24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

«Hustle»: Νέο τρίποντο από τον Άνταμ Σάντλερ στο γήπεδο του Netflix

adam sadler Facebook Twitter
Η ταινία σε μεγάλο βαθμό ανήκει στον Άνταμ Σαντλερ που ερμηνεύει ιδανικά τον συμπαθή, καλοπροαίρετο και κάπως κλονισμένο από τη ζωή τύπο (ή μεσήλικα) της διπλανής πόρτας, που δεν το βάζει κάτω παρά τις αντιξοότητες.
0

Από την εποχή της φοβερής ερμηνείας του στο «Χτυπημένος από έρωτα» (Punch-Drunk Love, 2002) του Πολ Τόμας Άντερσον, ήταν οφθαλμοφανές ότι ο Άνταμ Σάντλερ, πέρα από επιφανής κωμικός και σούπερ σταρ δημοφιλών ταινιών της πλάκας, μπορούσε να είναι και ένας εξαιρετικός ηθοποιός.

Και τα τελευταία χρόνια μας το υπενθυμίζει όλο και πιο συχνά και με όλο και πιο εμφατικό τρόπο, με αποκορύφωμα το προπέρσινο μετα-σκορσεζικό ντελίριο του Uncut Gems των αδελφών Safdie, μια παραγωγή του Netflix.

Στην ίδια πλατφόρμα έκανε προχθές πρεμιέρα και η νέα του ταινία, που μπορεί να μην έχει τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες, τις υπερβάσεις και το εύρος της προηγούμενης, είναι όμως, παρά τις συμβατικές προδιαγραφές της, μια πολύ καλή ταινία στο είδος της «αθλητικής δραματικής κομεντί».  

Δεν είναι απαραίτητο να αγαπά κανείς το μπάσκετ –και ειδικότερα το NBA–, κάτι τέτοιο όμως βοηθά σημαντικά στην απόλαυση του Hustle, και όχι μόνο επειδή η ταινία κατακλύζεται από τις έκτακτες εμφανίσεις πολλών μεγάλων αστέρων του αθλήματος, παλαιών και σύγχρονων.

Ο Σάντλερ υποδύεται τον Στάνλεϊ, πρώην μπασκετμπολίστα που αναγκάστηκε να τερματίσει πρόωρα την καριέρα του λόγω ενός δραματικά ατυχούς συμβάντος και, πενηντάρης πλέον, εργάζεται ως σκάουτερ για τους ιστορικούς ‘76ers της Φιλαδέλφεια, αναζητώντας στις «μπασκετομάνες» της Ευρώπης (ανάμεσά τους και η Ελλάδα) τον «επόμενο [Greek] freak», τον οποίον και ανακαλύπτει ένα βράδυ τυχαία στην Ισπανία καθώς κοντοστέκεται να χαζέψει ένα νυχτερινό διπλό «αλάνας» σε μια φτωχογειτονιά.

Πρόκειται για έναν νεαρό και «τραχύ» οικοδόμο που ζει με τη μάνα του και τη μικρή του κόρη, ο οποίος στην αρχή περνάει τον Στάνλεϊ για «ανώμαλο», τελικά όμως δέχεται να τον ακολουθήσει στη Γη της Επαγγελίας.

Οι απόηχοι από ταινίες όπως το (πρώτο) Rocky ή το Creed, που επίσης γυρίστηκαν στη Φιλαδέλφεια, είναι έντονοι στις σκηνές της εξαντλητικής προπόνησης, η καρδιά της ταινίας όμως βρίσκεται πιο κοντά στις συναισθηματικές αποχρώσεις του Jerry Maguire.

«Οι άντρες μετά τα 50 δεν έχουν όνειρα», μονολογεί στην αρχή της ταινίας ο Στάνλεϊ καθώς διασχίζει σκυφτός άλλη μια αίθουσα αεροδρομίου, «έχουν εφιάλτες και έκζεμα».

Στην πραγματικότητα ο ίδιος έχει όνειρα, απλά δεν είναι πλέον ούτε μεγαλεπήβολα ούτε φανταχτερά. Το μόνο που θέλει είναι να μη βρίσκεται διαρκώς μακριά από τη γυναίκα του (σούπερ, όπως πάντα, στον ρόλο η αγαπητή Queen Latifah) και στην έφηβη κόρη του, και ιδανικά να κερδίσει μια θέση βοηθού προπονητή στον οργανισμό των Sixers.

Τα πάντα όμως περιπλέκονται όταν επιστρέφει στη Φιλαδέλφεια μαζί με τον νεαρό προστατευόμενό του, τον οποίο υποδύεται με πειστικότητα και αυθεντική «αφέλεια» ο Ισπανός power forward των Utah Jazz, Χουάν Αλμπέρτο («Χουάντσο») Χερνανγκόμεζ, τη «νέμεση» του οποίου στην ταινία υποδύεται ο πρώην συμπαίκτης του στους Minnesota Timberwolves, Άντονι Έντουαρντς. Έναν μικρό «κωμικό» ρόλο έχει και ο πανύψηλος Σέρβος σέντερ των Dallas Mavericks, Μπόμπαν Μαριάνοβιτς. 

Adam Sandler Juancho Hernangomez Facebook Twitter
O Άνταμ Σαντλερ με τον Χουάντσο Χερνανγκόμεζ στα γυρίσματα της ταινίας.

Τριγύρω τους, καθώς μπαίνουμε στα άδυτα της διαδικασίας του NBA Draft Combine, περιφέρονται διάσημοι Hall of Famers, παλιοί και καινούριοι, που «παίζουν» τον εαυτό τους – από τον Τζούλιους Έρβινγκ, τον Σακίλ, τον Τσαρλς Μπάρκλεϊ και τον Ντερκ Νοβίτσκι μέχρι σημερινούς σταρ όπως ο Τρε Γιανγκ, ο Λούκα Ντόνσιτς και ο συμπαίκτης του Γιάννη στους Bucks, Κρις Μίντλετον.

Οι απόηχοι από ταινίες όπως το (πρώτο) Rocky ή το Creed, που επίσης γυρίστηκαν στη Φιλαδέλφεια, είναι έντονοι στις σκηνές της εξαντλητικής προπόνησης, η καρδιά της ταινίας όμως βρίσκεται πιο κοντά στις συναισθηματικές αποχρώσεις του Jerry Maguire.

Πέρα όμως από το σωστό –και σποραδικά εμπνευσμένο– γύρισμα και το μαζεμένο σενάριο που, παρά την προβλέψιμη τρίπρακτη εξέλιξη της πλοκής, δεν ξεπέφτει σε εύκολα κλισέ και διατηρεί συνολικά έναν ακέραιο χαρακτήρα, η ταινία σε μεγάλο βαθμό ανήκει στον Άνταμ Σαντλερ που ερμηνεύει ιδανικά τον συμπαθή, καλοπροαίρετο και κάπως κλονισμένο από τη ζωή τύπο (ή μεσήλικα) της διπλανής πόρτας, που δεν το βάζει κάτω παρά τις αντιξοότητες.

Daily
0

24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γιατί σνομπάραμε Τζένιφερ Λόπεζ και Άνταμ Σάντλερ: Η αβάσταχτη στενομυαλιά όσων ψηφίζουν στα Όσκαρ

Οθόνες / Γιατί σνομπάραμε Τζένιφερ Λόπεζ και Άνταμ Σάντλερ: Η αβάσταχτη στενομυαλιά όσων ψηφίζουν στα Όσκαρ

Μιλώντας ανώνυμα στην εφημερίδα New York Post, μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου επιχειρούν να δικαιολογήσουν (ανεπιτυχώς) γιατί αγνόησαν δύο ερμηνείες που αποθεώθηκαν από την παγκόσμια κριτική

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δεν μας άξιζε ο Γιάννης Αντετονκούμπο, αλλά θα είναι πάντα και δικός μας

Daily / Δεν μας άξιζε ο Γιάννης Αντετονκούμπο, αλλά θα είναι πάντα και δικός μας

Το ντοκιμαντέρ «Giannis: The Marvelous Journey» είναι μια καλοφτιαγμένη και κατά τόπους συγκινητική καταγραφή της παραμυθένιας διαδρομής του αναιμικού παιδιού από το αθηναϊκό «γκέτο», που κατέκτησε την κορυφή του κόσμου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι «προφητείες» του Έντουαρντ Σαΐντ για το Παλαιστινιακό έχουν επαληθευτεί με τον χειρότερο τρόπο 

Daily / Οι «προφητείες» του Έντουαρντ Σαΐντ για το Παλαιστινιακό έχουν επαληθευτεί με τον χειρότερο τρόπο 

Δύο δεκαετίες μετά τον θάνατό του, τα γραπτά του επιφανούς Παλαιστινιο-Αμερικανού πανεπιστημιακού, συγγραφέα και στοχαστή μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ, όπως επιβεβαιώνουν ακόμα και σκόρπια σπαράγματα από το πλούσιο και βαρυσήμαντο έργο του. 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα, το φάντασμα του «woke»

Daily / Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα, το φάντασμα του «woke»

Ζούμε την ιδεολογική ηγεμονία μιας βαθιά σκοτεινής και καχύποπτης δεξιάς, ασχέτως του αν στην καθοδηγούμενη συχνά και προμελετημένη υστερία κατά της πανίσχυρης δήθεν woke κουλτούρας, σιγοντάρει κάθε καρυδιάς καρύδι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ντάριο Αρτζέντο: Ένα ντοκιμαντέρ για τον μαέστρο του εκλεκτικού τρόμου, ιδιαίτερο όσο κι ο ίδιος

Daily / Ντάριο Αρτζέντο: Ένα ντοκιμαντέρ για τον μαέστρο του εκλεκτικού τρόμου, ιδιαίτερο όσο κι ο ίδιος

Η ταινία «Dario Argento Panico» είναι κατά τόπους ιδιοσυγκρασιακή όπως το αντικείμενό της, αλλά και παράξενα ατμοσφαιρική όπως το έργο του σπουδαίου στυλίστα της οθόνης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Βαγγέλης Ρωχάμης ως ποπ σταρ των εφημερίδων και ως λαϊκό ίνδαλμα

Daily / Ο Βαγγέλης Ρωχάμης ως ποπ σταρ των εφημερίδων και ως λαϊκό ίνδαλμα

Όλοι οι λαοί αγαπάνε τη φολκλόρ μυθολογία του κατά συρροή παρανόμου που καταφέρνει διαρκώς να ξεγλιστρά με συναρπαστικούς τρόπους από τα λιπαρά χέρια του συστήματος και των αρχών, ο δικός μας όμως λίγο παραπάνω.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γουέιν Κρέιμερ: Καμιά φορά είναι καλύτερο να αργοσβήσεις παρά να καείς

Daily / Γουέιν Κρέιμερ: Καμιά φορά είναι καλύτερο να αργοσβήσεις παρά να καείς

Έφυγε από τη ζωή στα 75 του η ηγετική μορφή των μυθικών MC5, που έγιναν ο ήχος και το σύμβολο της εξέγερσης στα τέλη των ‘60s, και η διαδρομή του μοιάζει με παραβολή ή με θρίλερ – πολιτικό στην αρχή και αστυνομικό στη συνέχεια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Masters of the Air: Η δράση και το δράμα απογειώνονται στα ουράνια 

Daily / Masters of the Air: Η δράση και το δράμα απογειώνονται στα ουράνια

Είκοσι τρία χρόνια μετά το «Band of Brothers» και δεκατέσσερα μετά το «Pacific», κατέφτασε μόλις το τρίτο κεφάλαιο μιας επικής τηλεοπτικής τριλογίας για τον Β’ Παγκόσμιο, πάντα υπό την αιγίδα των Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τομ Χανκς.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Εγώ είμαι πια μια ξένη

Daily / Εγώ είμαι πια μια ξένη

Ο αντιπερισπασμός μπορεί να είναι πολύ έντονος όταν βλέπεις σε μια ταινία ή σε μια σειρά μια διάσημη ηθοποιό να μοιάζει ξαφνικά σαν να έχει αντικατασταθεί από ένα κέρινο, φλου, πορσελάνινο, απαστράπτον, παγωμένο ομοίωμά της.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Ο κόσμος αλλοίωσις, ο βίος υπόληψις»: Σα να είχαμε ανάγκη τα «Παιδιά του χειμώνα»

Daily / «Ο κόσμος αλλοίωσις, ο βίος υπόληψις»: Σαν να είχαμε ανάγκη τα «Παιδιά του χειμώνα»

Με τη συναισθηματική της φινέτσα και την καταπραϋντική της θαλπωρή, η ταινία του μακρινού συγγενή μας Αλεξάντερ Πέιν προσφέρει και μια καλοδεχούμενη αποκλιμάκωση των «διχασμών» που προκάλεσε άθελά της στο ελληνικό κοινό η ταινία του «δικού μας» Γιώργου Λάνθιμου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ