The Offspring-Americana
Απο τον Αντώνη Κωνσταντάρα
O πρώτος δίσκος που μπορώ με σιγουριά να πω ότι αγάπησα ήταν το "Americana" των Offspring. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που άκουσα για πρώτη φορά τη μουσική τους. Καθόμουν σπίτι και έβλεπα MTV (τότε, σε πολλά μέρη της Αθήνας για κάποιο λόγο πιάναμε το Αγγλικό MTV) όταν, ξαφνικά, αρχίζει να παίζει το γυαλιστερό κλιπ του "Pretty Fly (For a White Guy)".
Έπαθα πλάκα, δεν είχα ακούσει κάτι παρόμοιο μέχρι τότε. Δεν ήταν ακριβώς punk, δεν ήταν rock αλλά ούτε pop, κι όμως, οι τέσσερις αυτοί τύποι από τη Καλιφόρνια, που για τα επόμενα χρόνια έγιναν τα είδωλα μου, είχαν καταφέρει τη τέλεια μίξη όλων των παραπάνω ιδιωμάτων.
Ήταν ο τέλειος ήχος για ένα μοναχικό παιδί που μεγάλωνε στα προάστια.
Όπως καταλαβαίνετε, το 1998, ο κόσμος δεν είχε την ευκολία να μπει στο διαδίκτυο και να βρει κάθε πιθανή λεπτομέρεια για ένα κομμάτι που πέτυχε τυχαία στη τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο. Βασικά, οι μισοί δεν είχαμε καν internet σπίτι, οπότε, μόλις έπαιζε κάτι που σου άρεσε, άρπαζες ένα πρόχειρο χαρτί και ένα μολύβι και περίμενες να πέσει η λεζάντα στο τέλος του βίντεο για να σημειώσεις το όνομα του καλλιτέχνη με σκοπό να το μεταφέρεις στον «ψαγμένο» πωλητή του δισκάδικου της γειτονιάς σου και να σου βρει το cd.
Έτσι έκανα κι εγώ λοιπόν και έπειτα από λίγες ημέρες είχαμε πάει στα Hondos Center της Γλυφάδας με τη μητέρα ενός κολλητού μου η οποία μας είπε πως, αν θέλουμε, μπορούμε να διαλέξουμε ένα cd από το μουσικό τμήμα του καταστήματος για να μας το κάνει δώρο (ναι, κάποτε στα Hondos πουλούσαν και cd's). Φυσικά πήρα το "Americana" και εκείνη ήταν η τελευταία μέρα που φόρεσα φαρδύ παντελόνι (τα οποία, όσο γελοίο και αν ακούγεται σήμερα,τότε ήταν στη μόδα). Στη πορεία, οι Offspring, έγιναν παγκόσμιοι superstars και εγώ ένας από τους εκατομμύρια fans τους. Πρέπει να έχω περάσει εκατοντάδες μοναχικές ώρες ακούγοντας τον συγκεκριμένο δίσκο στο δωμάτιο μου, κάνοντας όλες αυτές τις εφηβικές σκέψεις που, ενώ τότε μου φαινόντουσαν σούπερ σοβαρές, πλέον γελάω όποτε θυμάμαι τον εαυτό μου να στενοχωριέται με μικροπράγματα. Από τη γκαντεμιά που με δέρνει και έτυχε να ζω στη χώρα του μπουζουκιού, μέχρι τη κοπέλα που γούσταρα από τη πρώτη δημοτικού μέχρι τη τρίτη λυκείου (που εν τέλει, δεν το έμαθε ποτέ και παντρεύτηκε). Εντάξει, αν αναλογιστεί κανείς πως μιλάμε για μια εποχή προ κρίσης, πριν ακόμη πέσουν οι δίδυμοι πύργοι, όταν η Αμερική ήταν ακόμη cool, καταλαβαίνει πως ήταν κάπως φυσικό να μην έχω έγνοιες πέραν από τα όσα βίωνα στη καθημερινότητα μου. Αφού πέρασα κάποιους μήνες δίνοντας "συναυλίες" στο δωμάτιο μου χρησιμοποιώντας για κιθάρα μια ρακέτα του τένις, αποφάσισα πως αυτό που θέλω να κάνω στη ζωή μου είναι το να παίζω μουσική. Οπότε, τα Χριστούγεννα, είπα τα κάλαντα και πήρα τη πρώτη μου κιθάρα.
Για τα επόμενα χρόνια, η ζωή μου ήταν γεμάτη punk rock, μιας και ξεκινώντας από τους Offspring, έφτασα στους Bad Religion, τους Misfits τους Black Flag, τους Fugazi και πάει λέγοντας. Μπορώ να πω ό,τι, εντελώς κατά τύχη, είχα τη χαρά να ακούσω το συγκεκριμένο δίσκο αλλά και τον συγκεκριμένο ήχο (και όλα τα παρακλάδια του) στην καταλληλότερη ηλικία για να τον καταλάβω και να με καταλάβει. Πλέον, έχω χάσει την επαφή μου με τη μπάντα, αλλά όποτε βάζω τον συγκεκριμένο δίσκο, θα παίζουν στο μυαλό μου σκηνές, σαν από ταινία, από την άτσαλη αλλά, εν τέλει όχι και τόσο άσχημη, εφηβεία μου.
Ιnfo:
Οι Le Page θα εμφανιστούν ζωντανά μαζί με τους Tango with Lions και τον Gautier στις 2 Ιουλίου στο TΡΙΑΝΟΝ Open Air Music Festival (https://www.facebook.com/events/491851727676015/). Επίσης, η μπάντα βρίσκεται ήδη στο στούντιο και ηχογραφεί νέο υλικό.
