ΤΟ ΙΡΑΝ, (η Περσία, αν αυτό διευκολύνει κάποιους) δεν είναι μόνο «οι μουλάδες». Αυτό θα έπρεπε να ήταν εντελώς αυτονόητο και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να υπενθυμίσει κανείς το μέγεθος, τον πληθυσμό, το ειδικό ιστορικό και πολιτισμικό βάρος αλλά και τις σύγχρονες επιδόσεις της χώρας στις τέχνες και τις επιστήμες ακόμα και υπό καθεστώς βάναυσης συχνά και σκοταδιστικής διαρκώς, θεοκρατίας που έχει απέναντί του πολύ σημαντικό τμήμα αν όχι την πλειοψηφία των πολιτών.
Τίποτα όμως δεν είναι αυτονόητο πια. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει ειδικά από τη στιγμή που η πραγματικότητα αποτελεί πλέον μια εξαιρετικά ρευστή και σχετική έννοια. Μπορεί ακόμα και να πιστεύει ότι ο Τραμπ είναι αγγελιοφόρος της ειρήνης ή ότι το κύριο μέλημα του Νετανιάχου είναι να ανακουφίσει τους Ιρανικό λαό από τους «Αγιατολάχ» που τον καταδυναστεύουν. Ή ότι το Ισραήλ είναι ένας κοσμικός παράδεισος βαθιά στην καρδιά του σκότους, μακριά από θρησκευτικές μισαλλοδοξίες και παραισθήσεις βιβλικού πεπρωμένου, επειδή το Τελ-Αβίβ έχει ωραία μπιτσόμπαρα και πλούσιο Pride.
Είναι τραγικό να αντιμετωπίζεται το Ιράν υπό το αλαζονικό πρίσμα μιας ηθικής και πολιτισμικής υπεροχής της «πεφωτισμένης» Δύσης, η οποία δεν έχει κανένα πρόβλημα να συμμαχεί με τον ISIS ή με τη Σαουδική Αραβία ή με τον διάβολο τον ίδιο προκειμένου να προασπίσει όχι φυσικά τις όποιες αρχές αλλά τα μακραίωνα συμφέροντα της στην περιοχή.
Το Ιράν δεν είναι ένα πράγμα, και εν πάση περιπτώσει φαίνεται να έχει περισσότερους αντικαθεστωτικούς από το Ισραήλ, όσο κι αν θα θέλαμε ίσως να πιστεύουμε το αντίθετο. Και είναι τραγικό να αντιμετωπίζεται υπό το αλαζονικό πρίσμα μιας ηθικής και πολιτισμικής υπεροχής της «πεφωτισμένης» Δύσης, η οποία δεν έχει κανένα πρόβλημα να συμμαχεί με τον ISIS ή με τη Σαουδική Αραβία ή με τον διάβολο τον ίδιο προκειμένου να προασπίσει όχι φυσικά τις όποιες αρχές αλλά τα μακραίωνα συμφέροντα της στην περιοχή. Αν υπάρχει Θεός δηλαδή, θα πέσει φωτιά να μας κάψει. Κι αν δεν υπάρχει, ποιοι είμαστε εμείς που κρίνουμε τις ξένες θεοκρατίες ενώ ζούμε σε μια χώρα που η Εκκλησία διαθέτει τόση μεγάλη εξουσία (και τόσο αμύθητη περιουσία), που ισχύει σε μια περιοχή της το άβατο για τις γυναίκες και που αρνείται πεισματικά να περάσει το κατώφλι του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας;
Όπως σημειώνουν σε μια κοινή επιστολή τους που δημοσιεύτηκε προχθές στην Le Monde διάφοροι επιφανείς Ιρανοί (εμιγκρέδες και μη), ανάμεσά τους οι νομπελίστριες Σιρίν Εμπάντι και Ναργκίς Μοχαμαντί και ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί, «η σύγκρουση αυτή δεν διαλύει μόνο τις υποδομές και αφαιρεί τις ζωές αμάχων, αλλά συνιστά μια τρομερή απειλή για τα ίδια τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού». Η συνέχεια όμως της επιστολής είναι μάλλον απογοητευτική: «Καλούμε τα Ηνωμένα Έθνη και τη διεθνή κοινότητα να αναλάβουν αποφασιστική και άμεση δράση…». Κάπου εκεί σταμάτησα να διαβάζω. Πού πήγαν και τις θυμήθηκαν αυτές τις αφηρημένες έννοιες που τον τελευταίο χρόνο έχασαν οποιαδήποτε υπόσταση μπορεί να είχαν κάποτε; Έτσι είναι όμως είναι συχνά οι παρεμβάσεις των ανθρώπων του πνεύματος. Είτε φτάνουν πολύ αργά είτε είναι εκτός πραγματικότητας.
