ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ η όποια πνευματιστική διάσταση στον αποξηραμένο πολτό της πολιτικής ζωής. Θα πρέπει συνεπώς να είμαστε ευγνώμονες στον Ευκλείδη Τσακαλώτο, ο οποίος εισήγαγε στη δημόσια συζήτηση και ανέβασε στα πρωτοσέλιδα των μέσων την έννοια του «ντάρμα» η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο των θρησκευτικών και φιλοσοφικών αντιλήψεων και αναζητήσεων που προέρχονται από την «εξωτική» Ινδία.
Το ντάρμα (το καθήκον) λοιπόν, από τα σανσκριτικά, ή ο ντάρμα (ο φυσικός νόμος) ή και η ντάρμα ακόμα (η οδός της ανώτερης αλήθειας) – σημασία δεν έχει το άρθρο αλλά το νόημα της λέξης και πώς το αντιλαμβάνεται κανείς.
Σε κάθε περίπτωση, όπως έγραφε στους «Αλήτες του Ντάρμα» ο Τζακ Κέρουακ, «με δάκρυα θα τελειώσουν όλα, έτσι κι αλλιώς».
Κατά σατανική οπωσδήποτε σύμπτωση (ίσως έχουμε περάσει ήδη από τον πνευματισμό στον αποκρυφισμό), πολύ πρόσφατα πέτυχα στο πολυδύναμο και πολυσυλλεκτικό δοκίμιο του Νικήτα Σινιόσογλου «Ο καρπός της ασθενείας μου» (εκδ. Κίχλη) τον εξής ορισμό του ντάρμα αλλά και του αντώνυμου του, του «αντάρμα» – ορισμός που μοιάζει να ταιριάζει στην αλλοπρόσαλλη κορύφωση της περιπέτειας του ΣΥΡΙΖΑ ή αυτού που μέχρι εσχάτως αποκαλείτο ΣΥΡΙΖΑ:
«Ντάρμα είναι το καθήκον και ο νόμος, πάνω απ’ όλα ο τρόπος που να υπάρχει ένας άνθρωπος μες στον κόσμο, ή μια οικογένεια, ή μια κάστα, ή ένας λαός ολόκληρος… Να γίνω αυτός που είμαι, σημαίνει πως οφείλω ν’ ανακαλύψω και να τηρώ τον δικό μου ενδιάθετο σκοπό, αυτόν που δίνει νόημα στη σχέση μου με τα πρόσωπα και πράγματα… Αντάρμα πάλι είναι η αποδομή του ντάρμα, η υστέρησή του. Ο ντάρμα δεν χάνεται διαμιάς, μόνον χάνεται προοδευτικά ενόσω δυναμώνει ο αντάρμα.
Μορφές του αντάρμα είναι ο αποπροσανατολισμός και η διολίσθηση προσώπων, οικογενειών, λαών σε συνθήκες ακαθοριστίας και συμφυρμού. Ο αντάρμα είναι ένας χρόνος κι ένας χώρος όπου ασθενεί ο εαυτός και αποσαθρώνεται το κέντρο. Για παράδειγμα, στην Μπαγκάβατ Γκίτα διαβάζουμε πως "με την καταστροφή μιας οικογένειας, ο πανάρχαιος ντάρμα χάνεται, κι όταν ο ντάρμα χαθεί, ολάκερη η οικογένεια κυριεύεται από την ανομία". Η στέρηση του ντάρμα είναι η ανάδυση του αργού χάους».
Δήλωσε λοιπόν ο κ. Τσακαλώτος, κοινοποιώντας την απόφασή του να αποχωρήσει από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ: «Όπως διαβάζουμε στο Μπαγκάβατ Γκίτα («Το Θείο Τραγούδι», ένα από τα σημαντικότερα ιερά κείμενα του ινδουισμού), είναι καλύτερο να υπηρετεί κάνεις το δικό dharma, έστω κι ατελώς, παρά το καθήκον κάποιου άλλου, έστω και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».
Θα πρέπει ίσως να ευγνωμονούμε και τον κ. Κασσελάκη επίσης που με τις «ανίερες» τακτικές του προκάλεσε την επίκληση του ντάρμα από τον κ. Τσακαλώτο. Δεν του απάντησε όμως ο ίδιος, αλλά ο «αντάρμα», θα λέγαμε, της περίστασης, ο κ. Πολάκης, ο οποίος στη σχετική ανάρτησή του καταλήγει απειλητικά: «Τώρα θα βγουν πολλά στην επιφάνεια (και δεν θα βοηθήσει ο ινδουισμός… )».
Μπορεί και να βοηθήσει. Σε κάθε περίπτωση, όπως έγραφε στους «Αλήτες του Ντάρμα» ο Τζακ Κέρουακ, «με δάκρυα θα τελειώσουν όλα, έτσι κι αλλιώς».
