ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΤΟΥ 1990 έκανε πρεμιέρα η τηλεοπτική σειρά Twin Peaks του Ντέιβιντ Λιντς, η οποία μετέφερε τους ανυποψίαστους τηλεθεατές σ’ έναν αλλόκοτο και μυστηριώδη κόσμο, ανατρέποντας με τον πιο σαγηνευτικό τρόπο τις συμβάσεις της αμερικανικής τηλεοπτικής αφήγησης. Υπήρξε όμως προηγουμένως μια άλλη σειρά που είχε γοητεύσει με το χιούμορ, τον ρομαντισμό και τις πρωτοποριακές αφηγηματικές ανατροπές της το παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό και είχε υπάρξει εξαιρετικά δημοφιλής και στη χώρα μας (ήταν με διαφορά το αγαπημένο μας τηλεοπτικό πρόγραμμα, εμένα και των συμμαθητών μου στο λύκειο!).
Ήταν το Moonlighting, γνωστό σε εμάς τότε με τον ελληνικό του τίτλο «Αυτός, αυτή και τα μυστήρια», και η βασιλεία του είχε διαρκέσει ολόκληρο σχεδόν το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80, από το 1985 ως το 1989. Εξαφανισμένο από τα κανάλια και τις πλατφόρμες εδώ και δεκαετίες, η σειρά κάνει σε λίγες μέρες την θεαματική της επανεμφάνιση, στο Hulu αλλά και στο Disney+ μάλλον, κατ’ επέκταση (μεταξύ μας, υπάρχουν εδώ και χρόνια όλα τα επεισόδια ελεύθερα στο Dailymotion).
Πλημμυρισμένο με ποικίλες κινηματογραφικές αναφορές και εμποτισμένο με γενναίες δόσεις νουάρ και screwball, ήταν ίσως το πρώτο “dramedy” αν και ήταν λιγότερο δράμα και πολύ περισσότερο κωμωδία, ή μάλλον ρομαντική κομεντί φαρσικών καταστάσεων.
Πλημμυρισμένο με ποικίλες κινηματογραφικές αναφορές και εμποτισμένο με γενναίες δόσεις νουάρ και screwball, ήταν ίσως το πρώτο «dramedy» αν και ήταν λιγότερο δράμα και πολύ περισσότερο κωμωδία, ή μάλλον ρομαντική κομεντί φαρσικών καατστάσεων που ως επίκεντρο είχε την σχέση έρωτα και μίσους ανάμεσα στην Μάντι (Σίμπιλ Σέπαρντ) και στον Ντέιβιντ (Μπρους Γουίλις, στον πρώτο κύριο ρόλο του), των δύο «ντετέκτιβ» του γραφείου ιδιωτικών ερευνών Blue Moon. Και ήταν αυτή η «χημεία» αλλά κυρίως η ανεπίλυτη σεξουαλική ένταση ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά μιας σειράς που επιδείκνυε διαρκώς τολμηρές καινοτομίες, πρωτοφανείς για τα τηλεοπτικά δεδομένα της εποχής.
Μετα-τηλεοπτική γλώσσα, αυτοαναφορικότητα, αυτοσαρκασμός, αυτο-παρωδία, κατεδάφιση του τέταρτου τοίχου και κλείσιμο το ματιού στον θεατή… Το Moonlighting τα έκανε όλα αυτά –και άλλα μεταμοντέρνα τεχνάσματα που τώρα μοιάζουν συμβατικά– πριν από σαράντα σχεδόν χρόνια. «Δεν μπορείς να μπουκάρεις έτσι εδώ μέσα», φώναζε η Μάντι στον Ντέιβιντ. «Αλήθεια;» αποκρινόταν εκείνος. «Πες το στους σεναριογράφους».
Και για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για τις φιλόδοξες προθέσεις των δημιουργών της σειράς, επιστρατεύτηκε ακόμα και ο Όρσον Γουέλς (αυτή ήταν και η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση) για να προλογίσει το εξαίσιο 4ο επεισόδιο του 2ου κύκλου («Απόψε, η ραδιοτηλεόραση κάνει ένα τεράστιο άλμα ... προς τα πίσω», ακούγεται να λέει) που είχε τίτλο «The Dream Sequence Always Rings Twice» (Η σκηνή ονείρου χτυπάει πάντα δυο φορές), και ήταν γυρισμένο ως ασπρόμαυρο νουάρ.
Απολαυστικό στις ιδιαίτερες εμπνεύσεις του ήταν και το 7ο επεισόδιο του 3ου κύκλου που είχε τίτλο «Atomic Shakespeare» και αποτελούσε μια ξεκαρδιστική παρωδία της κωμωδίας του Σαίξπηρ «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι» (ή «Το ημέρωμα της στρίγγλας»). Το επεισόδιο δεν ήταν παρά το όνειρο ενός μαθητή που η μητέρα του δεν τον άφηνε να δει το Moonlighting επειδή την επόμενη μέρα θα εξεταζόταν στο συγκεκριμένο έργο.
Σταδιακά όμως η ένταση και οι τριβές (ερωτικές ή άλλες) ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές μεταφέρθηκαν και εκτός πλατό με αποτέλεσμα η ατμόσφαιρα των γυρισμάτων να γίνει τοξική. Το γεγονός ότι ο Μπρους Γουίλις (τον θυμάμαι στο Moonlighting και δεν μπορώ να μην σκεφτώ την τρέχουσα κατάσταση της υγείας του) είχε ήδη γίνει σούπερ σταρ με το «Die Hard» πριν από τον τελευταίο κύκλο της σειράς, σίγουρα δεν βοήθησε.
Θυμάμαι με κάποια δόση μελαγχολίας το τελευταίο επεισόδιο, όπου ξαφνικά πέφτει οριστικά ο τοίχος ανάμεσα στο κοινό και στους χαρακτήρες, εμφανίζονται οι τεχνικοί που ξηλώνουν το σκηνικό και κάποιο στέλεχος του καναλιού ABC πληροφορεί την Μάντι και τον Ντέιβιντ ότι η σειρά ακυρώθηκε επειδή οι τηλεθεατές έπαψαν να είναι ερωτευμένοι μαζί της από τότε που οι δύο τους έπαψαν να είναι ερωτευμένοι μεταξύ τους. «Είναι εύθραυστο πράγμα ο έρωτας», τους λέει απολογητικά.
