Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν, ο Αμερικανός σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το έργο του Προυστ το 1977. Είχαν μόλις παντρευτεί με τη Ζαν Μορώ και πέρασαν το καλοκαίρι τους στο κάστρο της στο La Garde-Freinet, ένα μεσαιωνικό χωριό πίσω από τους λόφους του Σαν Τροπέ. «Τα βράδια μετά το δείπνο η Ζαν μου διάβαζε το "Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο", το επτάτομο έργο του Μαρσέλ Προυστ. Ξεκινούσε να διαβάζει το πρωτότυπο γαλλικό κείμενο και μετά μου το μετέφραζε στα αγγλικά. Σταδιακά κατανόησα τη γλώσσα του μυθιστορήματος, εμβάθυνα στην πολύπλοκη δομή του και στις αλληλένδετες ζωές των πολλών χαρακτήρων του.» Ο γάμος του με την Μορώ έληξε. Όχι όμως η αγάπη του για τον Προυστ. Για τα επόμενα δέκα χρόνια συνέχισε να διαβάζει μανιωδώς το μυθιστόρημα. Ξαναδιάβαζε προηγούμενα αποσπάσματά του και καταβρόχθιζε κάθε βιογραφία, πληροφορία και δοκίμιο που μπορούσε να βρει σχετικά με τον Προυστ και την ζωή του.
Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο Φρίντκιν επέστρεψε στο Παρίσι με μοναδικό σκοπό να ακολουθήσει τα ίχνη του Προυστ στα μέρη που έζησε και εμπνεύστηκε απ' αυτά. «Είναι αδύνατον να ζήσεις το Λονδίνο του Ντίκενς αλλά μερικά κομμάτια από τον κόσμο του Προυστ υπάρχουν ακόμα και σήμερα, μερικά όπως ακριβώς ήταν και στην εποχή του, κυρίως στο Illiers-Combray το οποίο ο συγγραφέας επισκεπτόταν σαν παιδί και αποτελεί το σκηνικό σε μεγάλο μέρος του έργου του.» Ξεκίνησε με το ξενοδοχείο Ritz στο Παρίσι, μένοντας στη σουίτα Μαρσέλ Προυστ εκεί οπου ο συγγραφέας παρέθετε συχνά δείπνα για τους φίλους του. Ο μαιτρ του ξενοδοχείου ήταν στενός φίλος του και αποτέλεσε πρότυπο για τον χαρακτήρα Aimé. Ο Φρίντκιν επισκέφθηκε επίσης το Lycée Condorcet στο οποίο ο Προυστ φοίτησε από το 1882 μέχρι το 1889 αλλά και το διαμέρισμα της Boulevard Haussman όπου ο συγγραφέας έζησε 13 ολόκληρα χρόνια.
Εκεί όμως που πραγματικά ένοιωσε να εισχωρεί στον κόσμο του Προυστ ήταν στο Illiers-Combray το μοναδικό μάλλον χωριο του κόσμου που πρόσθεσε στο όνομά του το όνομα του μυθιστορηματικού alter ego του (Combray ήταν το όνομα που έδωσε ο Προυστ στο χωριό του μυθιστορήματός του). Από αυτό το όμορφο αλλά όχι εξαιρετικό τοπίο, ο Proust δημιούργησε έναν ειδυλλιακό, πρωτότυπο κόσμο. Θα μπορούσε να είναι ένα οποιδήποτε χωριό από τα δεκάδες γύρω από το Illiers ή τα εκατονταδές της επαρχιακής Γαλλίας. Τα μέρη στα οποία έζησε ήταν σαν ένα γιγάντιο πηγάδι από όπου άντλησε έμπνευση. Όπως είπε και ο Samuel Beckett: «ολόκληρος ο κόσμος του Προυστ βγαίνει από ένα φλυτζάνι του τσαγιού.»
Όμως η ουσία της δουλειάς του δεν βρίσκεται στα πάρκα, τους δρόμους ή τα λουλούδια, ούτε στην εκκλησία ή στο ίδιο το σπίτι που έζησε. Βρίσκεται στην διάνοια ενός ανθρώπου που κατάλαβε ότι υπάρχει μια σύνδεση στα πάντα - ότι οι δρόμοι αναπόφευκτα μας οδηγούν στον ίδιο τόπο, ένα τόπο μέσα μας. Αυτό που ο Προυστ μας εμπνέει, είναι να δούμε και να εκτιμήσουμε το κάθε ασήμαντο μέρος, αντικείμενο, άνθρωπο στη ζωή μας. Να αντιληφθούμε ότι η ίδια η ζωή είναι ένα δώρο και ότι οι άνθρωποι που θα συναντήσουμε έχουν προσόντα που αξίζει να αντιληφθούμε και να γευτούμε στο βάθος του χρόνου.—Μαρούσα Θωμά.
