ΠΑΡΟΤΙ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ παραμένει σχεδόν πάντα ξύπνιο και πολύβουο και τακτικά φορτισμένο από τον ήχο κάποιας σειρήνας περιπολικού ή ασθενοφόρου, τα περισσότερα κυριακάτικα βράδια διακρίνονται κι εδώ από το ηχόχρωμα ενός υποτονικού βόμβου και ενός συλλογικού αναστεναγμού που ξεβράζει η πόλη ενόψει μιας ακόμα εβδομάδας μόχθου και ρουτίνας.
Χθες το βράδυ όμως η περιοχή ήταν γεμάτη από κόσμο. Ένα μέρος από το ενθουσιώδες πλήθος που είχε μόλις ξεχυθεί από το σταθερά γεμάτο, τον τελευταίο καιρό, γήπεδο του Παναθηναϊκού μετά τον νικηφόρο αγώνα εναντίον του Άρη, καθώς ανηφόριζε την Πανόρμου συναντούσε στην πλατεία Αγίου Δημητρίου ένα άλλο πλήθος που επίσης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «οπαδικό» με τον τρόπο του, χωρίς αυτός ο χαρακτηρισμός να αποτελεί κάποιο είδος μομφής ή σαρκασμού.
Από την περασμένη Τρίτη που κατέφτασε για περιορισμένες εμφανίσεις (μέχρι και την 28η Οκτωβρίου) η εικόνα της Παναγίας Σουμελά Βερμίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων, οι ουρές είναι ατελείωτες μέχρι αργά το βράδυ, κάθε βράδυ.
Ο κόσμος είναι όλων των αποχρώσεων και των ηλικιών αλλά κυρίως νεότεροι (λογικό αν αναλογιστεί κανείς την ορθοστασία που απαιτείται). Κάποιοι είναι μαζί με συντρόφους, γονείς, παιδιά, κάποιοι έχουν έρθει μόνοι και μόνες για να προσκυνήσουν, όλοι στέκονται και περιμένουν υπομονετικά στην ουρά την σειρά τους να μπουν στην εκκλησία.
Πριν ακόμα έρθει η σειρά τους να προσκυνήσουν, κάποιες και κάποιοι έχουν βγάλει ήδη το κινητό για να απαθανατίσουν και να επιδείξουν ίσως αργότερα τη στιγμή, για να κρατήσουν για πάντα την εικόνα σε περίοπτη θέση στο ψηφιακό αρχείο τους.
Από τις ανοιχτές πλαϊνές πόρτες του ναού μπορεί κανείς να δει την κατάληξη αυτής της δυσκίνητης και φαινομενικά χωρίς τέλος πομπής που ανανεώνεται διαρκώς μέρα-νύχτα τις τελευταίες μέρες.
Το δέος και η επιβράβευση αυτής της τελετουργικής προσμονής είναι φανερό στα πρόσωπα των πιστών που έχουν πλησιάσει πλέον στην αρχή της ουράς και σε λίγο θα μπορέσουν να ασπαστούν την ιερή (και εξ ορισμού θαυματουργή) εικόνα. Πριν ακόμα έρθει η σειρά τους να προσκυνήσουν, κάποιες και κάποιοι έχουν βγάλει ήδη το κινητό για να απαθανατίσουν και να επιδείξουν ίσως αργότερα τη στιγμή (αναρωτήθηκα αν έβγαζαν και καμιά σέλφι, κατά λάθος ή επίτηδες), για να κρατήσουν για πάντα την εικόνα σε περίοπτη θέση στο ψηφιακό αρχείο τους.
Κατανοητό, πλην όμως κάπως ανάρμοστο. Οι ιερείς που τελούσαν την ίδια ώρα τη λειτουργία πάντως δεν φαίνονταν να έχουν πρόβλημα με τις συνεχείς φλασιές.
Την ίδια μέρα (χθες), σε συνέντευξή του στην Καθημερινή, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δήλωνε ότι έχει δώσει προθεσμία να φύγουν από τον ιερό ναό των Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού οι μοναχοί της διαβόητης εταιρείας «θαυμάτων» που λειτουργεί εκεί συγκεντρώνοντας πλήθος πιστών, αναξιοπαθούντων και μη.
Συγχρόνως, μπορούσε να πληροφορηθεί κανείς στα μέσα ότι από τις πρωινές ώρες της Κυριακής επικρατούσε κοσμοσυρροή στο Μαυροδένδρι Κοζάνης εξαιτίας των πιστών που είχαν συγκεντρωθεί στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης για να προσκυνήσουν την παντόφλα του Αγίου Σπυρίδωνα που έχει μεταφερθεί εκεί (πάντα για περιορισμένες εμφανίσεις) από την Κέρκυρα.
Προσκαλούν τη χλεύη οι πιο γραφικές εκδοχές του δικτύου «προσκυνηματικών» τουρνέ, όλοι όμως έχουμε ή είχαμε κάποτε ανάγκη από είδωλα, ινδάλματα, σύμβολα και τοτέμ κάθε είδους, και κάθε προσκύνημα –θρησκευτικού ή άλλου είδους– αποτελεί μια ανθρώπινη και σεβαστή τελετουργία μεταφυσικού τύπου, κάτι που έμοιαζαν να μοιράζονται για μια στιγμή στον χρόνο οι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας (κάθε ομάδα είναι «θρησκεία» για τους οπαδούς της) με τους πιστούς που περίμεναν ώρες για να προσκυνήσουν μια διάσημη εκκλησιαστική εικόνα.
