ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ νόημα του Προέδρου της Δημοκρατίας; Ποιος είναι ο ρόλος του; Δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς τις απαντήσεις στο σχετικό άρθρο του Συντάγματος, είναι ρητορικά τα ερωτήματα. Η στοιχειώδης απαίτηση των πολιτών είναι να μπορεί ο Ανώτατος Πολιτειακός Άρχων να αρθρώσει δύο κουβέντες συμπόνιας και υποστήριξης σε περιστάσεις συλλογικού πένθους.
Όμως ο κ. Τασούλας, μάλλον ο πιο κέρινος και ο πιο αντιπαθής ΠτΔ στην ιστορία του θεσμού, δεν βρήκε να πει ούτε μία κουβέντα για τις εργάτριες που έχασαν τόσο άδικα την ζωή τους στο παρανάλωμα της «Βιολάντα» – αυτής της πρότυπης και καινοτόμου βιομηχανίας με τα διαρκή «άλματα κερδοφορίας», αυτού του «success story» ή του «case study» της εγχώριας επιχειρηματικότητας, όπως δεν έπαψαν να τονίζουν τα μέσα ενημέρωσης ενώ ακόμα το σοκ από την τραγωδία ήταν νωπό.
Η μία τραγωδία μετά την άλλη. Αυτό είναι το μοιρολατρικό μοτίβο που κυριαρχεί από χθες.
Την επόμενη μέρα πάντως, έσπευσε κι αυτός να εκδώσει ανακοίνωση για τον χαμό των φιλάθλων του ΠΑΟΚ στον αυτοκινητόδρομο της Ρουμανίας. Όσο όμως κι αν είναι τραγικό κι αβάσταχτο το πολύνεκρο δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή στα νεαρά παιδιά που διέσχιζαν ανέμελα την Ευρώπη για να βρεθούν κοντά στην ομάδα τους, είναι επίσης ο ορισμός της «κακιάς της ώρας». Κάτι που εξαρχής σχεδόν ήταν φανερό ότι δεν μπορεί να ισχύει για το πολύνεκρο «εργατικό ατύχημα» στο εργοστάσιο μπισκότων στα Τρίκαλα, μια μέρα πριν. Εκεί υπάρχουν μαρτυρίες και καταγγελίες, υπάρχουν ευθύνες και αμέλειες εγκληματικού βαθμού. Δεν είναι ο εκάστοτε ΠτΔ για να μπλέκει με τέτοιες «γκρίζες ζώνες». Θα μπορούσε όμως έστω να συλλυπηθεί τις οικογένειες των θυμάτων, ούτε αυτό όμως του βγήκε.
Ίσως στάθηκε κι εκείνος περισσότερο στα δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για τα νόστιμα προϊόντα της εταιρείας και για την σαγηνευτική μυρωδιά του μπισκότου που ανέδυε το εργοστάσιο στη γύρω περιοχή και λιγότερο στις μαρτυρίες για την μυρωδιά του υγραερίου που πλημμύριζε την ατμόσφαιρα τις μέρες πριν από τη μοιραία έκρηξη.
Η μία τραγωδία μετά την άλλη. Αυτό είναι το μοιρολατρικό μοτίβο που κυριαρχεί από χθες. Το «ποτέ ξανά» λησμονήθηκε. Ξανά. Λόγω στενής χρονικής αλληλουχίας, οι δύο πολύνεκρες τραγωδίες συγχωνεύτηκαν σ’ έναν ηρωικό και πένθιμο πολτό στα social media, όπου το κοινό επιτελούσε το θλιβερό καθήκον του μέσω αυτοσχέδιων παραστάσεων τεχνητής νοημοσύνης στις οποίες τα θύματα συνυπήρχαν. Συγχρόνως, το βίντεο που δείχνει τη στιγμή της σύγκρουσης του βαν στη Ρουμανία, θα πρέπει να προβλήθηκε και να αναλύθηκε ενδελεχώς από τους «ειδικούς» (τους πάντες δηλαδή) μέσα σε λίγες ώρες περισσότερες φορές κι από το περίφημο «φιλμ του Ζαπρούντερ» που είχε καταγράψει τη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι. Για την πύρινη κόλαση στη «Βιολάντα» δεν υπάρχει αντίστοιχο ντοκουμέντο, αυτό όμως δεν εμπόδισε τα κανάλια να αναπαραστήσουν τις συνθήκες της τραγωδίας με «εικονικές» μεθόδους μνημειώδους αναισθησίας και κακογουστιάς.
