→ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ. Κυριακή μεσημέρι, άνοιξη, με τον ήλιο να λάμπει. Λογικά θα έπρεπε να είναι όλοι ευδιάθετοι και αισιόδοξοι, αλλά η ατμόσφαιρα παντού θυμίζει το δωμάτιο Φινλανδής έφηβης σε ερωτική απογοήτευση. Λογικό, αν ξεκινάς τη μέρα ακούγοντας δυσοίωνες προβλέψεις (προσεχώς πτώχευση), ενώ έχεις κοιμηθεί διαβάζοντας απελπισμένες αναλύσεις καταστροφολογίας στις εφημερίδες που ζυγίζουν τρία κιλά η καθεμία. Ακόμα χειρότερη από τη διάχυτη απαισιοδοξία είναι η τρομολαγνεία των media που έχει γίνει κάτι σαν την καθημερινή βιταμίνη (άχρηστη, αλλά αναγκαία). Θυμίζει τα σενάρια για τους μαζικούς θανάτους από τη γρίπη των χοίρων που θα μας ξεπάστρευε ως έθνος, αλλά το μόνο που άφησε πίσω της είναι εκατομμύρια μπουκαλάκια με αντισηπτικό, ακόμα και στα ταμεία των ζαχαροπλαστείων. Την ώρα που φτάνω στο Όπερα για την προβολή του Μαχαιροβγάλτη, ο ηλικιωμένος ταξιτζής ολοκληρώνει την κουβέντα μας με μια συμβουλή: «Όταν ακούς άνθρωπο να αποκαλεί την Ελλάδα "η πατρίδα μας", φύγε μακριά». Βγαίνοντας από το «ποιητικό ερωτικό δράμα» του Γιάννη Οικονομίδη, τα λόγια του και οι συγκλονιστικές ασπρόμαυρες εικόνες της ταινίας έχουν γίνει ένα γκρίζο μείγμα μέσα στο κεφάλι μου.
→JESUS IS THE DRUG. «Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στη θλίψη ή το τίποτα, θα διάλεγες τη θλίψη. Όταν είσαι λυπημένος ξέρεις ότι είσαι ζωντανός, αλλιώς πώς στο καλό το καταλαβαίνεις;» λέει κάποια στιγμή ο Jim White, o πρωταγωνιστής του σοκαριστικού ντοκιμαντέρ του Άντριου Ντάγκλας Searching for the wrong-eyed Jesus», παραφράζοντας τον Φώκνερ. Στην ταινία που γύρισε πριν από μερικά χρόνια το BBC (κυκλοφορεί σε DVD) περιπλανιέται με μια παλιά Σεβρολέτ στον αμερικάνικο Νότο, αναζητώντας τον Χριστό (το «θρησκευτικό αλκοόλ» για ανθρώπους που νιώθουν την ανάγκη να είναι σε κάτι εθισμένοι) μέσα σε εκκλησίες, φυλακές, μπαρ μηχανόβιων, στέκια φορτηγατζήδων, ορυχεία και κομμωτήρια. Οι εικόνες θρησκόληπτων ανθρώπων (στα όρια της σχιζοφρένειας) και οι αφηγήσεις τους με συνοδεία νέο-κάντρι μουσικής (αυτό που έλεγαν μέχρι πρόπερσι «αμερικάνα») που παίζουν ζωντανά γνωστά ονόματα όπως οι Handsome Family, ο Lee Sexton, οι 16 Horsepower σε μέρη απρόβλεπτα και προβλέψιμα διακόπτονται από τις παράξενες ιστορίες που διηγείται ο συγγραφέας Harry Crews. «Το κακό είναι πιο συναρπαστικό απ' το καλό», λέει ο Jim White στην ταινία. «Ο γάτος μου έχει ζήσει όλη του τη ζωή μέσα στο σπίτι, δεν έχει βγει ποτέ του έξω και δεν έχει δει ποτέ κοτόπουλο. Κάποια φορά, την ώρα που έδειχνε ένα η τηλεόραση, ενστικτωδώς πήρε στάση επίθεσης και ετοιμάστηκε να το σκοτώσει. Ήταν στο αίμα του να σκοτώσει εκείνο το κοτόπουλο. Το ίδιο και σε αυτήν τη μικρή πόλη, είναι στο αίμα των κατοίκων της να διαλέγουν είτε τον Χριστό είτε την Κόλαση. Πρέπει να διαλέξουν, γιατί δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσο». Θυμήθηκα άλλη μια συμβουλή φίλου, μετά από μια τραυματική εμπειρία σε εκκλησία του κέντρου που θυμίζει σκηνές απ' την ταινία: «Αν ακούσεις άνθρωπο να αποκαλεί το Χριστό "Κύριο", φύγε μακριά».
→SHITFRAPP. Παρόλο που ο Sonic Boom στην παραγωγή υποσχόταν πολλά, τα πρώτα σχόλια για τον νέο δίσκο των MGMT («Congratulations», κυκλοφορεί στις 13/4) μιλούν για απογοήτευση. Και είναι απογοήτευση -ειδικά μετά από ένα άλμπουμ σαν το «Oracular Spectacular»- η απουσία κάποιου κομματιού που να έχει προοπτικές επιτυχίας (δεν σκοπεύουν να κυκλοφορήσουν κανένα single) ή τραγουδιών που να ξεχωρίζουν. Το μόνο που μένει μέσα από τις αδιάφορες, δαιδαλώδεις συνθέσεις που δύσκολα τις ανέχεσαι ολόκληρες είναι το πολύ καλό κομμάτι που ανοίγει το δίσκο («It's Working») και ένα δυνατό γκλαμ-πανκ με τίτλο «Brian Eno» (στον οποίο ζήτησαν να κάνει παραγωγή και αρνήθηκε, γιατί δεν τους είχε ακουστά). Ανάμεικτα είναι και τα σχόλια για το νέο άλμπουμ της Goldfrapp που μόλις κυκλοφόρησε. Στις 9 συνθέσεις του Head First δανείζεται από τις χειρότερες (αλλά και πολύ πετυχημένες) electro pop στιγμές των '80s, φτιάχνοντας ένα χαρμάνι που είναι άνισο, αλλά με τόσες γερές δόσεις εξωραϊσμένου παρελθόντος που σε μπερδεύει. Θα ήθελε να είναι οι ABBA ή η Laura Branigan, αλλά δεν είναι παρά μια βαρετή απομίμηση (σε κάθε δίσκο και χειρότερη).
→THE LOVE SUPREME. Είναι δύσκολο να πετύχεις δίσκο που να πατάει σε φόρμες του παρελθόντος (όλοι δηλαδή) και να μην είναι προβλέψιμος ή κουραστικός. Ειδικά αν είναι χορευτικός. Οι Love Supreme είναι τέσσερις Ιταλοί απ' το Μιλάνο που παίζουν cosmic disco με kraut-ονικές επιρροές και καταφέρνουν αυτό ακριβώς που δεν κατάφερε η Goldfrapp: να ακούγονται συναρπαστικοί, με ποπ κομμάτια που σου κολλάνε, όπως το «Waiting for the love» και το «Gold Dust» ή με απίθανες Moroder-ικές μελωδίες μέσα από παλιομοδίτικη ντίσκο. Το «New Millennium Freaks» θα μπορούσε να είναι ένα χαμένο classic του '81. Μαζί με των χαμηλών τόνων ανέλπιστο άλμπουμ της Planet Mu «Mislead into a field by a deformed deer» των Internal Tulips (με ήχο που δεν έχει ξανακυκλοφορήσει) είναι οι πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες της εβδομάδας. Οι μελωδίες του Brian Wilson και τα μπιτλικά φωνητικά μπερδεύονται με ηλεκτρονικούς ήχους και ακουστικά όργανα και προκύπτουν όμορφα τραγούδια που ακούγονται σαν μελαγχολικά μουρμουρητά συγκρατημένης τρυφερότητας. (Μπορεί και οι δύο -ο Alex Graham και ο Brad Laner- να είναι βετεράνοι του ηλεκτρονικού ήχου, αλλά είναι συνεσταλμένοι).
→AMORE E NON AMORE. Το καλοκαίρι του 1971 ο Lucio Battisti (πέντε χρόνια πριν αποφασίσει να εξαφανιστεί απ' τη δημόσια ζωή της Ιταλίας, επιλέγοντας να επικοινωνεί με το κοινό του μόνο μέσα απ' τους δίσκους) κυκλοφόρησε τον πρώτο εξαιρετικό δίσκο του, «Amore e non amore», ένα μείγμα ιταλικού μελωδικού prog rock, ποπ της εποχής και ατμοσφαιρικών instrumental. Ήταν και το πρώτο του με concept στο επίσης απίθανο εξώφυλλο. Για πάνω από 35 χρόνια η γυμνή γυναικεία φιγούρα που υπάρχει στο βάθος υποτίθεται ότι ήταν η φίλη του (τότε) και αργότερα σύζυγός του, αλλά το 2007 διέλυσε τον θρύλο, αποκαλύπτοντας ότι τελικά δεν ήταν αυτή. Ο Battisti κυκλοφόρησε συνολικά 18 άλμπουμ μέχρι το τέλος της ζωής του το 1998 (το τελευταίο ήταν το «Hegel» το 1994), στη δεύτερη μάλιστα δημιουργική περίοδό του, μετά το 1986, τους αινιγματικούς στίχους των κομματιών του έγραφε ο ποιητής Pasquale Panella. Ο κορυφαίος δίσκος του παραμένει το «Anima Latina» του 1974.
→VELVET TOMORROW. Πέντε χρόνια μετά, με το σύμπαν γύρω τους να διαλύεται (...), οι Callas το γιορτάζουν και διοργανώνουν το πιο φιλόδοξο φεστιβάλ τους μέχρι τώρα: με ειδική έκδοση του «Velvet», συλλογή σε βινύλιο, προβολές ταινιών, έκθεση καλλιτεχνών κάθε είδους και live, πολλά live, από Lolek, Lumiere Brother, Bazooka, Liarbirds, Baby Guru, Acid Baby Jesus, Model Spy, Zebra Tracks και πολλούς guest. Από 29-31/3, στο Bios, με ελεύθερη είσοδο.
•TEN FOR MY I-POD: lucio battisti-anima latina / amore e non amore, rob swift-the architect, the internal tulips-mislead into a field by a deformed deer, ikonika-ikonika, the love supreme-new millennium freaks, caribou-swim, jane doe-stories about waves, toro y moi-blessa, vex'd-cloud seed, scuba-triangulation
σχόλια