Το μακρύ, παράξενο τριπ του Κάρι Γκραντ

Το μακρύ, παράξενο τριπ του Κάρι Γκραντ Facebook Twitter
Ακόμα και ο ίδιος είχε πει κάποτε (μετά τη θεραπεία με LSD): «Όλοι θέλουν να γίνουν Κάρι Γκραντ, ακόμα κι εγώ».
2

«Είσαι μόνο ένας συρφετός από μόρια μέχρι να κατανοήσεις ποιος είσαι πραγματικά», είχε γράψει κάποτε ο Κάρι Γκραντ στα σημειώματά του, τα οποία θα αποτελούσαν τη βάση για μια συλλογή απομνημονευμάτων του κορυφαίου χολιγουντιανού ηθοποιού η οποία δεν εκδόθηκε ποτέ. Είναι ένας απόσπασμα μόνο από τους αφορισμούς, τις σκέψεις, τις επιφοιτήσεις του ανθρώπου που γεννήθηκε το 1904 με το όνομα Άρτσι(μπαλντ) Λιτς στο Μπρίστολ της Αγγλίας (και έζησε αρκετά ζόρικα και τραυματικά χρόνια εκεί πριν αποδράσει και εφεύρει εκ νέου τον εαυτό του ως τον πιο κομψό, υπό κάθε έννοια, σταρ του πλανήτη) που ακούγονται στο «ντοκιμαντέρ» Becoming Cary Grant με τη φωνή του ηθοποιού Τζόναθαν Πράις.

Η ταινία του Μαρκ Κίντελ που έκανε την τηλεοπτική της πρεμιέρα πριν λίγο καιρό, είναι παραγωγή του καναλιού Showtime και αποτελεί περισσότερο ένα ονειρικό οπτικό δοκίμιο – χρησιμοποιώντας μάλιστα ιδανικά μπόλικο υπέροχο υλικό από τις ιδιωτικές ταινίες που τραβούσε ο ίδιος ο Γκραντ με την κάμερά του – παρά ένα συμβατικού τύπου βιογραφικό ντοκιμαντέρ. Και βέβαια, η ιδιαιτερότητά του, πέρα από την αισθητισμό της προσέγγισης (το soundtrack λόγου χάρη το υπογράφει ο Adrian Utley των Portishead) έγκειται στο ότι εστιάζει ακριβώς σε τέτοιου είδους λυτρωτικές επιφοιτήσεις αυτού του αινιγματικού ειδώλου. Επιφοιτήσεις που του άλλαξαν (σαφώς προς το διαυγέστερο και θετικότερο) την αντίληψη και προήλθαν από τη συστηματική χρήση LSD στα πλαίσια πειραματικής ψυχοθεραπείας περί τα τέλη της δεκαετίας του '50, όταν ακόμα αυτό το συνθετικό ψυχεδελικό παρασκεύασμα είχε μόνο μια εικοσαετία ζωής, ήταν εντελώς άγνωστο εκτός των φαρμακευτικών κύκλων, και απολύτως νόμιμο.

Τίποτα και παρά την ιδανική ζωή που φαινομενικά απολάμβανε, δεν μπορούσε να διευθετήσει τα σοβαρά προσωπικά του θέματα και την αίσθηση μιας ελλειμματικής / παρασιτικής ύπαρξης, ειδικά όσον αφορά στους βραχύβιους συνήθως γάμους του.


Δεν ήταν ο πρώτος ακριβώς που στην αναζήτηση μεθόδων αυτογνωσίας, αυτοσυνείδησης και «απαλλαγής από τις παραλυτικές υποκρισίες» (όπως είχε γράψει ο ίδιος), κατέφυγε στο ναρκωτικό που θα υμνούσαν πολλά χρόνια μετά ο Τίμοθι Λίρι, οι Beatles και σύσσωμη σχεδόν η γενιά της αντικουλτούρας, πριν αρχίσει η καταμέτρηση «απωλειών» των χρηστών εκείνων που άφησαν για πάντα το μυαλό τους σε κάποιο κακό τριπ. Ανάμεσα στον κλειστό κύκλο πάντως της «πρώτης γενιάς» χρηστών, ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις καταγραφής τραυματικών και δυσοίωνων εμπειριών. Ακριβώς το αντίστροφο. Ένας από τους πρωτοπόρους χρήστες ήταν ο συγγραφέας Άλντους Χάξλεϊ, ο ενθουσιασμός του οποίου από αυτή την «εμπειρία ζωής» παρέσυρε κι άλλους φιλοπερίεργους εστέτ πάσης φύσεως στο Λος Άντζελες, όπως η Αναΐς Νιν. Ο σκηνοθέτης Σίντνεϊ Λιούμετ επίσης το είχε δοκιμάσει υπό την επίβλεψη ενός πρώην ψυχίατρου του Αμερικανικού Ναυτικού και είχε δηλώσει συγκλονισμένος κατόπιν, ειδικά από τη φορά που βίωσε ξανά τη γέννησή του. Όταν μάλιστα περιέγραψε το «τριπ» στον πατέρα του, διαπίστωσε έκθαμβος ότι η εμπειρία ήταν όχι μόνο βαθιά συμβολική, αλλά και ακριβής με κάθε λεπτομέρεια.

Το μακρύ, παράξενο τριπ του Κάρι Γκραντ Facebook Twitter
Ο Κάρι Γκραντ σε νεαρή ηλικία.

Ο Κάρι Γκραντ είχε δοκιμάσει διάφορους τρόπους - γιόγκα, πνευματισμό, διάφορες συμβατικές και εναλλακτικές ψυχοθεραπείες - στην προσπάθειά του να απαλλαγεί από τους δαίμονες της παιδικής του ηλικίας: η απαιτητική και έντονης (τουλάχιστον) ιδιοσυγκρασίας μητέρα του είχε εξαφανιστεί όταν εκείνος ήταν δέκα και πέρασαν πολλά χρόνια για να μάθει ότι την είχε κλείσει ο πατέρας του σε άσυλο φρενοβλαβών, να την αναζητήσει και να επανασυνδεθεί (όχι χωρίς δυσάρεστες τριβές) μαζί της. Μάταια όμως. Τίποτα και παρά την ιδανική ζωή που φαινομενικά απολάμβανε, δεν μπορούσε να διευθετήσει τα σοβαρά προσωπικά του θέματα και την αίσθηση μιας ελλειμματικής / παρασιτικής ύπαρξης, ειδικά όσον αφορά στους βραχύβιους συνήθως γάμους του. Ώσπου η τρίτη και με διαφορά η πιο «ανθεκτική» από τις τέσσερις συζύγους του (δεκατρία χρόνια κατάφερε πλάι της, διατηρώντας φιλική σχέση και μετά την τυπική λήξη της ένωσής τους, η ουσιαστική λήξη είχε επέλθει προ πολλού), η Μπέτσι Ντρέικ, η οποία είχε ήδη δοκιμάσει «αυτή τη νέα, επαναστατική θεραπεία με LSD», του συνέστησε να δοκιμάσει κι αυτός μια τέτοια συνεδρία.

Η πρώτη δοκιμή έγινε στα μέσα του 1958 (θα ακολουθούσαν καμιά εκατοστή ακόμα) και αποδείχτηκε μια αποκαλυπτική εμπειρία. Ο ίδιος την είχε περιγράψει ως μια συγκλονιστική ανάκληση «σκηνών από τρομακτικά και ευτυχισμένα οράματα υψηλής ευκρίνειας ... ένα μοντάζ έντονης αγάπης και έντονου μίσους, ένα μωσαϊκό από εντυπώσεις του παρελθόντος που τυλίγονταν και ξετυλίγονταν διαρκώς. Έφτασα επιτέλους εκεί που ήθελα. Όχι απόλυτα βέβαια, πάντα ανοίγεις το κέλυφος και υπάρχει ένα άλλο κέλυφος. Στη ζωή δεν υπάρχει τέλος στην προσπάθεια να γίνεις καλά». Περιέργως πάντως – ειδικά αν σκεφτεί κανείς τις ψυχοσεξουαλικής υφής ανασφάλειες που φαίνεται να τον ταλάνιζαν – απουσιάζει από το ντοκιμαντέρ ακόμα και η παραμικρή νύξη στην περίοδο της συγκατοίκησης, και ενδεχομένως ερωτικής σχέσης του Κάρι Γκραντ με τον συνάδελφό του Ράντολφ Σκοτ. Η μόνη υπόνοια που επιτρέπει η ταινία του Κίντελ σχετικά με στοιχεία αμφισεξουαλικής ταυτότητας, είναι η αναφορά του κορυφαίου σύγχρονου ιστορικού του σινεμά, Ντέιβιντ Τόμσον στην «αναπόφευκτη αλλά μέχρι σήμερα αναπόδεικτη και αβέβαια αίσθηση που είχε ο ίδιος για τη φύση της σεξουαλικότητάς του, από τη στιγμή ειδικά που μιλάμε για έναν σταρ που ξεκάθαρα γοήτευε εξίσου τις γυναίκες και τους άντρες».

Το μακρύ, παράξενο τριπ του Κάρι Γκραντ Facebook Twitter
O Κάρι Γκραντ με τον Ράντολφ Σκοτ το 1932.


Στο (μακροσκελές) λήμμα για τον Κάρι Γκραντ στη μνημειώδη ανθολογία «New Biographical Dictionary of Film», ο Τόμσον δηλώνει απερίφραστα ότι πρόκειται για τον καλύτερο και πιο σημαντικό ηθοποιό στην ιστορία του κινηματογράφου». Πάνω από χίλιες πεντακόσιες λέξεις αργότερα, καταλήγει: «Ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, μίζερος και απελπιστικός ως άντρας, σύζυγος και πατέρας ακόμα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε κανείς άντρας να είναι ο «Κάρι Γκραντ»; Από την άλλη πλευρά, πώς θα μπορούσε κανείς άντρας όμως να μην σκεφτεί έστω να επιχειρήσει να γίνει;». Κι ο ίδιος άλλωστε είχε πει κάποτε (μετά το LSD): «Όλοι θέλουν να γίνουν Κάρι Γκραντ, ακόμα κι εγώ». 

2

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Λούκα Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ανταπόκριση από τη Βενετία / After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ο Λούκα Γκουαντανίνο νοσταλγεί τη χαμένη τέχνη του διαλόγου, αλλά το After the Hunt χάνει το δίκιο του στην ακαδημαϊκή φλυαρία και τις σεναριακές αστοχίες.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Οθόνες / Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Από το «Awful Truth» του Λίο ΜακΚάρεϊ στο «Gone Girl» του Ντέιβιντ Φίντσερ κι από τις μπεργκμανικές «Σκηνές από έναν γάμο» στο «Revolutionary Road» του Σαμ Μέντες, ανατρέχουμε σε δέκα ταινίες για όσους ενώθηκαν ενώπιον Θεού κι ανθρώπων «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».   
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ