«Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ των εκλογικών αποτελεσμάτων, στη συγκεκριμένη πρωτόγνωρη συνθήκη, έχει μεγάλο ενδιαφέρον, για κάθε ψύχραιμο παρατηρητή. Επειδή όμως οι πολίτες εκτός από παρατηρητές μοιραζόμαστε και την ίδια την πραγματικότητα, οφείλουμε να έχουμε τις κεραίες μας τεντωμένες.
Η συντριπτική νίκη μιας παράταξης σε μια χώρα βαθιά διχασμένη, όπως επιβεβαιώνεται συχνά από την πολιτική πρακτική και τον δημόσιο λόγο, γεννά ανησυχίες. Πόσο μάλλον όταν η λαϊκή εντολή θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως λευκή επιταγή και άφεση κάθε παρασπονδίας, από εκπροσώπους που έδειξαν δυσφορία και απέχθεια στον έλεγχο και την κριτική.
Γι’ αυτό και το αίτημα για μια σοβαρή, μεθοδική και υπεύθυνη αντιπολίτευση παραμένει ως ανάγκη επιτακτική. Η διαπίστωση ότι στις εκλογικές προτιμήσεις του κόσμου δεν βαραίνουν καταλυτικά ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία των θεσμών και μια σειρά στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, δεν τιμά τον πολιτισμό της χώρας. Αποτυπώνει μάλλον την εμπέδωση ενός κυνισμού που είναι ικανός να δικαιολογήσει ως παράπλευρες απώλειες όχι μόνο την αξιοπρέπεια αλλά και την ίδια ακόμη την ανθρώπινη ζωή».
