Τελικά, τα «πολιτισμένα» debate είναι τα χειρότερα

Τελικά, τα «πολιτισμένα» ντιμπέιτ είναι τα χειρότερα Facebook Twitter
Η «πολιτισμένη» σύγχυση διήρκεσε μέχρι και λίγο πριν το τέλος όταν τα βγήκαν τα νύχια και κατέπεσαν τα προσχήματα. Φωτ.: Μενέλαος Μυρίλλας/ SOOC
0


ΠΑΡΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΙΑΣΗΜΗ φράση του Τολστόι, θα λέγαμε ότι κάθε δυσλειτουργική οικογένεια είναι δυσλειτουργική με τον δικό της τρόπο. Και ως τέτοια, το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε με τα καλά του χθες στο τηλεοπτικό κοινό μέσω των έξι υποψηφίων του για την προεδρία της παράταξης, επιχειρώντας να πείσει τους θεατές για το αντίθετο, στο πλαίσιο μια διαδικασίας (εσωκομματικές εκλογές) που από τη φύση της αναδεικνύει αναπόφευκτα τις ρωγμές και τις έριδες στο εσωτερικό της.

Δύσκολα πράγματα, φαίνεται όμως, αν κρίνει κανείς από τις αντιδράσεις, ότι κατά κάποιο τρόπο τα κατάφερε. Παρά την διάρκεια (μιάμιση ώρα debate για την Προεδρία των ΗΠΑ, τρεις ώρες debate για τον επόμενο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ), τη διάσπαση προσοχής που προκαλούσε τόσο στους υποψηφίους όσο και στους θεατές το αποσπασματικό φορμάτ της χθεσινής τηλεμαχίας και τα «beefs» που κλιμακώθηκαν προς το τέλος από τους βασικούς παίκτες (Ανδρουλάκης vs Δούκα, Γερουλάνος vs  Διαμαντοπούλου), το brand του ΠΑΣΟΚ συνολικά μοιάζει να κερδίζει, έστω και περιστασιακά, κάποιες πολύτιμες εντυπώσεις. Κάτι όχι και τόσο δύσκολο πάντως, αν κάνει κανείς την αντανακλαστική σύγκριση με το πανηγύρι χάους που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ

Είναι κι αυτή η ενοχλητική αίσθηση ότι όλοι κερδίζουν κάτι από τα debate, εκτός από σένα, παρότι προς χάρη σου υποτίθεται ότι διοργανώνεται όλη αυτή η επιτελεστική προσομοίωση μιας αρχέγονης δημοκρατικής διαδικασίας. To δίκτυο μετάδοσης κερδίζει θεαματικότητα, οι υποψήφιοι δημοσιότητα, τα media περιεχόμενο, οι πολίτες… τι ακριβώς;

Βλέπω ότι χαιρετίζεται από πολλούς το χθεσινό debate ως εξόχως πολιτισμένο και πρωτοποριακό, ενώ στην πραγματικότητα η «εκλεκτική» εκδοχή που παρακολουθήσαμε (καθένας μας για τους δικούς του μοναχικούς λόγους) ήταν ακόμα πιο προβληματική κι από τις προηγούμενες.

Το φορμάτ επέτρεπε σε όλους τους υποψηφίους να απαντάνε άλλα αντί άλλων και σε όποιον να’ ναι, και όχι στις απλά διατυπωμένες και ξεκάθαρες ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Η «πολιτισμένη» σύγχυση διήρκεσε μέχρι και λίγο πριν το τέλος όταν βγήκαν τα νύχια και κατέπεσαν τα προσχήματα, προσφέροντας στον καταβεβλημένο θεατή, αν μη τι άλλο, την ψυχαγωγία έστω μιας old school προσωπικής αντιπαράθεσης.

Δεν λέμε κάτι καινούριο σημειώνοντας ότι αυτού του είδους οι τελετουργικοί διαξιφισμοί, όπως κατ΄ επανάληψη έχουν καταδείξει οι σχετικές δημοσκοπήσεις και έρευνες, καθόλου (όχι ελάχιστα, καθόλου) δεν επηρεάζουν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Και ποτέ σχεδόν ο τηλεθεατής και δυνάμει ψηφοφόρος δεν μαθαίνει από ένα τέτοιο κάτι συνταρακτικό ή έστω χρήσιμο ούτε για κάποιο καίριο ζήτημα αλλά ούτε και για κάποιον ή κάποια εκ των πρωταγωνιστών ενός τέτοιου τηλεοπτικού (και όχι πολιτικού) event. Φερ’ ειπείν, λίγα παραπάνω έμαθα – ή κατάλαβα– από το χθεσινό debate για την κ. Γιαννακοπούλου και τον κ. Κατρίνη, αλλά κι αυτά περιττά ήταν τελικά.

Είναι κι αυτή η ενοχλητική αίσθηση ότι όλοι κερδίζουν κάτι από τα debate, εκτός από σένα, παρότι προς χάρη σου υποτίθεται ότι διοργανώνεται όλη αυτή η επιτελεστική προσομοίωση μιας αρχέγονης δημοκρατικής διαδικασίας. To δίκτυο μετάδοσης κερδίζει θεαματικότητα, οι υποψήφιοι δημοσιότητα, τα media περιεχόμενο, οι πολίτες…τι ακριβώς;  Η λογική ριάλιτι και η μέγγενη του χρονομέτρου δεν βοηθάνε στο να κάνουν πιο ελκυστικό το προϊόν, από τη στιγμή που όλα μοιάζουν προμελετημένα και οι απαντήσεις σπανίως είναι επί τούτω, αλλά με βάση ένα προδιαγεγραμμένο σενάριο, όπως φάνηκε και στο χθεσινό debate.     

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

The Settlers: Αίσθηση, αν όχι έκπληξη, προκαλεί το ντοκιμαντέρ του BBC για τους εποίκους του Ισραήλ

Daily / The Settlers: Αίσθηση, αν όχι έκπληξη, προκαλεί το ντοκιμαντέρ του BBC για τους εποίκους του Ισραήλ

To εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Louis Theroux για το «κίνημα» των Ισραηλινών εποίκων που έχουν πλέον βάλει ως στόχο την ισοπεδωμένη Γάζα, και προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες στο BBC, βρίσκεται και στο YouTube, προς το παρόν τουλάχιστον.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
American Psycho: Τα 25 κλείνει η παρεξηγημένη μεταφορά ενός παρεξηγημένου βιβλίου

Daily / American Psycho: Τα 25 κλείνει η παρεξηγημένη μεταφορά ενός παρεξηγημένου βιβλίου

Η ταινία του 2000 που βασίστηκε στο ομώνυμο, αγρίως αμφιλεγόμενο, μυθιστόρημα του Μπρετ Ίστον Έλις, με τον Κρίστιαν Μπέιλ στον ρόλο ενός σαλεμένου γιάπη, μοιάζει από πολλές απόψεις εξαιρετικά προφητική και ανησυχητικά επίκαιρη.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Your Friends & Neighbors: Και ο πλούσιος λευκός πενηντάρης έχει ψυχή

Daily / Your Friends & Neighbors: Και ο πλούσιος λευκός πενηντάρης έχει ψυχή

Ο Τζον Χαμ υποδύεται τον επιτυχημένο επενδυτή που χάνει ξαφνικά το έδαφος κάτω από τα πόδια του σ΄αυτή την εκλεκτικά διασκεδαστική, κατά τόπους δραματική και συχνά διεισδυτική σάτιρα ηθών της πλουτοκρατικής ελίτ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Είμαστε όλοι αθώα και χαριτωμένα καρτούν κατά βάθος

Daily / Είμαστε όλοι αθώα και χαριτωμένα καρτούν κατά βάθος

Αν υπήρξε ένα ναδίρ στην μαζική χρήση του Chat GTP για τη δημιουργία εικόνων που μιμούνται την αισθητική του γιαπωνέζικου Studio Ghibli, αυτό ήταν μάλλον η «παιγνιώδης» οικειοποίηση του εργαλείου από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Tο πρόβλημα με την «Εφηβεία»

Daily / Tο πρόβλημα με την «Εφηβεία»

Συμπονά κανείς όχι μόνο τους γονείς που μετά την παρακολούθηση της δραματικής μίνι σειράς του Netflix θα ψάχνουν μάταια απαντήσεις στα «ιερογλυφικά» μηνύματα που κρύβονται στα κινητά των παιδιών τους, αλλά και τα ίδια τα παιδιά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η αλεπού στο παζάρι κι ο «Γατόπαρδος» στο Netflix  

Daily / Η αλεπού στο παζάρι κι ο «Γατόπαρδος» στο Netflix  

Έξι δεκαετίες μετά από την κλασική ταινία του Βισκόντι, το ιταλικό έπος του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα αναβιώνει στο Netflix, σε μια άρτια και πολυτελή σειρά έξι επεισοδίων, λουσμένη στο σικελικό φως 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ