφορμή το «4» και τα τρολ δεν έχουν τι να πουν επί της ουσίας, διότι δεν έχουν καμία ενσυναίσθηση για την Κύπρο. Με τα χαζά τους σχόλια επιβεβαιώνουν αυτό το ανησυχητικό γεγονός».

Πέρα όμως από τον (εύκολο) σαρκασμό εις βάρος της συνωμοσιολογικής διάθεσης και της ιδιοσυγκρασιακής εθνικής ευαισθησίας του κ. Κοτζιά, ένα δίκιο μπορεί και να το έχει. Όχι φυσικά ότι αποτελεί σύμπτωμα ή ένδειξη «αποξένωσης» το γεγονός ότι μια ελληνική επιτροπή για τη Eurovision δεν έδωσε ούτε τη βάση στο τραγούδι της Κύπρου, αποτελεί όμως κοινό μυστικό ότι το ενδιαφέρον για το λεγόμενο «Κυπριακό», όσο κι αν αλλάζουν και διαμορφώνονται διαρκώς οι παράμετροί του, φθίνει εδώ και δεκαετίες, ειδικά από τις γενιές μετά τη μεταπολίτευση.

Σιγά-σιγά γινόταν για πολύ κόσμο κάτι σαν το «μεσανατολικό», ένα προαιώνιο σχεδόν πρόβλημα χωρίς τέλος και χωρίς λύση. Μια στερεοτυπική (και ως εκ τούτου στρεβλή) εικόνα που επικρατεί για τη Μεγαλόνησο εδώ και χρόνια, ως παιδική χαρά ολιγαρχών και ισχυρών του πλούτου ή ως φτωχό μέρος πλουσίων κατοίκων, επίσης δεν έχει βοηθήσει τη διαδικασία «ενσυναίσθησης» και προσέγγισης. Συνεπώς, έθιξε ένα υπαρκτό ζήτημα η ανάρτηση του Νίκου Κοτζιά – ένα ζήτημα που, αντίθετα από το «δωδεκάρι» στην Eurovision, παραμένει ακλόνητο ταμπού.

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

Απώλειες / Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

«Θέλω να πιστεύω ότι οι ισχυρότεροι δεσμοί διατηρούνται για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί και όπου κι αν βρισκόμαστε», είχε πει μερικούς μήνες πριν από τον θάνατό της η γυναίκα που υπήρξε αιώνιο κι απαράμιλλο σύμβολο ομορφιάς, έκφρασης, ερμηνείας, ελευθερίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Στη μνήμη της αγαπημένης μου καθηγήτριας στο Γυμνάσιο 

Daily / Στη μνήμη της αγαπημένης μου καθηγήτριας στο Γυμνάσιο

Ένας καλός δάσκαλος –ειδικά στο εφηβικό ναρκοπέδιο της μέσης εκπαίδευσης– μεταδίδει γνώση, αλλά κυρίως μεταδίδει αντίληψη, ακόμα και στάση ζωής. Οι καλύτεροι όμως έχουν το σπάνιο και ανεξιχνίαστο χάρισμα να μεταδίδουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Eric» στο Netflix: Τα παιδιά που χάθηκαν στα παραμύθια

Daily / «Eric» στο Netflix: Τα παιδιά που χάθηκαν στα παραμύθια

Ακροβατώντας ανάμεσα στο αστυνομικό θρίλερ και στο κοινωνικό / οικογενειακό δράμα, η μίνι σειρά εκμεταλλεύεται ιδανικά το ιστορικό της πλαίσιο: τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’80, την πόλη των χαμένων παιδιών.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο επαναστάτης του ΝΒΑ που καλούσε τον κόσμο να εναντιωθεί στην αμερικανική κυβέρνηση 

Daily / Ο επαναστάτης του ΝΒΑ που καλούσε τον κόσμο να εναντιωθεί στην αμερικανική κυβέρνηση

Ο Μπιλ Γουόλτον που πέθανε χθες στα 71 του και χαρακτήριζε ο ίδιος τον εαυτό του ως τον «πιο τυχερό τύπο στον κόσμο» ενσάρκωσε στα ‘70s τον χίπικο αλλά και τον μαρξιστικό ιδεαλισμό όσο ελάχιστες διασημότητες, όχι μόνο στον χώρο του επαγγελματικού πρωταθλητισμού αλλά οπουδήποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Κι εμείς που νομίζαμε κάποτε ότι οι θρησκείες είχαν τελειώσει

Daily / Κι εμείς που νομίζαμε κάποτε ότι οι θρησκείες είχαν τελειώσει

Μια ματιά στην διαρκώς εύφλεκτη διεθνή επικαιρότητα είναι αρκετή για να πείσει οποιονδήποτε ότι η θρησκευτική αντιπαράθεση, είτε ως αιτία είτε ως πρόσχημα κλιμάκωσης συγκρούσεων, μοιάζει πιο ισχυρή από ποτέ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Daily / Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Στις 3 Ιουνίου συμπληρώνεται ένας αιώνας από τον θάνατο του μεγάλου συγγραφέα και μια νέα γερμανική σειρά μυθοπλασίας με θέμα το πέρασμά του από τον μάταιο και παράξενο τούτο κόσμο λειτουργεί ως «επετειακή» προβολή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ