ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΧΕ αγνοήσει κανείς το φετινό Μουντιάλ μέχρι και το απροσδόκητα συναρπαστικό του φινάλε, ήταν δύσκολο να μη νιώσει τις συγκινήσεις και τις αναταράξεις του τελικού έστω και τηλεπαθητικά.
Μέχρι και το 80ό λεπτό του αγώνα ήταν ένας από τους πιο μονόπαντους και μονότονους τελικούς στην ιστορία του θεσμού (που ήδη είχε αρκετούς τέτοιους), από εκείνο το χρονικό σημείο και πέρα όμως, εξελίχθηκε στον πιο συναρπαστικό που έγινε ποτέ (ή που μπορεί να θυμηθεί κανείς).
Μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να σε πάει από την κόλαση στον παράδεισο και πάλι πίσω με τόσο αλλοπρόσαλλο τρόπο, αψηφώντας κάθε λογική πρόβλεψη. Γνωστά πράγματα.
Την ίδια ώρα, στις σουίτες του σταδίου μπορούσε κανείς να διακρίνει, πίσω από τα προστατευτικά τζάμια, προσωπικότητες όπως ο Έλον Μασκ και ο «στασιαστής» γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ. Το δυσοίωνο πάνελ συμπλήρωναν στις επίσημες θέσεις ο Ερντογάν και ο Ούγγρος ομόλογός του Όρμπαν, ο μοναδικός Ευρωπαίος ηγέτης που παρευρέθηκε στον τελικό, εκτός φυσικά από τον Εμανουέλ Μακρόν
Τι να πει κι ο Κιλιάν Εμπαπέ, που έβαλε τρία γκολ (κι ένα τέταρτο στη διαδικασία των πέναλτι) σ’ έναν τελικό, κι όμως έφυγε ηττημένος και κατηφής. Έκανε πολλά για να υπονομεύσει το κυρίαρχο αφήγημα που ζητούσε την ενθρόνιση του Λιονέλ Μέσι, ήταν όμως νομοτελειακά κατοχυρωμένο ότι θα συνέβαινε.
Τουλάχιστον, πολλοί και πολλές που είχαν μποϊκοτάρει μέχρι τώρα τη διοργάνωση ήραν κατ’ εξαίρεση το εμπάργκο για να παρακολουθήσουν ως πατροπαράδοτη τελετουργία τον μεγάλο τελικό, και η αδυναμία αυτή που επέδειξαν να κρατήσουν χαρακτήρα ως το τέλος εν τέλει τους δικαίωσε.
Δικαιώθηκαν επίσης εκείνοι που πιστεύουν ότι ο Μέσι είναι ο αληθινός θεός, ο αδιαμφισβήτητος πλέον GOAT (Σπουδαιότερος Όλων Των Εποχών), και είναι πλέον πολύ δύσκολο και πολύ μάταιο να αντιδικήσει κανείς – όχι ότι ήταν ποτέ εύκολο.
Η εικόνα του πάντως με το παραδοσιακό αραβικό bisht (που στα δικά μας διεφθαρμένα μάτια έμοιαζε με μαύρο νεγκλιζέ), που του φόρεσαν πάνω από τη φανέλα της χώρας του κατά την απονομή, είναι κάτι που δεν θα μπορέσουμε να ξε-δούμε ποτέ. Ο ίδιος θα το ξεπεράσει, φαντάζομαι, τόσους φερετζέδες έχει φορέσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ως επίσημος πρεσβευτής τουρισμού της Σαουδικής Αραβίας.
Ακόμα πιο γκροτέσκο –αλλά ενδεχομένως ταιριαστό για το Μουντιάλ της ενοχής και της παραδοξότητας που παρακολουθούσαμε με φόντο το χριστουγεννιάτικο δέντρο– ήταν το στιγμιότυπο με την αγρίως πανηγυρική χειρονομία του τερματοφύλακα της Αργεντινής, Εμιλιάνο Μαρτίνεζ, ο οποίος φάνηκε να κρατά ως επιβλητικό φαλλό το Χρυσό Γάντι που μόλις είχε κερδίσει, ενώ ο διάδοχος του θρόνου πλάι του τον κοιτούσε με ένα μίγμα θυμηδίας και περιέργειας.
Την ίδια ώρα, στις σουίτες του σταδίου μπορούσε κανείς να διακρίνει, πίσω από τα προστατευτικά τζάμια, προσωπικότητες όπως ο Έλον Μασκ και ο «στασιαστής» γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ.
Το δυσοίωνο πάνελ συμπλήρωναν στις επίσημες θέσεις ο Ερντογάν και ο Ούγγρος ομόλογός του Όρμπαν, ο μοναδικός Ευρωπαίος ηγέτης που παρευρέθηκε στον τελικό, εκτός φυσικά από τον Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος μετά τη λήξη του δραματικού τελικού «εισέβαλε» στον αγωνιστικό χώρο για να παρηγορήσει τον Εμπαπέ και τους συμπαίκτες του.
Θα τολμούσε πάντως να πει κανείς συμπερασματικά πως, σε ό,τι να έχει να κάνει με τη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα, δεν νίκησε τόσο η Αργεντινή (ούτε και το ποδόσφαιρο βέβαια, παρά τη συγκλονιστική εξέλιξη του τελικού), αλλά το ίδιο το Κατάρ και το καθεστώς του.
