ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ προκάλεσε η απόφαση του γηραιότερου εν ζωή Προέδρου στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών (και για πολλούς, του μακράν συμπαθέστερου στην πρόσφατη ιστορία) «να περάσει τον χρόνο που του απομένει στο σπίτι του με την οικογένειά του», αποδεχόμενος μόνο «ανακουφιστική φροντίδα», αντί για επιπλέον ιατρικές θεραπείες.
Είναι συνεπώς πολύ πιθανό ότι ο 98χρονος «φιστικάς» (όπως τον μάθαμε παιδιά από τα ελληνικά χρονογραφήματα στην εποχή της θητείας του) δεν θα φτάσει τελικά μέχρι το μαγικό τριψήφιο νούμερο, το ιερό δισκοπότηρο της λεγόμενης, παλιότερα, τρίτης ηλικίας.
«Για να έχεις καλά γεράματα, πρέπει να κρατάς μέσα σου τις περιέργειες της παιδικής ηλικίας, τα όνειρα της εφηβείας, τις ευθύνες του ενήλικα, και γερνώντας να προσπαθείς να μαθαίνεις από την εμπειρία του παρελθόντος».
Είχε φροντίσει πάντως ο ίδιος πέρσι, στο πλαίσιο της υποστήριξης μιας περιβαλλοντικής καμπάνιας, να κάνει έναν συνοπτικό και σεμνό απολογισμό της μακράς διαδρομής του σ’ ετούτο τον κόσμο:
«Το όνομά μου είναι Τζίμι Κάρτερ. Στη ζωή μου υπήρξα αγρότης, αξιωματικός του Ναυτικού, δάσκαλος, άνθρωπος της υπαίθρου, ακτιβιστής της δημοκρατίας, χτίστης, κυβερνήτης της Τζόρτζια και αποδέκτης του Νόμπελ Ειρήνης. Και από το 1977 ως το 1981 είχα το προνόμιο να υπηρετήσω ως ο 39ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών».
Στο προπέρσινο ντοκιμαντέρ «Jimmy Carter: Rock & Roll President», ο Μπομπ Ντίλαν ήταν πιο γενναιόδωρος και, όπως θα ήταν αναμενόμενο, πιο γλαφυρός στην αποτίμηση της προσωπικότητας ενός πολιτικού που η προσφορά του έγινε πολύ πιο σημαντική μετά τη βαριά ήττα του από τον Ρέιγκαν και τη βαθμιαία απομάκρυνσή του από την κεντρική πολιτική σκηνή:
«Είναι ένα πνεύμα οικείο σε μένα, με τον πιο σπάνιο τρόπο. Είναι το είδος του ανθρώπου που δεν συναντάς κάθε μέρα και είσαι πολύ τυχερός αν σου συμβεί κάτι τέτοιο. Είναι αδύνατον να ορίσω τον Τζίμι. Είναι πυρηνικός επιστήμονας, είναι και ξυλουργός. Είναι επίσης ποιητής, είναι και αγρότης. Κι αν μου έλεγες ότι είναι και οδηγός αγώνων, δεν θα μου προκαλούσε καμιά έκπληξη».
Πρόπερσι επίσης είχε κυκλοφορήσει και ένα βιβλιαράκι με τον απολογισμό ενός αιώνα ζωής από τον Γάλλο (με ρίζες στην εβραϊκή Θεσσαλονίκη) φιλόσοφο, συγγραφέα, κοινωνιολόγο, ουμανιστή κ.λπ., Εντγκάρ Μορέν, ο οποίος είχε μόλις κλείσει τα εκατό (και συνεχίζει).
«Η ζωή είναι πλοήγηση σε έναν ωκεανό αβεβαιοτήτων και αναζωογόνηση σε νησιά βεβαιοτήτων» γράφει στο επιμύθιο του βιβλίου (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις του Εικοστού Αιώνα, σε μετάφραση Γιώργου Καράμπελα). «Για να έχεις καλά γεράματα, πρέπει να κρατάς μέσα σου τις περιέργειες της παιδικής ηλικίας, τα όνειρα της εφηβείας, τις ευθύνες του ενήλικα, και γερνώντας να προσπαθείς να μαθαίνεις από την εμπειρία του παρελθόντος».
Μοιάζει προφανές ίσως, αλλά δεν είναι.
