ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ (σε τέσσερα επεισόδια) βιογραφικής σειράς, που φέρει ως τίτλο το πραγματικό μικρό όνομα του ανθρώπου που γεννήθηκε ως Άρτσι Λιτς στις φτωχογειτονιές του Μπρίστολ για να μεταμορφωθεί, χρόνια αργότερα, στην επιτομή του κοσμοπολίτη τζέντλεμαν που τόσο ιδανικά ενσάρκωσε, μεταξύ άλλων, ο Κάρι Γκραντ, βλέπουμε σ’ ένα κινηματοθέατρο τον διάσημο ηθοποιό (με τη μορφή του Τζέισον Άιζακς) σε μεγάλη ηλικία, να απαντά στις ερωτήσεις του κοινού.
«Πώς γίνεσαι κάποιος άλλος;» ακούγεται η ερώτηση από τα σκοτεινά βάθη της αίθουσας. «Θα σας εξομολογηθώ κάτι», απαντά εκείνος. «Ο Κάρι Γκραντ δεν υπάρχει, εγώ τον εφηύρα».
Δεν είναι κακό το Archie, παρακολουθείται άνετα, παρότι είναι από τα πιο συμβατικά και επιδερμικά του είδους και επίσης όσο κι αν βάζει τα δυνατά του ο Τζέισον Άιζακς, είναι αδύνατον να παρασυρθείς και να πιστέψεις ότι βλέπεις μπροστά σου τον Κάρι Γκραντ, τον Άρτσι Λιτς ή κάποια «ουσία» του μεγάλου, και αιώνια αινιγματικού ως προσωπικότητα, κινηματογραφικού ηθοποιού.
Αυτό θα μπορούσε να είναι και μια αλληγορία για την ίδια την φύση του είδους της μυθοπλαστικής βιογραφίας (κινηματογραφικής ή τηλεοπτικής) ή biopic, που είναι όσο παλιό όσο και η οθόνη, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο προβλέψιμο, πανταχού παρόν και καταναγκαστικό σχεδόν, όσο στην εποχή μας, που προσκυνά στον βωμό της νοσταλγίας και της αναπαράστασης εποχής.
«Μια δικαιολογία για να παίρνουν Όσκαρ οι πρωτοκλασάτοι ηθοποιοί» είχε χαρακτηρίσει το είδος προ ετών ο Ταραντίνο και δεν είχε και τελείως άδικο εδώ που τα λέμε. Τα μισά Όσκαρ πρώτου ρόλου του 21ου αιώνα έχουν πάει σε ηθοποιούς που υποδύθηκαν διάφορες επιφανείς μορφές, αμφιλεγόμενες και μη, της πολιτικής ή της τέχνης – από τον Τσόρτσιλ και τη Θάτσερ ως τον Φρέντι Μέρκιουρι και την Τζούντι Γκάρλαντ.
Δεν είναι κακό το Archie, παρακολουθείται άνετα, παρότι είναι από τα πιο συμβατικά και επιδερμικά του είδους και επίσης όσο κι αν βάζει τα δυνατά του ο Τζέισον Άιζακς, είναι αδύνατον να παρασυρθείς και να πιστέψεις ότι βλέπεις μπροστά σου τον Κάρι Γκραντ, τον Άρτσι Λιτς ή κάποια «ουσία» του μεγάλου, και αιώνια αινιγματικού ως προσωπικότητα, κινηματογραφικού ηθοποιού (και άμα βάλουμε κάτω τις ταινίες, του σημαντικότερου ίσως κινηματογραφικού ηθοποιού του παλιού Χόλιγουντ, τουλάχιστον).
Εξαίρεση ίσως αποτελεί η ευφάνταστη απεικόνιση ενός ιλιγγιώδους συνειδησιακά, ψυχεδελικού τριπ που βιώνει ο Κάρι Γκραντ την περίοδο που έκανε μια πρωτοποριακή θεραπεία με LSD.
Για πρώτη φορά στη σειρά, μ’ αυτή την αυθαίρετη αναπαράσταση ενός ταξιδιού του μυαλού ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, εγγράφονται στον θεατή οι σύνθετες ευαισθησίες και η ευάλωτη και καταπιεσμένη φύση του ανδρός. Γι’ αυτό ίσως και τα πιο λειτουργικά biopics είναι εκείνα που ακολουθούν λοξές διαδρομές προς τον βαθύ πυρήνα μιας διάσημης προσωπικότητας ή εστιάζουν μόνο σε μια πτυχή, σε ένα γεγονός, σε μία ημέρα.
Archie Trailer
