ΛΙΓΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ σε κάποια ανατολή ή σε κάποιο δειλινό να εμφανίζεται στον ακίνητο ορίζοντα η πράσινη ακτίνα, αυτό το σπάνιο ατμοσφαιρικό/μετεωρολογικό φαινόμενο που μνημονεύεται στο ομώνυμο βιβλίο του Ιουλίου Βερν και στην ομώνυμη ταινία του Ερίκ Ρομέρ. Όσοι όμως παρακολουθούν ποδόσφαιρο –και δη ελληνικό– τη βλέπουν όλη την ώρα πάνω στα πρόσωπα των ποδοσφαιριστών αλλά και των λοιπών παραγόντων που αποτελούν τον επί σκηνής θίασο ενός αγώνα.
Προχθές το βράδυ, στο ματς του αγγλικού πρωταθλήματος μεταξύ Άρσεναλ και Τσέλσι, ένα λέιζερ έβαφε για πολλή ώρα πράσινο το πρόσωπο του ποδοσφαιριστή της πρώτης Μιχαΐλο Μούντρικ, μ’ αυτό το απόκοσμο, κλινικό και παραμορφωτικό πράσινο ελεκτρίκ φως που εκπέμπουν αυτά τα μικροσκοπικά pointers τα οποία κάνουν θραύση ανάμεσα στους πιο ηλίθιους, χαμερπείς και συμπλεγματικούς οπαδούς των ομάδων. Όχι στην Αγγλία, εκεί αυτό που συνέβη αντιμετωπίστηκε ως εξαιρετικό περιστατικό και ως πρώτη είδηση της επικαιρότητας.
Θα μου πεις ίσως, τα λέιζερ σε πείραξαν; Εδώ έχει σφαχτεί κόσμος, εδώ μπουκάρουν οι μεγαλοπαράγοντες μέσα στο γήπεδο, εδώ οι ανακοινώσεις των ομάδων είναι αθλιότερου επιπέδου και από αυτές των οργανωμένων οπαδών.
Όχι ότι δεν έχει ξανασυμβεί, απλώς είναι κάτι σπάνιο και αυτομάτως κατακριτέο, αντίθετα από εδώ όπου οι πρασινισμένες μορφές των αντιπάλων (και του διαιτητή) τείνουν να αποτελούν πλέον αναπόσπαστο στοιχείο της mise-en-scène σε όλη τη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Η FIFA τα απαγορεύει αυστηρά και, εκτός του ότι συνθέτουν ένα εντελώς ενοχλητικό θέαμα, κάποια από αυτά τα λέιζερ μπορεί να εκπέμπουν (είτε εκ του «εργοστασίου» είτε «πειραγμένα») ακτινοβολία αρκετά πιο ισχυρή από τις νόμιμες προδιαγραφές με συνέπεια να είναι όχι μόνο εκνευριστικά αλλά και επικίνδυνα για τον «στόχο» τους.
Η πιο συνταρακτική είδηση για έναν Έλληνα ποδοσφαιρόφιλο είναι ότι ο οπαδός της Άρσεναλ που έβαλε στόχο τον ποδοσφαιριστή της αντιπάλου βρέθηκε και συνελήφθη, ενώ η διοίκηση της ομάδας του εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία χαρακτήριζε το περιστατικό «εξαιρετικά επικίνδυνο και απολύτως απαράδεκτο».
Εδώ γίνεται στροβοσκοπικό πάρτι στα μάτια των παικτών και οι μυριάδες ακτίνες από τα μικροσκοπικά λέιζερ (τα οποία φυσικά είναι αδύνατο να ανιχνευτούν και να κατασχεθούν κατά τον εντελώς υποτυπώδη σωματικό έλεγχο των φιλάθλων στην είσοδο) διασταυρώνονται μανιωδώς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου, διαβρώνοντας την ίδια την υφή της τηλεοπτικής μετάδοσης.
Θα μου πεις ίσως, τα λέιζερ σε πείραξαν; Εδώ έχει σφαχτεί κόσμος, εδώ μπουκάρουν οι μεγαλοπαράγοντες μέσα στο γήπεδο, εδώ οι ανακοινώσεις των ομάδων είναι αθλιότερου επιπέδου και από αυτές των οργανωμένων οπαδών, εδώ δεν μπορεί να βρεθεί όχι γήπεδο αλλά ούτε χωράφι (ούτε στο εξωτερικό!) που ο ιδιοκτήτης του να αναλαμβάνει την ευθύνη διεξαγωγής του τελικού του Κυπέλλου. Κατά τα άλλα, έχουμε φέτος «το πιο συναρπαστικό πρωτάθλημα εποχών», ένα βασανιστικά ατέλειωτο έπος «άγριας ομορφιάς», διαρκών εντάσεων και μόνιμου χτικιού, με τους οπαδούς μπουκωμένους και στην τσίτα από τα διαδοχικά «ντέρμπι» και τους παίκτες απολύτως εξοντωμένους.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
