ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ από τον τέταρτο (και όπως πάντα, αυτοτελή) κύκλο αυτής της εξαιρετικής σειράς ανθολογίας που νομίζαμε ότι δεν θα βλέπαμε ξανά μετά τη συντροφιά που μας κράτησε στο lockdown το μακρινό 2020.
Κι όμως, το Fargo επέστρεψε και μάλιστα πιο συμπυκνωμένο και… πιο Fargo από ποτέ. Είναι σα να βγάζει μετά από καιρό νέο άλμπουμ το αγαπημένο σου συγκρότημα και ο ήχος του να είναι απολύτως αναγνωρίσιμος και οικείος, παρά το γεγονός ότι με κάθε νέα κυκλοφορία τα μέλη της μπάντας είναι διαφορετικά.
Tο Fargo παραμένει μια σπουδή για την απληστία και μια διατριβή για τον θρίαμβο του κακού επί της γης – μια συναρπαστική παραβολή υψηλής ψυχαγωγίας χωρίς ίχνος διδακτισμού.
Τα πρόσωπα και η πλοκή αλλάζουν, αλλά τα βασικά συστατικά παραμένουν λίγο-πολύ ίδια, συνθέτοντας κάθε φορά διαφορετικές παραλλαγές στα μοτίβα της ομώνυμης ταινίας των αδελφών Κοέν από το 1996: επαρχιακή βαρυχειμωνιά, τοπικές προφορές, εκκεντρικοί / αινιγματικοί χαρακτήρες, μαύρο χιούμορ, λαογραφικός τρόμος, αλληγορική διάθεση, σαρκασμός, μπόλικη βία –συχνά γελοιογραφική–, ιδιοφυείς θυμοσοφίες, κάτι από την ατμόσφαιρα των νουάρ και την γεωμετρία των γουέστερν, κάτι από Ντίκενς, και πολλά από ολόκληρο το φάσμα των ταινιών των Κοέν, οι οποίοι παραμένουν ως executive παραγωγοί και σ’ αυτόν τον πέμπτο κύκλο, χωρίς να παρεμβαίνουν διόλου στο έργο του δημιουργού της σειράς Νόα Χόλεϊ.
Και βέβαια, ένα εξαιρετικό καστ κάθε φορά. Εν προκειμένω, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μπορεί κυριολεκτικά να απολαύσει κανείς τη φοβερή Τζούνο Τεμπλ στο ρόλο της νεαρής νοικοκυράς με το σκοτεινό παρελθόν, τη σπουδαία Τζένιφερ Τζέισον Λι στο ρόλο της κακιάς πεθεράς και ξινής πλουτοκράτισσας και τον Τζον Χαμ, πολλά χρόνια μετά το Mad Men, στον ρόλο του αγρίως συντηρητικού σερίφη με τις σκοτεινές ιδέες και το piercing στις ρώγες του.
Κάθε κύκλος τοποθετείται σε διαφορετική χρονολογία και στην τρέχουσα σεζόν (έχουν προβληθεί έξι από τα δέκα επεισόδια) βρισκόμαστε στο 2019 – η πλησιέστερη στο σήμερα ημερομηνία από κάθε άλλο κύκλο, γεγονός που εξηγεί τα στοιχεία τοξικής αρρενωπότητας, μισογυνισμού, θρησκευτικού (χριστιανικού) φονταμενταλισμού και ακροδεξιάς παράνοιας που διαπερνούν την πλοκή, μαζί με κάτι πιο αρχέγονο και μεσαιωνικό που κρύβει ο πιο μυστηριώδης χαρακτήρας της υπόθεσης, ο οποίος λέει κάποια στιγμή: «Τώρα, όπου κι αν κοιτάξεις, βλέπεις παντού βασιλιάδες. Ό,τι θέλουν το ονομάζουν δικό τους και αν δεν μπορούν να το έχουν διαμαρτύρονται ότι τους κλέβουν την ελευθερία τους».
Τα λόγια όμως είναι λιγότερα από κάθε άλλη φορά και η δράση (πυροτεχνική και άριστα χορογραφημένη) περισσότερη. Πάνω απ’ όλα, το Fargo παραμένει μια σπουδή για την απληστία και μια διατριβή για τον θρίαμβο του κακού επί της γης – μια συναρπαστική παραβολή υψηλής ψυχαγωγίας χωρίς ίχνος διδακτισμού.
Fargo Season 5 trailer
