ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΠΑΡΑ μόνο εντελώς λοξά και αποσπασματικά και από δεύτερο χέρι τη φετινή Eurovision –κάτι σχόλια από ‘δω, κάτι σπαράγματα τραγουδιών από ‘κει– περιμένοντας μήπως, λόγω πολέμου κ.λπ., συμβεί τίποτα κουλό και εξωφρενικό, όχι τόσο σε «καλλιτεχνικό» ή πολιτισμικό, αλλά σε γεωπολιτικό επίπεδο.
Σοκαρίστηκα πάντως, είναι η αλήθεια, όταν έμαθα ότι «δώσαμε» (η επιτροπή τέλος πάντων) τεσσάρι στην Κύπρο. Τεσσάρι! Ούτε καν δεκάρι ή κάτι διακριτικά επικριτικό. Ήταν σα να κατέπεσε εκ βάθρων ένα διαχρονικό ταμπού.
Προεκτείνοντας λίγο το γνωστό αμερικανικό ρητό, θα λέγαμε ότι τα μόνα βέβαια πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι ο θάνατος, οι φόροι και το «12αρι» της Ελλάδας στην Κύπρο. Όχι πια. Ήταν σα να κλονίστηκε μια βεβαιότητα που βαστούσε εδώ και τέσσερις δεκαετίες.
Προεκτείνοντας λίγο το γνωστό αμερικανικό ρητό, θα λέγαμε ότι τα μόνα βέβαια πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι ο θάνατος, οι φόροι και το «12αρι» της Ελλάδας στην Κύπρο. Όχι πια.
Πέρα από κάποιο ανασήκωμα φρυδιών όμως, δεν είδα και τόσους πολλούς να αναστατώνονται. Μόνο ο Νίκος Κοτζιάς φάνηκε να συγκλονίζεται πραγματικά από το γεγονός, χαρακτηρίζοντάς το με ξέσπασμά του στο Twitter ως «ένα ακόμα δείγμα της προσπάθειας που κάνουν πολλές πλευρές του κυρίαρχου συστήματος να αποξενωθεί η ελληνική κοινωνία από τη Μεγαλόνησο και το Κυπριακό, ώστε να προωθηθούν τα απορριπτέα σχέδια τους».
Επακολούθησε χλευασμός ο οποίος υποχρέωσε τον πρώην υπουργό Εξωτερικών να επανέλθει με δευτερολογία στο ίδιο μέσο, σαν «γέρος που φωνάζει στο σύννεφο» όπως επίσης λένε στην Αμερική: «Κάνω ένα σχόλιο για την αυξανόμενη αποξένωση της επίσημης Ελλάδας από την Κύπρο με αφορμή το «4» και τα τρολ δεν έχουν τι να πουν επί της ουσίας, διότι δεν έχουν καμία ενσυναίσθηση για την Κύπρο. Με τα χαζά τους σχόλια επιβεβαιώνουν αυτό το ανησυχητικό γεγονός».
Το τεσσάρι στην Κύπρο στην eurovision δεν είναι το πρόβλημα, αλλά το αποτέλεσμα, ένα ακόμα δείγμα, της προσπάθειας που κάνουν πολλές πλευρές του κυρίαρχου συστήματος να αποξενωθεί η ελληνική κοινωνία απο την Μεγαλόνησο και το Κυπριακό, ώστε να προωθηθούν τα απορριπτεα σχέδια τους
— Nikos Kotzias (@NikosKotzias) May 15, 2023
Πέρα όμως από τον (εύκολο) σαρκασμό εις βάρος της συνωμοσιολογικής διάθεσης και της ιδιοσυγκρασιακής εθνικής ευαισθησίας του κ. Κοτζιά, ένα δίκιο μπορεί και να το έχει. Όχι φυσικά ότι αποτελεί σύμπτωμα ή ένδειξη «αποξένωσης» το γεγονός ότι μια ελληνική επιτροπή για τη Eurovision δεν έδωσε ούτε τη βάση στο τραγούδι της Κύπρου, αποτελεί όμως κοινό μυστικό ότι το ενδιαφέρον για το λεγόμενο «Κυπριακό», όσο κι αν αλλάζουν και διαμορφώνονται διαρκώς οι παράμετροί του, φθίνει εδώ και δεκαετίες, ειδικά από τις γενιές μετά τη μεταπολίτευση.
Σιγά-σιγά γινόταν για πολύ κόσμο κάτι σαν το «μεσανατολικό», ένα προαιώνιο σχεδόν πρόβλημα χωρίς τέλος και χωρίς λύση. Μια στερεοτυπική (και ως εκ τούτου στρεβλή) εικόνα που επικρατεί για τη Μεγαλόνησο εδώ και χρόνια, ως παιδική χαρά ολιγαρχών και ισχυρών του πλούτου ή ως φτωχό μέρος πλουσίων κατοίκων, επίσης δεν έχει βοηθήσει τη διαδικασία «ενσυναίσθησης» και προσέγγισης. Συνεπώς, έθιξε ένα υπαρκτό ζήτημα η ανάρτηση του Νίκου Κοτζιά – ένα ζήτημα που, αντίθετα από το «δωδεκάρι» στην Eurovision, παραμένει ακλόνητο ταμπού.
