Ο Αλέξης Τσίπρας, το βράδυ της Τετάρτης (3/12), παρουσίασε το βιβλίο του με τίτλο «Ιθάκη».
Η εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στο θέατρο «Παλλάς», συγκέντρωσε- πέρα από τους φίλους και υποστηρικτές- και σημαντικό αριθμό νυν και πρώην «συντρόφων» από τις γραμμές του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης αριστερής παράταξης. Μάλιστα, υπήρχε και ένα κενό κάθισμα με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στη μνήμη του εκλιπόντος Αλέκου Φλαμπουράρη.
Η δύναμη της παρουσίας αυτής, με πρόσωπα που συμμετείχαν στην κυβερνητική πορεία της περιόδου 2015-2019, μετέτρεψε την παρουσίαση σε κάτι παραπάνω από απλή «παρουσίαση βιβλίου».
Η κριτική Τσίπρα στην Κεντροαριστερά
Άλλωστε, ο πρώην πρωθυπουργός άσκησε έμμεση αλλά σαφή κριτική στα υπάρχοντα κόμματα της Κεντροαριστεράς, δηλώνοντας ότι «δεν αποτελούν μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος». Η φράση του «κάποιοι θέλουν να είναι πρώτοι στο χωριό» ερμηνεύθηκε ως ευθεία βολή προς το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Παράλληλα, όσοι από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς βρίσκονταν στην αίθουσα- μεταξύ των οποίων οι Σωκράτης Φάμελλος και Αλέξης Χαρίτσης- παρακολούθησαν από τον εξώστη, επιλογή που αποδόθηκε στην πρόθεση του επιτελείου Τσίπρα να δείξει παρουσία αλλά και απόσταση.
Η εκδήλωση σημαδεύτηκε από έντονη αμηχανία σε πολλά πρόσωπα ενώ μεταξύ άλλων δεν υπήρχαν προσκλήσεις, με αποτέλεσμα να μην είναι σαφές ποιοι ήταν επιθυμητοί και ποιοι όχι στο νέο εγχείρημα.
Η ατμόσφαιρα γύρω από την εκδήλωση φάνηκε ως προσπάθεια για ένα νέο ξεκίνημα, με στόχο την επανατοποθέτηση του Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο. Συνολικά, η παρουσία των «πρώην συντρόφων» στον «εξώστη» της παράστασης δεν ήταν απλή ευκαιριακή.
Στον εξώστη, οι συγκεντρωμένοι πρώην στενοί συνεργάτες και «σύντροφοι» των «μεγάλων ημερών» του ΣΥΡΙΖΑ, σχημάτιζαν μια εικόνα που άλλοι εξέλαβαν ως νοσταλγική επανένωση, κι άλλοι ως αμήχανη επανάληψη ρόλων που σήμερα δύσκολα πείθουν.
Η επιλογή αυτή, από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα, θύμιζε περισσότερο πως είναι παρατηρητές παρά ενεργοί συμμετέχοντες.
Ο συμβολισμός του εξώστη
Ο εξώστης, που συχνά λειτουργεί ως «ασφαλής απόσταση» από την κεντρική σκηνή, λειτούργησε συμβολικά: άνθρωποι που κάποτε καθόριζαν αποφάσεις, τώρα παρακολουθούσαν από ψηλά, χωρίς να μπορούν να πάρουν θέση.
Για ορισμένους, η επιστροφή τους σε μια τέτοια στιγμή προκάλεσε ειρωνικά χαμόγελα: άτομα που άλλοτε υπερασπίζονταν με πάθος κυβερνητικά σχέδια και θέσεις, έπειτα αποστασιοποιήθηκαν και επανεμφανίστηκαν σαν «φαντάσματα» μιας εποχής που έχει πια κλείσει.
Αν και η κίνηση αυτή ίσως στόχευε στη συγκρότηση μιας εικόνας ενότητας, τελικά λειτούργησε ως υπενθύμιση των ρωγμών.
Οι ηχηρές απουσίες έκαναν περισσότερο θόρυβο από τις παρουσίες, ενώ η αμηχανία στον εξώστη υπογράμμισε πως καμία επιστροφή- ούτε καν συμβολική- δεν μπορεί να ανασυστήσει μια πραγματική πολιτική δυναμική χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις.
