Λίγοι μοναχικοί και μάλλον τυχεροί, για τα δεδομένα της εποχής, Αμερικανοί, ζουν στα πιο όμορφα και απομακρυσμένα σημεία των ΗΠΑ, χωρίς τον φόβο της πανδημίας και τους κινδύνους του κορωνοϊού.
Κάποιοι από αυτούς μπορούν να φτάσουν στο σπίτι τους μόνο ελικόπτερο, όπως ο Ρόμπερτ και η Μαρν Σέλντον, ιδιοκτήτες μιας μεγάλης έκτασης στο άγριο και εντυπωσιακό τοπίο της Αλάσκα, στο Εθνικό Πάρκο Denali. Το σπίτι τους είναι κυριολεκτικά στην άκρη ενός ορεινού όγκου.
Τα προγράμματα δωρεάν παροχής γης τρέχουν στις ΗΠΑ εδώ και αιώνες και οι δικαιούχοι (ή οι κληρονόμοι τους), αποτελούν τους «σπόρους» του ανθρώπινου πολιτισμού σε μέρη με κυριολεκτικά μηδενική ανάπτυξη και υποδομή.
Ο πατέρας του Ρόμπερτ Σέλντον, Ντον, είχε διεκδικήσει αυτή την γη, έκτασης 4,99 εκταρίων το 1953, έξι χρόνια πριν η Αλάσκα ενταχθεί και επισήμως στις ΗΠΑ. «Επειδή ο πατέρας μου πήρε αυτή τη γη πριν η Αλάσκα γίνει Πολιτεία, έχουμε δικαιώματα που δεν εκχωρήθηκαν σε άλλους. Μπορούμε να ανοίξουμε ορυχεία αν θέλουμε. Να πουλήσουμε τη γη. Αλλά δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα από αυτά. Θα την προστατεύσουμε».
Λίγοι διαλέγουν αυτόν τον τρόπο ζωής, σαν τολμηροί «άποικοι» σε λιτά σπίτια μακριά από τον Πολιτισμό, ενώ άλλοι, οικονομικά πιο δυνατοί, χτίζουν τα σπίτια των ονείρων τους που, μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, τους παρέχουν και την επιπλέον ασφάλεια ενός περιβάλλοντος χωρίς ίχνος δυνητικά επικίνδυνων συναναστροφών.
Από το 2015 έως το 2017, ο Σέλντον έχτισε ένα σαλέ 185 τετραγωνικών μέτρων, με παράθυρα που ξεκινούν από το δάπεδο και υψώνονται ως το ταβάνι. Τοποθέτησε αιώρες με θέα την απεραντοσύνη της Αλάσκα. Οι γιοι του ζευγαριού, ηλικίας 18, 21 και 23 ετών αντίστοιχα εκπαιδεύονται για όλες τις προκλήσεις της «γειτονιάς» τους: από το πώς πρέπει να κινούνται πάνω σε έναν παγετώνα, μέχρι τις τεχνικές διάσωσης σε περίπτωση χιονοστιβάδας.
«Είναι όμορφο να βλέπω την επόμενη γενιά Σέλντον να κάνει τα πράγματα που ο πατέρας μου οραματιζόταν».
σχόλια