ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ τεχνολογικό «θαύμα» της λεγόμενης ενισχυμένης ή επαυξημένης πραγματικότητας (augmented reality), έστω και σ’ αυτήν την όχι και τόσο εξελιγμένη εκδοχή της, βλέπουμε εδώ και καιρό, συνήθως ως χιουμοριστικό meme που περιφέρεται στα social media, τα περιβόητα πλέον «τρισδιάστατα» σκηνικά της εκπομπής του Νίκου Ευαγγελάτου που μας «ταξιδεύουν» στα πιο απρόσιτα σημεία της επικαιρότητας – από το ουκρανικό μέτωπο μέχρι τα κλειστά παιδικά δωμάτια της πατρινής τραγωδίας. Τέτοια κραυγαλέα κόλπα ψηφιακού εντυπωσιασμού κάνουν πλέον κι άλλες εκπομπές «ενημερωτικού» περιεχόμενου της ελληνικής τηλεόρασης, όπως της συζύγου του, η συγκεκριμένη «καινοτομία» όμως έχει συνδεθεί άρρηκτα μαζί του στο μυαλό του μαρτυρικού τηλεθεατή.
Προϊστάμενος του δημοσιογράφου ήταν τότε –όπως είναι και σήμερα, στο Mega αυτήν τη φορά– ο Σταμάτης Μαλέλης, διάσημος από τότε για τις καινοτόμες πρακτικές και τις υψηλές θεαματικότητες που του εξασφάλιζαν.
Είχε μέχρι ένα σημείο κάποιο ενδιαφέρον (νοσηρό) και μια πλάκα αυτή η διαστροφή της πραγματικότητας, αυτή η λούμπεν βερσιόν μιας σύγχρονης spatial («χωρικής» ή «χωροταξικής») δημοσιογραφίας που τοποθετεί τον θεατή σε μια εικονική προσομοίωση των γεγονότων μέσω ολογραμμάτων και άλλων ψηφιακών αναπαραστάσεων. Φυσικά όμως ήταν θέμα χρόνου το πότε αυτή η αναπαραστατική ελευθερία θα ξέφευγε, ξεπερνώντας τα όρια του γκροτέσκο, του μακάβριου, του κακόγουστου, του αισχρού. Αυτό συνέβη στην προχθεσινή εκπομπή του γνωστού δημοσιογράφου-παρουσιαστή, όπου στο πλαίσιο άλλου ενός ζοφερού επεισοδίου της υπόθεσης της Πάτρας εμφανίστηκε μέσα στο πλατό, πλάι του και σε φυσικό μέγεθος («σαν να ήταν εκεί») ένα από τα τρία νεκρά παιδιά. Τα ρεκόρ είναι για να σπάνε και τα όρια για να ξεπερνιούνται, έτσι;
Μοιάζει εδώ και καιρό εντελώς μάταιο να σχολιάζει κανείς τις απίθανες ακρότητες και ατασθαλίες της τηλεόρασης (αυτής τέλος πάντων που είναι αναγκασμένος να βλέπει ο κοσμάκης) και ακόμα πιο μάταιο να φρικάρει και να αγανακτεί, εν προκειμένω όμως με πιάνει ένα σύγκρυο καθώς με τον συγκεκριμένο παρουσιαστή έρχεται στο μυαλό μου πάντα εκείνη η τραγική –και ανεπανόρθωτα τραυματική για τους τηλεθεατές– ιστορία με τον Σορίν Ματέι και την άτυχη όμηρό του, που είχαμε δει σε απευθείας μετάδοση (ωμή και χωρίς ψηφιακά γραφικά) από τον ΣΚΑΙ τον Σεπτέμβριο του 1998.
Όσοι δεν ζούσαν ή ήταν μικροί για να το θυμούνται, μπορούν να αναζητήσουν αποσπάσματα εκείνου του εφιάλτη στο διαδίκτυο. Το χρονικό της φρίκης θα γινόταν αργότερα και ντοκιμαντέρ από το BBC, που ξεκινά με τη φράση: «Ήταν μια ζωντανή μετάδοση ομηρείας που διήρκεσε τέσσερις ώρες, κατά τις οποίες ο κώδικας δεοντολογίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης και η Ελληνική Αστυνομία εκτέθηκαν με τον χειρότερο τρόπο». Προϊστάμενος του δημοσιογράφου ήταν τότε –όπως είναι και σήμερα, στο Mega αυτήν τη φορά– ο Σταμάτης Μαλέλης, διάσημος από τότε για τις καινοτόμες πρακτικές και τις υψηλές θεαματικότητες που του εξασφάλιζαν. Είκοσι πέντε σχεδόν χρόνια μετά τον «θάνατο σε ζωντανή μετάδοση», όπως έμεινε στην ιστορία η υπόθεση του Ελληνορουμάνου δραπέτη με τη χειροβομβίδα, η ανατριχίλα επανέρχεται σε εικονική μορφή.
