Σχεδόν οι μισές από τις 100 μεγαλύτερες πόλεις του πλανήτη βρίσκονται αντιμέτωπες με έντονη λειψυδρία και υδατική πίεση, ενώ 39 από αυτές κατατάσσονται σε περιοχές «εξαιρετικά υψηλού υδατικού στρες», σύμφωνα με νέα χαρτογράφηση και ανάλυση στοιχείων.
Ο όρος «υδατικό στρες» περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία οι αντλήσεις νερού για ύδρευση και βιομηχανική χρήση πλησιάζουν ή και ξεπερνούν τα διαθέσιμα αποθέματα. Το φαινόμενο συνδέεται κυρίως με τη χρόνια κακοδιαχείριση των υδατικών πόρων, η οποία επιτείνεται από την κλιματική κρίση.
Σε ανάλυση που πραγματοποίησαν οι Watershed Investigations σε συνεργασία με τον The Guaardian, μεγάλες πόλεις χαρτογραφήθηκαν πάνω σε υδρολογικές λεκάνες υψηλής πίεσης. Στην κατηγορία του ακραίου υδατικού στρες εντάσσονται, μεταξύ άλλων, το Πεκίνο, η Νέα Υόρκη, η Αθήνα, το Λος Άντζελες, το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Δελχί. Σε επίπεδο «υψηλού» στρες κατατάσσονται πόλεις όπως το Λονδίνο, η Μπανγκόκ και η Τζακάρτα.
Παράλληλα, ξεχωριστή ανάλυση δορυφορικών δεδομένων της NASA, που επεξεργάστηκαν επιστήμονες του University College London, δείχνει ποιες από τις 100 μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου γίνονται σταδιακά πιο ξηρές ή πιο υγρές τα τελευταία 20 χρόνια. Πόλεις όπως το Τσενάι, η Τεχεράνη και το Ζενγκζού εμφανίζουν έντονες τάσεις ξήρανσης, ενώ το Τόκιο, το Λάγος και η Καμπάλα παρουσιάζουν σαφή αύξηση της υγρασίας. Όλα τα στοιχεία είναι διαθέσιμα σε νέο διαδραστικό άτλαντα υδατικής ασφάλειας.
Περίπου 1,1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε ζώνες μακροχρόνιας ξήρανσης
Σύμφωνα με τα ίδια δεδομένα, περίπου 1,1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές που βρίσκονται σε ζώνες μακροχρόνιας ξήρανσης. Αντίθετα, μόλις 96 εκατομμύρια κατοικούν σε περιοχές όπου καταγράφονται ισχυρές τάσεις αύξησης των υδατικών αποθεμάτων. Οι επιστήμονες σημειώνουν, ωστόσο, ότι τα δορυφορικά δεδομένα δεν έχουν την ανάλυση που απαιτείται για να αποτυπώσουν τις τοπικές ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.
Οι περισσότερες πόλεις που βρίσκονται σε ζώνες αυξανόμενης υγρασίας εντοπίζονται στην υποσαχάρια Αφρική, με εξαιρέσεις το Τόκιο και το Σάντο Ντομίνγκο στη Δομινικανή Δημοκρατία. Αντίθετα, τα ισχυρότερα σήματα ξήρανσης καταγράφονται κυρίως στην Ασία, με επίκεντρο τη βόρεια Ινδία και το Πακιστάν.
Η Τεχεράνη, που διανύει τον έκτο συνεχόμενο χρόνο ξηρασίας, πλησιάζει επικίνδυνα το λεγόμενο «day zero», το σημείο δηλαδή όπου το νερό παύει να επαρκεί για τον πληθυσμό της. Πέρυσι, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν είχε προειδοποιήσει ότι η πόλη ενδέχεται να χρειαστεί εκκένωση εάν η κατάσταση συνεχιστεί. Αντίστοιχα, το Κέιπ Τάουν και το Τσενάι έχουν βρεθεί στο παρελθόν πολύ κοντά σε αυτό το όριο, ενώ πολλές από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις του κόσμου βρίσκονται σήμερα σε περιοχές που στεγνώνουν.
Ο Μοχάμεντ Σαμσουντούχα, καθηγητής κρίσεων νερού και μείωσης κινδύνου στο UCL, σημειώνει ότι η παρακολούθηση της συνολικής αποθήκευσης νερού από το διάστημα, μέσω της αποστολής Grace της NASA, λειτουργεί ως έγκαιρη προειδοποίηση για νέες εστίες υδατικής ανασφάλειας.
ΟΗΕ: Ο πλανήτης είναι σε κατάσταση «υδατικής χρεοκοπίας»,
Την Τρίτη, τα Ηνωμένα Έθνη ανακοίνωσαν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε κατάσταση «υδατικής χρεοκοπίας», καθώς η υποβάθμιση ορισμένων υδατικών πόρων έχει πλέον μόνιμο και μη αναστρέψιμο χαρακτήρα. Ο Κάβεχ Μαντανί, επικεφαλής του Ινστιτούτου Νερού, Περιβάλλοντος και Υγείας του Πανεπιστημίου του ΟΗΕ, τόνισε ότι η κακή διαχείριση αποτελεί συχνά τον βασικότερο παράγοντα, με την κλιματική αλλαγή να λειτουργεί ως επιταχυντής: «Η κλιματική κρίση μοιάζει με ύφεση που έρχεται να προστεθεί σε μια ήδη κακοδιοικούμενη επιχείρηση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η Παγκόσμια Τράπεζα, προειδοποιώντας ότι τα παγκόσμια αποθέματα γλυκού νερού έχουν μειωθεί δραστικά τα τελευταία 20 χρόνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της, ο πλανήτης χάνει ετησίως περίπου 324 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα γλυκού νερού, ποσότητα αρκετή για να καλύψει τις ετήσιες ανάγκες 280 εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι απώλειες αυτές καταγράφονται σε μεγάλες λεκάνες απορροής σε όλες τις ηπείρους.
Με πληροφορίες από Guardian
