«Fargo»: Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι Κοέν γελούν

«Fargo»: Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι Κοέν γελούν Facebook Twitter
H Φράνσις ΜακΝτόρμαντ σε μια μεταμόρφωση που της χάρισε το πρώτο της Όσκαρ- δείχνει να αντιλαμβάνεται τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος.
0

Για τη βασική προβληματική που διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος της κοενικής φιλμογραφίας, τα έχουμε γράψει ήδη με αφορμή τις επανεκδόσεις του «Μεγάλου Λεμπόφσκι» και του «Μόνο Αίμα».  Εν συντομία είναι η εξής: μοναδικές σταθερές στο σύμπαν μας είναι η τυχαιότητα, ο θάνατος και ανθρώπινη απληστία. Αν εποίησε κάτι εν σοφία τον κόσμο μας, δεν ήταν ο (χριστιανικός) Θεός, αλλά το Χάος, ως μια απροσδιόριστη, ασχημάτιστη (μεταφυσική;) οντότητα που ενεργεί και ορίζει όσα είναι να συμβούν με τους δικούς της (μη) κανόνες, του οποίους ποτέ δεν θα μάθουμε.

Μόνο που οι άνθρωποι, από αναίσχυντη αλαζονεία, από άσπιλη κι αμόλυντη βλακεία, από αγνή αφέλεια ή κι από τα τρία ταυτόχρονα, πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάμε κόντρα στο Χάος και να το τιθασεύσουμε, ότι μπορούμε να αποκτήσουμε τον έλεγχο της κατάστασης.

Σε συνέπεια των παραπάνω, όταν οι χαρακτήρες του κοενικού σινεμά κάνουν σχέδια, οι Κοέν γελούν. Στο «Fargo» έχουμε ένα σεναριο-σταυροβελονιά, όπως θα το αποκαλούσαμε με όρους παλαιοκριτικής, όπου σχεδόν σε κάθε σκηνή ένα σχέδιο πάει στραβά, οδηγώντας συνήθως σε βίαιη ή ακόμα και φονική κατάληξη.

Στο «Fargo» έχουμε ένα σεναριο-σταυροβελονιά, όπως θα το αποκαλούσαμε με όρους παλαιοκριτικής, όπου σχεδόν σε κάθε σκηνή ένα σχέδιο πάει στραβά, οδηγώντας συνήθως σε βίαιη ή ακόμα και φονική κατάληξη.

Μόνο η έγκυος αστυνομικός - η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ σε μια μεταμόρφωση που της χάρισε το πρώτο της Όσκαρ- δείχνει να αντιλαμβάνεται τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος, να ξέρει κάτι που όλοι οι υπόλοιποι αγνοούν και γι’ αυτό έχει μια πιο ήρεμη προσέγγιση, κινούμενη, ενδεχομένως, για κάποιους από εμάς στα όρια της αφέλειας. Κατά κάποιον τρόπο είναι ένας χαρακτήρας που προοικονομεί την έλευση του Dude, ίσως της υπέρτατης χαρακτηρολογικής ενσάρκωσης της σοφίας και της ορθής στάσης απέναντι στα πράγματα -  πάντα εντός του πλαισίου της κοενικής κοσμοθεωρίας.

CHECK «Fargo»: Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι Κοέν γελούν Facebook Twitter
Ο τακτικός διευθυντής φωτογραφίας τους από το «Μπάρτον Φινκ» και έπειτα, ο Ρότζερ Ντίκινς, μεριμνά ώστε να μην μπορείς να δεις πού σταματά το χιόνι.

Ο τακτικός διευθυντής φωτογραφίας τους από το «Μπάρτον Φινκ» και έπειτα, ο Ρότζερ Ντίκινς, μεριμνά ώστε να μην μπορείς να δεις πού σταματά το χιόνι – αν πχ. στο πρόσφατο «Women Talking» της Σάρα Πόλεϊ, ο ήλιος και τα χρώματα του ορίζοντα υποσχόνταν έναν καλύτερο κόσμο, εδώ δεν υπάρχει φως στο τούνελ, καμία αχτίδα φωτός, έχουμε βουτήξει στην καρδιά της κοενικής αβύσσου.

Κι αν το σενάριο, με την παραδειγματική τιμωρία των άπληστων ηρώων και το επεξηγηματικό λογύδριο της ΜακΝτόρμαντ στον Πίτερ Στορμάρε, φαίνεται, σε ένα πρώτο επίπεδο, να παραπέμπει σε μια ηθική ιστορία, είναι ακριβώς αυτή η απελπισία της εικονογραφίας, που αίρει τον καταλογισμό της ηθικολογίας κι αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο μαύρο κάτω από το χρώμα του λευκού που κυριαρχεί στο φιλμ – να μια ακόμα ειρωνική πινελιά. «Δεν σε καταλαβαίνω, είναι μια πανέμορφη μέρα», λέει η αστυνομικός στον εγκληματία, μα εμείς τίποτα πανέμορφο δεν βλέπουμε ούτε στη μέρα, ούτε, πολύ περισσότερο, σε όσα συνέβησαν κατά τη διάρκειά της.

Στην πραγματικότητα, ούτε καν κάτι ουσιωδώς θερμό την περιμένει με την επιστροφή της στη συζυγική εστία, παρά μόνο ένας σύζυγος που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα κατορθώματά του στο ψάρεμα. Άλλωστε, αν είχαν αλλιώς τα πράγματα, δεν θα είχε κανονίσει να συναντήσει τον πρώην συμμαθητή της νωρίτερα στο έργο, στη μοναδική φορά που κάνει κι αυτή ένα σχέδιο, το οποίο, φυσικά, δεν εξελίσσεται όπως υποθέτουμε ότι το είχε φανταστεί. Απλώς η ίδια επιλέγει να εντοπίσει ομορφιά  στη μέρα (και στη ζωή της) κι αυτό είναι το μοναδικό ξεροκόμματο αισιοδοξίας  που μπορούν να πετάξουν οι Κοέν στο πιάτο σου.

«Fargo»: Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι Κοέν γελούν Facebook Twitter
Έχει χιούμορ και μπόλικο σαρκασμό το «Fargo», αλλά δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή, πιο σωστά, εάν έχεις το κουράγιο και τη θέληση να το κάνεις.

Έχει χιούμορ και μπόλικο σαρκασμό το «Fargo», αλλά δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή, πιο σωστά, εάν έχεις το κουράγιο και τη θέληση να το κάνεις. Αν υπάρχει μια ένσταση που έχουμε να κάνουμε ως προς την αποθεωτική κριτική αποτίμηση της ταινίας στην εποχή της, είναι ότι ο καθολικός ενθουσιασμός εύλογα δεν θα μπορούσε να έχει λάβει υπόψη του την τελειοποίηση της κοενικής «συνταγής», τα αριστουργήματα που γέννησε η (ακόμα) πιο «μαύρη» περίοδός τους – αναφερόμαστε, με σειρά προτεραιότητας, στα «No Country for Old Men», «A Serious Man» και «Inside Llewyn Davis». Μάλλον η κριτική παραγνώρισε και το γεγονός ότι στο «Πέρασμα του Μίλερ» όλο αυτό ήταν κρυμμένο πίσω από την εξυπηρέτηση του είδους και της (συναρπαστικής) δραματουργίας κι απλώς έπρεπε να σκαλίσεις λίγο παραπάνω για να το εντοπίσεις.

Κι αυτό ίσως να κάνει εκείνη τη δημιουργία ανώτερη, έστω κι αν το «Fargo» υπήρξε πιο επιδραστικό, παγίωσε τη θέση του διδύμου ανάμεσα στους κορυφαίους του αμερικανικού κινηματογράφου και γέννησε μια επιτυχημένη, ομώνυμη σειρά, συγγενέστερη με το κωμικό κοενικό ιδίωμα, παρά με το μακάβριο γαϊτανάκι της ταινίας. Ακόμα κι έτσι, το «Fargo» παραμένει μια από τις ταινίες των ’90s που πρέπει οπωσδήποτε να έχετε δει, έστω και μία φορά στη ζωή σας.

Fargo (1996) | Official Trailer | MGM Studios

Η ταινία «Fargo» προβάλλεται σε επανέκδοση από την Πέμπτη 17 Αυγούστου.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ