ΤΩΡΑ

Από το «θα γίνουμε Μπέργκαμο» στην «επιστροφή στην κανονικότητα» και πάλι πίσω

Από το «θα γίνουμε Μπέργκαμο» στην «επιστροφή στην κανονικότητα» και πάλι πίσω Facebook Twitter
Στις ΗΠΑ ανακοινώνουν μια σειρά από ανοίγματα με προοπτική την μεγάλη καλοκαιρινή απόδραση από τα δεσμά του lockdown. Φωτ.: Getty Images/Ideal Image
0



ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ θάρρος στις ΗΠΑ και στο ΗΒ με τον γοργό ρυθμό των εμβολιασμών και από εκεί που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της κρίσης (και της κατακραυγής για τους τρόπους διαχείρισής της) τώρα ανακοινώνουν μια σειρά από ανοίγματα με προοπτική την μεγάλη καλοκαιρινή απόδραση από τα δεσμά του lockdown. Σύμφωνα με την πρόσφατη δήλωση του Προέδρου Μπάιντεν, ο στόχος είναι να έχει επιτευχθεί μια μετάβαση «κοντά στην κανονικότητα», όπως είπε χαρακτηριστικά, μέχρι την 4η Ιουλίου, ημερομηνία της εθνικής επετείου, οπότε και αναμένεται να ξεχυθούν οι Αμερικανοί με βεγγαλικά στα πάρκα και στις γειτονιές. 

Ασχέτως αν οι καθημερινοί δείκτες κρουσμάτων και νεκρών παραμένουν, παρά τους μαζικούς εμβολιασμούς, σε πολύ υψηλά επίπεδα. Απλά δεν βρίσκονται πια στην κεντρική επικεφαλίδα των μέσων ενημέρωσης και παρακολουθούνται από το κοινό με απάθεια σχεδόν, ως σκέτα νούμερα, σα να ρίχνει κανείς μια ματιά στο μετεωρολογικό δελτίο από συνήθεια. Ήδη πολύς κόσμος – όχι μόνο Αμερικανοί φυσικά, αλλά και Ευρωπαίοι και Έλληνες – σχηματίζει ψηφιακές ουρές στα ταξιδιωτικές πλατφόρμες προκειμένου να εξασφαλίσει την πολυπόθητη κράτηση για την ιδανική καλοκαιρινή απόδραση σε δημοφιλείς προορισμούς ανά την υδρόγειο, παρότι με τίποτα δεν προλαβαίνουμε να ξεμπερδέψουμε τόσο γρήγορα ενώ επίσης επιλέγουμε να λησμονούμε ότι η ταξιδιωτική κινητικότητα ήταν αυτή που καταρχάς διέσπειρε τον ιό στον πλανήτη.  

Θερίζει αυτό που η Αμερικανική Ένωση Ψυχαναλυτών έχει ονομάσει «εμπειρία άγχους και τραύματος εξαιτίας της πανδημίας» που δεν είναι απλά μια κόπωση ή μια εξάντληση, αλλά κάτι πιο βαθύ και περίεργο που μένει να δούμε τι είδους κουσούρια θα αφήσει όταν ξαναπιάσουμε από το μηδέν τις κοινωνικές δραστηριότητες και συναναστροφές. 

Η δική μας επέτειος εθνικής ανεξαρτησίας δεν είναι τόσο μακριά. Καταφτάνει αυτές τις μέρες και μάλιστα με το βάρος διακοσίων ετών, οι συνθήκες όμως δεν επιτρέπουν τις πανηγυρικές εκδηλώσεις που θα επιθυμούσε ίσως η αρμόδια επιτροπή. Τυχεροί μέσα στην ατυχία μας, τουλάχιστον θα γλιτώσουμε μπόλικο τελετουργικό κιτς, που δεν λέω, έχει και την πλάκα του όπως ήδη έχουμε διαπιστώσει, σίγουρα όμως δεν είναι το ιδανικό timing για εθνικοπατριωτικά σκετς και μάλιστα τέτοιας πανηγυρικής κλίμακας. Απλά δεν αντέχουν τα νεύρα μας τέτοιου είδους εθνικοπατριωτικά ερεθίσματα (ή εμβόλια) παρά μόνο ως ένα είδος αντιπερισπασμού από την παραλυτική καθημερινότητα. Όσο πιο διακριτικά περάσει η μεγάλη επέτειος, τόσο το καλύτερο για όλους μας αλλά και για το ίδιο το εθνικό μας brand, όποιο κι αν είναι το περιεχόμενό του, όποια κι αν είναι η μορφή του στην αρχή της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. 

Το γεγονός πάντως ότι έχει αρχίσει να περιφέρεται μια ανοιξιάτικη ευφορία παρότι η πανδημία μόνο σε ύφεση δεν βρίσκεται και ότι οι απανταχού αρμόδιοι κάνουν λόγο για σταδιακή χαλάρωση των μέτρων παρά την κορύφωση των κρουσμάτων, αποτελεί ένα ακόμη δείγμα της ήπιας αλλά διαβρωτικής σχιζοφρένειας στην οποία έχουμε παγιδευτεί όλοι τόσο καιρό. Και του πόσο κοντά είναι το «θα γίνουμε Μπέργκαμο» (δεν ξέρω αν κατέστη κι αλλού τόσο μακάβρια παροιμιώδης, ως συνώνυμη επιδημικού τρόμου, η Ιταλική πόλη) με το «φως στο τούνελ» και την επιστροφή σε κάποιου είδους «κανονικότητα». Στο μεταξύ θερίζει αυτό που η Αμερικανική Ένωση Ψυχαναλυτών έχει ονομάσει «εμπειρία άγχους και τραύματος εξαιτίας της πανδημίας» (Pandemic Trauma and Stress Experience ή PTSE). Το βλέπουμε τριγύρω μας. Δεν είναι απλά μια κόπωση ή μια εξάντληση, ούτε το «λυκόφως της εξωστρέφειας» όπως είχα δει κάπου να γράφεται, αλλά κάτι πιο βαθύ και περίεργο που μένει να δούμε τι είδους κουσούρια θα αφήσει όταν ξαναπιάσουμε από το μηδέν τις κοινωνικές δραστηριότητες και συναναστροφές. 

Daily
0

ΤΩΡΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δεν μας άξιζε ο Γιάννης Αντετονκούμπο, αλλά θα είναι πάντα και δικός μας

Daily / Δεν μας άξιζε ο Γιάννης Αντετονκούμπο, αλλά θα είναι πάντα και δικός μας

Το ντοκιμαντέρ «Giannis: The Marvelous Journey» είναι μια καλοφτιαγμένη και κατά τόπους συγκινητική καταγραφή της παραμυθένιας διαδρομής του αναιμικού παιδιού από το αθηναϊκό «γκέτο», που κατέκτησε την κορυφή του κόσμου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι «προφητείες» του Έντουαρντ Σαΐντ για το Παλαιστινιακό έχουν επαληθευτεί με τον χειρότερο τρόπο 

Daily / Οι «προφητείες» του Έντουαρντ Σαΐντ για το Παλαιστινιακό έχουν επαληθευτεί με τον χειρότερο τρόπο 

Δύο δεκαετίες μετά τον θάνατό του, τα γραπτά του επιφανούς Παλαιστινιο-Αμερικανού πανεπιστημιακού, συγγραφέα και στοχαστή μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ, όπως επιβεβαιώνουν ακόμα και σκόρπια σπαράγματα από το πλούσιο και βαρυσήμαντο έργο του. 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα, το φάντασμα του «woke»

Daily / Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα, το φάντασμα του «woke»

Ζούμε την ιδεολογική ηγεμονία μιας βαθιά σκοτεινής και καχύποπτης δεξιάς, ασχέτως του αν στην καθοδηγούμενη συχνά και προμελετημένη υστερία κατά της πανίσχυρης δήθεν woke κουλτούρας, σιγοντάρει κάθε καρυδιάς καρύδι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ντάριο Αρτζέντο: Ένα ντοκιμαντέρ για τον μαέστρο του εκλεκτικού τρόμου, ιδιαίτερο όσο κι ο ίδιος

Daily / Ντάριο Αρτζέντο: Ένα ντοκιμαντέρ για τον μαέστρο του εκλεκτικού τρόμου, ιδιαίτερο όσο κι ο ίδιος

Η ταινία «Dario Argento Panico» είναι κατά τόπους ιδιοσυγκρασιακή όπως το αντικείμενό της, αλλά και παράξενα ατμοσφαιρική όπως το έργο του σπουδαίου στυλίστα της οθόνης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Βαγγέλης Ρωχάμης ως ποπ σταρ των εφημερίδων και ως λαϊκό ίνδαλμα

Daily / Ο Βαγγέλης Ρωχάμης ως ποπ σταρ των εφημερίδων και ως λαϊκό ίνδαλμα

Όλοι οι λαοί αγαπάνε τη φολκλόρ μυθολογία του κατά συρροή παρανόμου που καταφέρνει διαρκώς να ξεγλιστρά με συναρπαστικούς τρόπους από τα λιπαρά χέρια του συστήματος και των αρχών, ο δικός μας όμως λίγο παραπάνω.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γουέιν Κρέιμερ: Καμιά φορά είναι καλύτερο να αργοσβήσεις παρά να καείς

Daily / Γουέιν Κρέιμερ: Καμιά φορά είναι καλύτερο να αργοσβήσεις παρά να καείς

Έφυγε από τη ζωή στα 75 του η ηγετική μορφή των μυθικών MC5, που έγιναν ο ήχος και το σύμβολο της εξέγερσης στα τέλη των ‘60s, και η διαδρομή του μοιάζει με παραβολή ή με θρίλερ – πολιτικό στην αρχή και αστυνομικό στη συνέχεια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Masters of the Air: Η δράση και το δράμα απογειώνονται στα ουράνια 

Daily / Masters of the Air: Η δράση και το δράμα απογειώνονται στα ουράνια

Είκοσι τρία χρόνια μετά το «Band of Brothers» και δεκατέσσερα μετά το «Pacific», κατέφτασε μόλις το τρίτο κεφάλαιο μιας επικής τηλεοπτικής τριλογίας για τον Β’ Παγκόσμιο, πάντα υπό την αιγίδα των Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τομ Χανκς.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Εγώ είμαι πια μια ξένη

Daily / Εγώ είμαι πια μια ξένη

Ο αντιπερισπασμός μπορεί να είναι πολύ έντονος όταν βλέπεις σε μια ταινία ή σε μια σειρά μια διάσημη ηθοποιό να μοιάζει ξαφνικά σαν να έχει αντικατασταθεί από ένα κέρινο, φλου, πορσελάνινο, απαστράπτον, παγωμένο ομοίωμά της.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Ο κόσμος αλλοίωσις, ο βίος υπόληψις»: Σα να είχαμε ανάγκη τα «Παιδιά του χειμώνα»

Daily / «Ο κόσμος αλλοίωσις, ο βίος υπόληψις»: Σαν να είχαμε ανάγκη τα «Παιδιά του χειμώνα»

Με τη συναισθηματική της φινέτσα και την καταπραϋντική της θαλπωρή, η ταινία του μακρινού συγγενή μας Αλεξάντερ Πέιν προσφέρει και μια καλοδεχούμενη αποκλιμάκωση των «διχασμών» που προκάλεσε άθελά της στο ελληνικό κοινό η ταινία του «δικού μας» Γιώργου Λάνθιμου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ