Η συγκεκριμένη παράσταση είναι σαν μια αλληλουχία πολλών παραστάσεων. Εξωτερικεύω τις
εμμονές μου με συγκεκριμένα πράγματα που, ανάλογα με την περίοδο που διανύω, εκφράζονται με διαφορετικό τρόπο. Αυτή την περίοδο μ’ ενδιαφέρει η διπλή αντιθετική κατάσταση από τη μία της αδράνειας και από την άλλη της δράσης. Από το λυρικό στοιχείο δεν νομίζω να ξεφύγω ποτέ, γιατί μ’ αρέσει να «ντύνει» τον χορό μου. Νιώθω ότι η μουσική κινητοποιεί και δυναμιτίζει το σώμα. Το σώμα, για μένα, είναι το δοχείο της ψυχής, εκτεθειμένο σε αέναα ερεθίσματα από παντού,
από προηγούμενες εποχές, απ’ το σήμερα, αλλά ακόμα κι από αυτά που φαντασιωνόμαστε για
το μέλλον. Συχνά, όμως, με γοητεύει η κίνηση άψυχων αντικειμένων, επίπλων, υφασμάτων,
χρωμάτων και άλλων υλικών στα οποία δίνω ζωή και κίνηση. Άραγε, αυτά είναι ζωντανά ή νεκρά,
DEAD OR ALIVE;
Θαυμάζω τους stand up comedians και χρησιμοποιώ αυτοβιογραφικά στοιχεία, επιλέγοντας
πολλές σκηνές από τη φύση και τη σχέση του ανθρώπου με τα ζώα, καθώς αυτό το περιβάλλον
καθρεφτίζει τα παιδικά μου βιώματα Ο χορευτής μεταμορφώνεται σε ανθρώπινο τζουκ-μποξ.
Προσωπικά, την τεχνολογία θέλω να την αξιοποιώ ως μέσο, ως φίλτρο των πραγμάτων, που
όμως δεν πρέπει να υπερκεράσει το ανθρώπινο στοιχείο. Ακόμα και όταν χρησιμοποιώ βίντεο
στις παραστάσεις μου, θέλω να υπάρχει μέσα ο ανθρώπινος παράγοντας, το λάθος, η μουντζούρα. Η τεχνολογία που προσπαθεί ν’ αγγίξει την τελειότητα είναι υπερβολική. Για μένα ιδανικός
συνδυασμός είναι η χρήση της τεχνολογίας με τη συνδρομή της φύσης. Για παράδειγμα, να
φορτίζω το κινητό μου με ηλιακή ενέργεια. Όσο για την υλοποίηση της παράστασης, μόνο οι φίλοι μου και η οικογένειά μου με βοήθησαν. Το no budget διεγείρει τη φαντασία, χωρίς ν’ αλλοιώνει
την αισθητική.
Μ’ αρέσει και μ’ ενδιαφέρει η κίνηση υλικών και χρωμάτων, που πάντα από πίσω ή από κάτω
υπάρχει η ανθρώπινη κινητήριος δύναμη. Σε μια σκηνή του έργου υπάρχει ένα βίντεο όπου κάνω
ένα ντουέτο με δώδεκα τόνους στάρι. Σε μια ποπ αγροτική ατμόσφαιρα στην οικογενειακή μας
αποθήκη, στους Σοφάδες, θάβομαι και χορεύω - ένα μικρό έπος για τη ζωή και τον θάνατο. Το
στάρι, που κινείται κι αυτό μαζί μου, καθώς και δυο πίνακες που ζωντανεύουν και περπατάνε στο
δάσος, δυο κύκνοι από χρωματιστές επιφάνειες που αλλάζουν χρώμα κι ένα τραπέζι που χορεύει
συνθέτουν ένα σκηνικό όπου το υπερβατικό της άψυχης κίνησης εναλλάσσεται με την ανθρώπινη
έμψυχη κίνηση.
Οι πρώτες μου εικόνες είναι από τη φύση, όπου και μεγάλωσα, και με θυμάμαι να τριγυρνάω στα χωράφια και να παρατηρώ τα ζώα, να κυλιέμαι στο στάρι ή σε τόνους βαμβάκι. Από τη
μια η επαφή με τη φύση και τον παγανισμό των παραδοσιακών χορών κι από την άλλη ο απόηχος της ποπ κουλτούρας και τα πρώτα δείγματα παγκοσμιοποίησης (έβλεπα κι εγώ, όπως σε όλες
τις χώρες, «Τόλμη και Γοητεία» και εκστασιαζόμουν με τα πρώτα βιντεοκλίπ). Όλα αυτά, και σε
συνδυασμό με το ότι έχω γεννηθεί την περίοδο της Αποκριάς, μάλλον μ’ έχουν κάνει ν’ αγαπώ τον
αυτοσαρκασμό και τις μεταμφιέσεις, αφού στο «Dead or Alive» η εναλλαγή στη δομή και τα κοστούμια είναι, το λιγότερο, οπερατική.
Τα βίντεο τα οποία τράβηξαν οι φίλοι μου και η οικογένειά μου υπό την καθοδήγησή μου είναι
κατά κύριο λόγο στη φύση. Κινηματογραφώντας και χορεύοντας στη φύση, έχεις να μάθεις πολλά
πράγματα και να ταξινομήσεις πιο «συμπαντικά» τη σχέση του εαυτού σου με τον έξω κόσμο και
ν’ απελευθερώσεις δυνάμεις που δεν είναι μόνοπροσωπικές.
Το πρώτο αγαπημένο μου παραμύθι που θυμάμαι ήταν με μεγάλες εικόνες από την καθημερινή ζωή γκεϊσών σε φωτογραφίες αναπαράστασης. Ποιος θα φανταζόταν ότι οι περαστικοί που
κάνανε τζόκινγκ φέτος τον Σεπτέμβρη στο δάσος της Καισαριανής θα βλέπανε μπροστά τους δυο
γιαπωνέζικα φαντάσματα, να σκοτώνει το ένα το άλλο, δηλαδή εμένα με τη Λένα Μοσχά, με την
οποία χορεύουμε και φτιάξαμε μαζί το έργο, και τον Βαγγέλη Τελώνη να φωνάζει «πιο εκφραστικά
τα μάτια, κάνω κοντινό!» (που μας βοήθησε στην κινηματογράφηση της σκηνής μ’ εμάς ως γιαπωνέζικα ζόμπι-βαμπίρ).
Ο τίτλος «Dead or Alive?», δηλαδή νεκρός ή ζωντανός, είναι μια ερώτηση πιο πολύ για τον κύκλο της ζωής, όπου η μελαγχολία φέρνει τη χαρά και τη δημιουργία, η ακμή την παρακμή και η συγκίνηση το γέλιο.
Η τρέχουσα επικαιρότητα στην Ελλάδα με κάνει ν’ αναρωτιέμαι αν είμαι ζωντανός ή νεκρός (dead or alive?), να θέλω να τσιμπιέμαι για να δω αν είναι αλήθεια αυτά που βλέπω γύρω μου κι αυτά που μας περιμένουν, να αισθάνομαι ότι γυρνάει ο χρόνος πίσω και να βλέπω περασμένες δεκαετίες να εμφανίζονται μπροστά μου, λίγο από ’80s, χωρίς την ελπίδα όμως που είχε αυτή η δεκαετία, και πολύ από ’30s.
Και σε αντίθεση με την οικονομική παρακμή, βλέπω πως η τέχνη στην Ελλάδα αυτή την
περίοδο είναι σε άνθηση κι ενδιαφέρει όλο και πιο πολλούς ανθρώπους, είτε στην Ελλάδα, που
βρίσκουν διέξοδο και ανάσα απ’ τον γκρεμό που αντικρίζουμε, είτε στο εξωτερικό, που τους παρέσυρε το ελληνικό ρέμα και τους ξυπνάνε φιλελληνικά αισθήματα, θυμίζοντας τα αντίστοιχα
ρεύματα της Ελληνικής Επανάστασης.
Θα ήθελα στη Θεσσαλονίκη να διασκεδάσει το κοινό και, γιατί όχι, να συγκινηθεί. Επίσης, θέλω
το κοινό να καμαρώσει τη Λένα Μοσχά που, για πρώτη φορά μετά τις σπουδές της, εμφανίζεται
στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου και κατάγεται, αλλά και την ηθοποιό Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου,
επίσης Θεσσαλονικιά, που η κρίση μάς την κρατάει εκεί.
Θέλω να δουλεύω στην Ελλάδα και θα ήθελα να συνεχίσω, εκτός αν κάτι με εξαναγκάσει σε
διωγμό. Έχω ζήσει και δουλέψει για περίπου δυο χρόνια στη Γαλλία και, ενώ όλα ήταν μια χαρά,
ποτέ δεν αισθάνθηκα τόσο καλά όπως αισθάνομαι στη χώρα μου. Την προηγούμενη εβδομάδα
ήμουν στην Ελβετία, στη Βασιλεία, για μια συνεργασία, και πάνω στην πρώτη βδομάδα αισθάνθηκα homesick, ήθελα να γυρίσω πίσω. Όλα εκεί λειτουργούν σαν ελβετικό ρολόι και σίγουρα πιο
ευνοϊκά για τους καλλιτέχνες απ’ ό,τι εδώ. Όμως αισθάνθηκα μια ψυχρότητα που κοντράρει τη
νότια, μεσογειακή μου υπόσταση. Βεβαίως, μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω συχνά και μ’ ενδιαφέρει
να κάνω πρότζεκτ στο εξωτερικό για κάποιο διάστημα, χωρίς όμως να χρειαστεί να μετακομίσω…
η ΑΓΚΥΡΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.
σχόλια