1.
«Το ρομάντζο της πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ
Είναι ένα βιβλίο που με συντροφεύει πάνω από 20 χρόνια, καθώς παρουσιάζει με καταπληκτικό σασπένς και λογοτεχνική, αλλά και θεατρική ιδιοφυΐα τη δομή του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος αλλά και της σκέψης των ανθρώπων που αποτελούν κρίκους της αλυσίδας των θυτών, των θυμάτων και των ενδιάμεσων, δηλαδή των αναρριχώμενων μικροαστών, την εποχή του Μεσοπολέμου, που μοιάζει ανατριχιαστικά με τη δική μας.
2.
«Οι χαμένες ψευδαισθήσεις» του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Κλασικό αριστούργημα που με συγκλόνισε γιατί παρουσιάζει τη ζωή του ποιητή, ενώ η φιλοδοξία του γίνεται ισχυρότερη από την έμπνευσή του, σε αντίστιξη με τη ζωή ενός επιστήμονα που η προσήλωσή του στον στόχο του είναι το κύριο μέλημά του. Και όλο αυτό μέσα στο κύκλωμα των διαπλοκών της εξουσίας και της αγοράς του πνεύματος και του πολιτισμού την εποχή όπου εμφανίζεται ο Τύπος, δηλαδή στην απαρχή του δυτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού. Και αποδεικνύει με πολύ πειστικό τρόπο πόσο βαθιά μπορεί να διαφθείρει τον γνήσιο ποιητή και καλλιτέχνη η μεγάλη ανάμειξη με το μαγείρεμα και τις διαπλοκές της αγοράς και της διαφήμισης, προκειμένου να γίνει διάσημος, και να τον απομακρύνει από την έμπνευση και τη δημιουργία.
3.
«Η κρίσιμη καμπή» του Κλαους Μαν
Ένα βιβλίο που μου πρότεινε η Μάγδα Κοτζιά, εκδότρια του Εξάντα, πριν από πάρα πολλά χρόνια. Ημερολόγιο του δημοσιογράφου και λογοτέχνη Κλάους Μαν την εποχή του Μεσοπολέμου στη Γερμανία. Μια αδυσώπητη εξιστόρηση της ανόδου του ναζισμού και της πτώσης του, από τότε που στον μέσο όρο των γερμανόφωνων φαινόταν ως πρόοδος μέχρι την περίοδο που απέδειξε τους σκοτεινούς και πραγματικούς του στόχους, όπως καταγράφεται στη συνείδηση ενός ελάσσονος λογοτέχνη, που όμως είχε το σθένος να αντιταχθεί στον ναζισμό από την αρχή ως το τέλος.
4.
«Οι εξομολογήσεις ενός απατεώνα» του Τόμας Μαν
Το τελευταίο και ημιτελές μυθιστόρημα του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα μού άφησε –και γι' αυτό το αγάπησα τόσο– την ωραιότερη περιγραφή του κινήτρου που κάνει έναν ηθοποιό να θέλει να βγαίνει στη σκηνή. Στο κεφάλαιο 5 του βιβλίου περιγράφεται η επίσκεψη ενός μικρού αγοριού στο θέατρο και η επαφή του πρώτα με τη λάμψη της παράστασης και αμέσως μετά με τον κόσμο των παρασκηνίων και την ανεστραμμένη εικόνα της ομορφιάς που είδε πάνω στη σκηνή.
5.
«Οι Πρόζες» του Σάμουελ Μπέκετ
Μπορείς να διαβάζεις ένα κομματάκι κάθε μέρα και να νιώθεις ότι έχει γραφτεί για τη ζωή μας σήμερα.
6.
«Έγκλημα και Τιμωρία» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Είναι το ωραιότερο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει. Με τάραξε στην εφηβεία μου και με ταράζει διαφορετικά κάθε φορά που το διαβάζω.
7.
Τα ποιήματα του Καβάφη
Καταφεύγω πολύ συχνά στις λέξεις τους γιατί μιλούν για τη στιγμή σαν να 'ναι ολόκληρη η ζωή μας.
8.
Τα ποιήματα και τα πεζά του Ελύτη
Έχουν τον ωραιότερο τρόπο να μιλούν για την Ελλάδα και τον έρωτα.
9.
«Το τέλος της μικρής μας πόλης» του Δ. Χατζή
Κυρίως για τη Μαργαρίτα Περδικάρη.
10.
«Όπως σας αρέσει» του Σαίξπηρ
Για τη σκηνή της Ροζαλίντας που ντυμένη αγόρι κάνει μάθημα στον Ορλάντο που αγαπά, για το πώς θα πάψει να ερωτεύεται τις γυναίκες. Και για τον μονόλογο του μελαγχολικού Ιάκωβου για τον άνθρωπο και πώς τον αλλάζει ο χρόνος.
