O Κωνσταντίνος Καλαϊτζής είναι 24 ετών, καλλιτέχνης στο ξεκίνημα του. Ασχολείται, όπως λέει, με την μεταποίηση κούκλων, θέλοντας να περάσει τα δικά του μηνύματα σε μια κοινωνία που έχει κατακλυστεί από ανούσια "trends" που σκοτώνουν την μοναδικότητα και την αυθεντικότητα του καθενός μας.
Οι κούκλες του ανεβαίνουν στο Instagram και τραβούν την προσοχή με την εκφραστικότητά τους. Μοιάζουν να έχουν έντονη προσωπικότητα, να κρύβουν η κάθε μία τη δική της, διαφορετική ιστορία...
—Αλήθεια, πώς πρωτοξεκίνησες;
Πάντα μου άρεσε να ζωγραφίζω και πιο συγκεκριμένα πρόσωπα και φιγούρες. Από μικρό παιδί είχα ολόκληρα μπλοκ ζωγραφικής με χαρακτήρες δικής μου επινόησης. Η φαντασία μου ήταν πάντα η διέξοδος και το καταφύγιο μου. Στο Λύκειο υπήρξα αρκετά αναποφάσιστος όσον αφορά την επιλογή επαγγελματικής κατεύθυνσης. Κατά τη γνώμη μου είναι αρκετά «άγριο» να πρέπει να επιλέξεις στα 17-18 σου τι θέλεις να σπουδάσεις γιατί όλα γίνονται απίστευτα γρήγορα και πολλά παιδιά δεν έχουν καν πλήρη επίγνωση ενός κλάδου και μίας μελλοντικής δουλειάς. Η πρώτη μου «σπουδαστική απόπειρα» ήταν στη Φιλοσοφική Αθηνών και παρόλο που ήταν η πρώτη μου επιλογή στα χαρτιά, στην πράξη δεν μου άρεσε και το άφησα. Εκεί ήταν μάλιστα που αποδέχτηκα την καλλιτεχνική μου φύση και ένα χρόνο αργότερα γράφτηκα στη Σχολή Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Αιγαία στη Λευκωσία.
—Ποια ήταν η έμπνευσή σου για το πρότζεκτ;
Όλα ξεκίνησαν όταν άρχισα να συλλέγω μεταχειρισμένες κούκλες. Το στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου ήταν να χαρίσω και πάλι «ζωή» σε μια πλαστική φιγούρα που φθάρθηκε από τον χρόνο.
—Και πώς κάνεις τη μεταποίηση;
Για να μεταποιήσω μια κούκλα πρέπει πρώτα να αφαιρέσω το βιομηχανικό μαλλί και στη συνέχεια με βελόνι να περάσω μαλλί πλεξίματος. Κατέληξα στη χρήση του συγκεκριμένου υλικού μετά από πειραματισμό και έρευνα που έκανα. Ένας από τους βασικούς λόγους που προτιμώ το μαλλί πλεξίματος είναι η ποικιλία ειδών και χρωμάτων. Σε περίπτωση που θέλω να αλλάξω εντελώς τα χαρακτηριστικά μιας κούκλας (μάτια, χείλη κλπ) και πάλι πρέπει πρώτα να αφαιρέσω τη βιομηχανική μπογιά και στη συνέχεια με τη χρήση διάφορων υλικών όπως ακρυλικά, χρωματιστά μολύβια κλπ. να ζωγραφίσω τα νέα της χαρακτηριστικά.
—Πώς επιλέγεις τι θα κάνεις με την κάθε κούκλα;
Η διαδικασία επιλογής για το τι θα κάνω με την κάθε κούκλα είναι αυθόρμητη. Στόχος μου είναι κάθε κούκλα που φτιάχνω να είναι μοναδική - παρόλο που χρησιμοποιώ τα ίδια φαινομενικά υλικά για όλες, θέλω η κάθε μια τους να έχει το δικό της χαρακτήρα και προσωπικότητα.
—Ποια ήταν η πρώτη που έκανες;
Την πρώτη κούκλα που μεταποίησα την είχα αγοράσει τρία ευρώ και δεν ανήκε σε κάποια γνωστή εταιρία. Η πρόκληση για μένα ήταν να κάνω τη συγκεκριμένη κούκλα να αξίζει πολλά παραπάνω, και από μια απλή απομίμηση να την μετατρέψω σε έργο τέχνης.
—Ποιο είναι το μήνυμα που θες να μεταφέρεις;
Καταρχάς μέσα από τη δουλειά μου εκφράζω τον εαυτό μου, τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου και ο απώτερος σκοπός μου είναι να παροτρύνω νέους ανθρώπους σαν και εμένα να αποδεχτούν και να αγαπήσουν τους εαυτούς τους όπως είναι, με τα ψεγάδια και τις ατέλειες τους. Σε μία κοινωνία που προωθεί μία ψεύτικη τελειότητα και ασχολείται καθαρά και μόνο με το «φαίνεσθαι», εγώ προσωπικά αρνούμαι να αποδεχτώ αυτό που μου πλασάρουν σαν «τέλειο». Τίποτα δεν είναι τέλειο κατά τη γνώμη μου. Όπως είχε πει άλλωστε και η θρυλική Μαίριλυν Μονρό: "Η ατέλεια είναι ομορφιά, η τρέλα είναι ιδιοφυΐα και είναι καλύτερο να είσαι τελείως γελοίος από το να είσαι τελείως βαρετός".
—Κατά πόσο το Instagram βοηθά στη διάδοση της τέχνης σου;
Το Instagram είναι ένα αρκετά βοηθητικό μέσο στη διάδοση της δουλειάς μου. Είχα τη χαρά να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους με τα ίδια ενδιαφέροντα που εκτιμούν και στηρίζουν την δική μου μορφή τέχνης. Επίσης ένας από τους λόγους που προτιμώ τα social media από ένα απρόσωπο site στο οποίο θα μπορούσα απλά να ανεβάζω φωτογραφίες είναι η επικοινωνία που έχω με τον κόσμο.
—Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου καλλιτέχνες;
Οι Frida Kahlo, Tim Burton, Brian M Viveros, Fafi, Michael Hussar και Miss Van. Προσωπικότητες τις οποίες πραγματικά θαυμάζω, τόσο για το έργο όσο και για το χαρακτήρα τους. Οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες με βοήθησαν πάρα πολύ στο να βρω τη δική μου φωνή και να εκφράσω όλα αυτά που έχω μέσα μου.
—Πόσο σε ενδιαφέρει η όμορφη αισθητική της δουλειάς σου;
Το «όμορφο» είναι ένας καθαρά υποκειμενικός όρος. Δεν με απασχολεί αν η δουλειά μου θεωρείται όμορφη ή άσχημη αυτό που θέλω είναι κάποιος που θα δει τις κούκλες μου να μπορεί να αντιληφθεί την έντονη προσωπικότητα και τη μοναδικότητα τους.
