Για όποιον σκέφτεται στο μέλλον να δουλέψει ως guest editor του τεύχους Anti-Music κάποιου περιοδικού, έχω μία συμβουλή: μη μιλήσεις σε κανέναν γι' αυτό που κάνεις. Απλά, θα κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Βασικά, θα γίνει το εξής. Εσύ θα πεις, «Α, δουλεύω ένα τεύχος με το θέμα Anti-Music!». Και ο τύπος με τον οποίο μιλάς θα ρωτήσει, «Anti-Music; Τι σημαίνει αυτό;». Και κάπως έτσι θα ανακαλύψεις πόσο δύσκολο είναι να συζητήσεις για το θέμα σου.
Αν επιμείνεις και προσπαθήσεις να του εξηγήσεις, θα συναντήσεις ένα άλλο, ακόμα πιο άβολο φαινόμενο: την Αποκάλυψη. Ο συνομιλητής σου ξαφνικά θα «το πιάσει». Το βλέμμα του θα γίνει λίγο πιο αχανές και κοιτώντας πίσω από τον ώμο σου, θα ξεκινήσει έναν παθιασμένο μονόλογο. Ο μονόλογος αυτός πιθανώς να έχει να κάνει με την ποιότητα του ψηφιακού ήχου, τα blogs, τις τιμές των CD, τους τρόπους παραγωγής των CD, διάφορα covers, την ευνοιοκρατία, τους δήθεν, τα αδερφίστικα κουρέματα, τα ποζέρια, την αστάθεια του κοινού, την αδιαφορία της νεολαίας, το overcompression των αρχείων, τα neo-jam συγκροτήματα, τις πολιτικές τοποθετήσεις του καθενός, τους βλάκες rapper, τα reunions και τα reunions που δεν έγιναν ποτέ, το υπερβολικό ή υπερβολικά λίγο filesharing ή/και τoυς Vampire Weekend. Τελικά -όπως συμβαίνει και με το εκπαιδευτικό σύστημα ή τους καλοφαγάδες της Βουλής- το μόνο πράγμα στο οποίο θα συμφωνήσετε θα είναι πως κάτι πάει στραβά. Βέβαια, ποτέ κανείς δεν συμφώνησε πάνω στο τι ακριβώς είναι αυτό το κάτι.
Αυτά είναι τα άσχημα νέα. Το ευχάριστο είναι ότι θα έχεις αυτό το τεύχος του Vice να σε καθοδηγήσει. Και, προφανώς, αν είναι να γίνεις guest editor κάποιου τεύχους Anti-Music στο όχι-και-τόσο-κοντινό μέλλον, τότε θα έχεις με πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθείς (τους νάνους δολοφόνους, ας πούμε, και την παγκόσμια πείνα). Και τότε, το τεύχος αυτό θα σου προσφέρει ένα ευχάριστο ανάγνωσμα κατά την παραμονή σου στο καταφύγιο.
Όπως και να ‘χει, enjoy!
σχόλια