ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ μετά το μακελειό στα Βορίζια, η Κρήτη μετατράπηκε και πάλι σε σκηνικό σπαγγέτι γουέστερν ή λαογραφικού θρίλερ, με τα άγρια (όσο και εντυπωσιακά) επεισόδια που σημάδεψαν χθες τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, παρά το διαφορετικό πλαίσιο, το κοινό που παρακολουθεί τις εξελίξεις από τις οθόνες του, επιμορφώνεται συγχρόνως σχετικά με διάφορα στοιχεία, τοτέμ, ταμπού και φετίχ της πλούσιας κρητικής παράδοσης. Τις προάλλες ήταν το «ξερό εβίβα» (η εκδήλωση μη έμπρακτης διάθεσης να τηρηθεί ο «σασμός») ενώ από χθες πολλοί Έλληνες είναι σοφότεροι σχετικά με την κατασκευή, την ιστορία και την πολυδιάστατη, όπως φάνηκε και χθες, χρήση της «κατσούνας», της κρητικής μπαστούνας δηλαδή, η οποία αποτελεί συγχρόνως βοηθητικό μέσο, εργαλείο, αξεσουάρ, και κατοχυρωμένο στοιχείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Ειδικά αν είναι «γνήσια», φτιαγμένη δηλαδή από ξύλο αμπελιτσιάς (zelkova abelicea), δέντρο που ευδοκιμεί αποκλειστικά στη Κρήτη, αλλά ως προστατευόμενο είδος, η κοπή του απαγορεύεται.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι να έπεσε ποτέ καμιά κυβέρνηση από τις αγροτικές κινητοποιήσεις, όσο έντονες, επεισοδιακές και «καταστασιακές» κι αν ήταν αυτές, αλλά πλέον οι καιροί είναι πολύ πιο ασταθείς και περίεργοι, και οι «σασμοί» πιο επισφαλείς.
Φυσικά, το τελευταίο πράγμα που θα περνούσε από το μυαλό του καταδιωκομένου ΜΑΤατζή στην άμεσα «εμβληματική» φωτογραφία που έκανε το γύρο του διαδικτύου, ήταν να αναρωτηθεί από τι είδους ξύλου ήταν η κατσούνα που τον πλησίαζε όλο και πιο απειλητικά καθώς εκείνος προσπαθούσε να διαφύγει της οργής των ορεσίβιων διωκτών του. Για να είμαι ειλικρινής, μοιράστηκα λίγη από την απόγνωσή του. Στην εικόνα (η οποία μάλλον αμηχανία μου προκάλεσε παρά οτιδήποτε άλλο) εμφανίζεται απομονωμένος, πανικόβλητος και αντιμέτωπος με πιο ...«αρχέγονες» δυνάμεις – με ένα είδος «ταραξία» που δεν έχει σχέση με τα φοιτητοειδή που έχει συνηθίζει να αντιμετωπίζει (με κυνική βία συχνά) στις διαδηλώσεις.
Οι αγρότες είναι άλλη εντελώς πίστα, και δη οι Κρητικοί. Και για να γίνει αυτό απολύτως σαφές, έφτασαν να καταλάβουν μέχρι και τον αεροδιάδρομο, ταλαιπωρώντας μπόλικο άμαχο πληθυσμό ο οποίος αναρωτιόταν πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ακολούθως, θιγμένη από το μεσαίο δάχτυλο που της έτεινε η εμπροσθοφυλακή των αγροτών, η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποφάσισε να βγάλει «παραβατικούς» και «σεσημασμένους» όσους εξ αυτών μετείχαν στα επεισόδια, κάνοντας λόγο για «εγκληματική οργάνωση», κι ας αναγνωρίζει υποτίθεται ότι οι κινητοποιήσεις έχουν να κάνουν με την ίδια την επιβίωση της αγροτικής οικονομίας. Δείγμα πανικού; Ανασφάλειας; Επίφαση «νόμου και τάξης»; Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι να έπεσε ποτέ καμιά κυβέρνηση από τις αγροτικές κινητοποιήσεις, όσο έντονες, επεισοδιακές και «καταστασιακές» κι αν ήταν αυτές, αλλά πλέον οι καιροί είναι πολύ πιο ασταθείς και περίεργοι, και οι «σασμοί» πιο επισφαλείς.
