ΣTIΓΜΕΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ και λυτρωτικής εκτόνωσης ζει τις τελευταίες μέρες η Νάπολη, η καρδιά και η ψυχή του Νότου (όχι μόνο του ιταλικού, αλλά συμβολικά κάθε φτωχού πλην ένθερμου Νότου που καταδυναστεύεται οικονομικά και πολιτισμικά από τον πλούσιο και ψυχρό Βορρά), με την κατάκτηση του πρωταθλήματος μετά από 33 ολόκληρα χρόνια.
Θυμήθηκα χθες, παρακολουθώντας το πανηγυρικό τελετουργικό στο γήπεδο που έχει πάρει το όνομά του από τον προστάτη άγιο της ομάδας (αν όχι και της πόλης, μαζί με τον Σαν Τζενάρο) Ντιέγκο Μαραντόνα και τις μαζικές εκδηλώσεις ξέφρενης χαράς στους δρόμους της πόλης, εκείνο το καλοκαίρι στην Κεφαλονιά που κάναμε παρέα με συνομήλικους Ναπολιτάνους οι οποίοι μας μύησαν στη λατρεία της ομάδας των καταφρονεμένων.
Οι ίδιοι δεν ήταν ακριβώς (ή καθόλου) τέτοιοι, φλώροι μάλλον αλλά σούπερ παιδιά, ένιωσα σα να τους «ξαναείδα» πέρσι βλέποντας την ταινία του (επίσης συνομήλικου) Πάολο Σορεντίνο «Το χέρι του θεού» για τα εφηβικά του χρόνια στη Νάπολη εκείνων των χρόνων.
Είναι μια μοναδική νίκη, γιατί η κατάκτηση ενός τέτοιου τροπαίου από την Νάπολι υπερβαίνει κατά πολύ τον αθλητικό ενθουσιασμό. Η πόλη το βλέπει ως επιβεβαίωση του εαυτού της.
Θυμήθηκα και κάτι «οπαδικές» κασέτες που είχαν φέρει μαζί τους τότε και τις ακούγαμε όλοι μαζί – τραγούδια για τον Μαραντόνα κυρίως, αλλά και τραγούδια άσχετα με την ομάδα, καθόλου άσχετα όμως με την πόλη και με την ιδέα της Νάπολης, τραγούδια του σπουδαίου Πίνο Ντανιέλε με το χαρακτηριστικό του μουσικό ιδίωμα (το λεγόμενο «tarumbò», ένα μίγμα ταραντέλας, μπλουζ/ροκ και ρούμπας) και με την ακόμα πιο χαρακτηριστική ναπολιτάνικη εκφορά. Άλλες εποχές.
Ο Πίνο Ντανιέλε πέθανε το 2015 και χθες αυτός που κλήθηκε να εμφανιστεί στην τελετή κατάκτησης ήταν ο μυστηριώδης μασκοφόρος Liberato, αδιαφιλονίκητος σύγχρονος ποπ σταρ της πόλης, παρότι ουδείς (ή σχεδόν) δεν γνωρίζει την ταυτότητά του. Η μουσική του είναι τελείως διαφορετική από τα τραγούδια του Πίνο Ντανιέλε, οι στίχοι του όμως και κυρίως η εκφορά τους όχι και τόσο.
Έγραψε γι’ αυτήν τη δικαίωση που άργησε τόσα χρόνια ένα πολύ όμορφο κείμενο στην Corriere della Sera ο διάσημος (από την ταινία και τη σειρά «Gomorrah» κυρίως, αλλά και από τις απειλές κατά της ζωής του από την Καμόρα) δημοσιογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος και γνήσιο τέκνο της πόλης, Ρομπέρτο Σαβιάνο, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρει συγκινημένος και τα εξής (η απόδοση από την ελληνική calcio-φιλική σελίδα/podcast Calcio Sbagliato):
«Η Νάπολι δεν είναι απλά μια ομάδα του Νότου, αλλά μια νότια ομάδα που υποστηρίζεται μόνο από νότιους, δεδομένου ότι για ιστορικούς λόγους, που συνδέονται κυρίως με την εσωτερική μετανάστευση στη χώρα μας, πολλοί νότιοι υποστηρίζουν ομάδες από τον Βορρά. Είναι μια μοναδική νίκη, γιατί η κατάκτηση ενός τέτοιου τροπαίου από την Νάπολι υπερβαίνει κατά πολύ τον αθλητικό ενθουσιασμό. Η πόλη το βλέπει ως επιβεβαίωση του εαυτού της. Είναι αστείο να ακούς τη θρυλική φράση του Ντον Πιέτρο Σεβαστάνο [σ.σ χαρακτήρας του Gomorrah] να επαναλαμβάνεται αυτές τις μέρες: «Θα επιστρέψουμε σε όλα αυτά που κάνουμε», αλλά έτσι είναι.
«Είναι καθαρή ψευδαίσθηση, το γνωρίζω: είναι ξεκάθαρο ότι οι ποδοσφαιρικοί θρίαμβοι δεν συμβάλλουν σε καμία μεταρρύθμιση της κοινωνίας. Αλλά η ψευδαίσθηση δεν είναι πάντα στείρα. Μερικές φορές δείχνει μια πιθανότητα. Ό,τι δεν μπορείς να πετύχεις αλλού, συχνά για λόγους που δεν σε αφορούν, μπορείς να το αποκτήσεις στο γήπεδο, στο όνομα και για λογαριασμό ενός ολόκληρου πληθυσμού».
«Η Νάπολη και η Νάπολι είναι τα πάντα για μένα. Είναι σάρκα και αίμα, ζωή και θάνατος, ευτυχία και λαχτάρα. Η Νάπολι έχει, για μένα, το καλοσυνάτο πρόσωπο του πατέρα μου. Είναι αυτός που με έκανε να παθιαστώ με αυτή την ομάδα, ακόμα και πριν ξεκινήσω να περπατάω, μαζί του ξεκίνησαν όλα... Και τώρα, τι άλλο να πω; Κερδίσαμε. Τελικά βυθίζομαι με χαρά σε έναν πληθυντικό στον οποίο αναγνωρίζω τον εαυτό μου».
