Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Βελτ αμ Ζόνταγκ», κερδίζει έδαφος στους κόλπους της γερμανικής κυβέρνησης η πρόταση για εθελοντική διακράτηση από τους πιστωτές του συνόλου των ελληνικών ομολόγων.
Είναι προφανές πως αυτή η πρόταση-ανάσα, όχι μόνο δεν αποτελεί –ακόμα-ενιαία θέση της γερμανικής κυβέρνησης, αλλά συνοδεύεται από τη γνωστή απαίτηση για νέα μέτρα λιτότητας.
Όμως σε σχέση με τον καταιγισμό δημοσιευμάτων και ανακοινώσεων του προηγούμενου μήνα, που προεξοφλούσαν, αν δεν απαιτούσαν αναδιάρθρωση του χρέους, η πρόταση αυτή συνιστά σαφή μεταστροφή. Και με μια έννοια είναι μάλλον ο αστάθμητος παράγοντας των «αγανακτισμένων», που πυροδοτεί πολιτικές εξελίξεις πέρα από τα χωρικά όρια του Συντάγματος και λιγότερο ο φόβος ενός ντόμινο κατάρρευσης που οδήγησε σε αυτή τη μεταστροφή.
Η συνειδητή υποτίμηση, πριν από ένα χρόνο, των κοινωνικών συνεπειών και του πολιτικού ρίσκου από τα εφαρμοζόμενα σχέδια «διάσωσης», αποδεικνύεται μάλλον στρατηγική καταστροφής και όχι σωτηρίας.
Ταυτόχρονα η νέα γερμανική πρόταση, προσπαθεί να συμβιβάσει τις αντίθετες απόψεις στους κόλπους της ευρωζώνης, ανάμεσα στους υποστηρικτές μιας αναδιάρθρωσης του χρέους (χώρες του Βορρά) και σε εκείνους που δε θέλουν ούτε να φανταστούν μια τέτοια εξέλιξη (ΕΚΤ).
Επιπλέον η εθελοντική επιμήκυνση, επιμερίζει το κόστος στους ιδιώτες, μια πάγια θέση της Μέρκελ, που της επιτρέπει να εμφανίζει ένα προφίλ πολέμιου των αγορών, στην εσωτερική πολιτική σκηνή.
Τέλος, η επταετής επιμήκυνση, εξασφαλίζει μέσω ενός σταθερού επιτοκίου, τα συμφέροντα των δανειστών, ενώ δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί πιστωτικό γεγονός (ομολογία χρεοκοπίας δηλαδή) και συνεπώς δε θα δημιουργήσει απαιτήσεις από τους κατόχους των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS), μια εξέλιξη που θα έσπαζε τη φούσκα των CDS, επαναφέροντας τον κίνδυνο μιας συστημικής κατάρρευσης.
Ύστερα από ένα χρόνο οικονομικής ορθοδοξίας και αποθέωσης των «αόρατων» αγορών, η πολιτική φαίνεται να επιστρέφει.
