ΔEN XAΘΗΚΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΦΥΣΙΚΑ – ούτε η «πολύπλευρη» ενημέρωση – με το «μαύρο» που έριξε η Ε.Ε. στους πιο επιφανείς από τους δημοσιογραφικούς οργανισμούς ρωσικής γραμμής και χρηματοδότησης που δρουν διεθνώς, αλλά όσο να’ ναι ήταν …κάπως χθες όταν κατά τη διάρκεια του ζάπινγκ στα ξένα ενημερωτικά κανάλια που παρέχει η συνδρομητική πλατφόρμα, ξαφνικά αυτό που συνήθως βρισκόταν ανάμεσα στο Al Jazeera και στο Bloomberg, είχε εξαφανιστεί. Όχι ότι θα μας λείψει η γεωπολιτική οπτική του RT (Russia Today), παρότι σε θέματα γενικού ενδιαφέροντος (πολιτιστικά, οικολογικά, αθλητικά) στην πραγματικότητα ένας περιστασιακός θεατής δύσκολα θα μπορούσε να διακρίνει κάποια διαφορά ύφους, παρουσίασης και ανάλυσης, από τα υπόλοιπα διεθνή δίκτυα που κατά σειρά προηγούνταν στο περιεχόμενο της πλατφόρμας (CNN, BBC World News, Sky News, Deutsche Welle, France 24, κλπ).
Σκεφτείτε στην εποχή μας (ή στην χώρα μας) να φτάσουμε να ταυτίζουμε τους εργαζόμενους με τον χρηματοδότη του κάθε μέσου, πόσο άδικο θα ήταν.
Κρίσιμες περιστάσεις, δεν αντιλέγει κανείς, και επίσης όχι στην ρωσική προπαγάνδα, όχι στον μεταλλαγμένο καγκεμπίτη. Πώς μπορεί όμως να δικαιολογηθεί μια πρακτική που όχι μόνο μοιάζει με εκ του ασφαλούς επίδειξη ισχύος (ή τζάμπα μαγκιάς), αλλά φέρνει στο μυαλό ακριβώς το καθεστώς του Πούτιν; Δε νομίζω πως είναι τυχαίο το γεγονός ότι ακόμα και πολλοί από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του δόγματος «πρώτα η Ουκρανία και όλα τα άλλα αργότερα», ομολογούν ότι νοιώθουν εξαιρετικά αμήχανα (ως φιλελεύθεροι δημοκράτες) τόσο με το πολιτισμικό εμπάργκο όσο και με την εξαφάνιση από τους ευρωπαϊκούς δέκτες με συνοπτικές διαδικασίες μιντιακών οργανισμών με τόσους πολλούς (Ευρωπαίους κατά κανόνα) εργαζόμενους πάσης ειδικότητας (δημοσιογράφοι, τεχνικοί, λογιστές, διαφημιστές κλπ), οι περισσότεροι εκ των οποίων κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά που θα έκαναν και σε άλλο μέσο και τέλος πάντων δεν είναι απαραίτητα χαφιέδες και πράκτορες και έμμισθα πιόνια του καθεστώτος Πούτιν. Σκεφτείτε δηλαδή στην εποχή μας (ή στην χώρα μας) να φτάσουμε να ταυτίζουμε τους εργαζόμενους με τον χρηματοδότη του κάθε μέσου, πόσο άδικο θα ήταν.
Δε νομίζω λοιπόν ότι είναι παράταιρη, φάλτσα ή «φιλοπουτινική» (όχι αλήθεια, εκεί έχουμε φτάσει) η σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε προχθές η Ομοσπονδία Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (μέλος της οποίας είναι και η ΕΣΗΕΑ) με έδρα τις Βρυξέλλες, μέσω του Γενικού Γραμματέα της, Ρικάρντο Γκουτιέρεζ, ο οποίος κατ΄ αρχάς υπενθυμίζει ότι «o έλεγχος των Μέσων – η έκδοση ή η αναστολή αδειών μετάδοσης - δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες της ΕΕ, αλλά αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών», για να σημειώσει μεταξύ άλλων στη συνέχεια:
Το λουκέτο στην λειτουργία ενός μέσου όχι μόνο δεν μου φαίνεται να είναι ο καλύτερος τρόπος να καταπολεμηθεί η παραπληροφόρηση ή η προπαγάνδα, αλλά μοιάζει με πράξη λογοκρισίας που μπορεί να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα στους πολίτες που παρακολουθούσαν τα απαγορευμένα μέσα…. Το πραγματικό αντίδοτο στην παραπληροφόρηση δεν είναι η απαγόρευση κάποιων μέσων, αλλά η προώθηση ενός ζωντανού, πλουραλιστικού, επαγγελματικού, ηθικού και βιώσιμου μιντιακού οικοσυστήματος Μέσων Ενημέρωσης, ολοκληρωτικά ανεξάρτητου από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία … Το ρίσκο μίας πολιτικής λογοκρισίας είναι επίσης αυτός των πιθανών αντιποίνων, όπως είδαμε με την απαγόρευση της DW στη Ρωσία, ως αντίδραση στην απαγόρευση του RT στη Γερμανία. Το αποτέλεσμα αυτής της κλιμάκωσης είναι η φτωχοποίηση του μιντιακού πλουραλισμού στη Ρωσία…
